ଗୌତମଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଭୃଗୁବଂଶୀ ଶୁକ୍ର ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ସଫା ହେଲେ। ଏହି ପରିଶୁଦ୍ଧତାରେ, ସେ ଏକ ଶିଶୁ ମନରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଶିଶୁ, ମୋର ମନ ଶିଶୁସଦୃଶ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ସ୍ତୁତି କରିବି ଜାଣେନି—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୋ ଗୁରୁ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ଏବେ ମୋର କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ନାହିଁ, ଆପଣ ହିଁ ମୋର ସମସ୍ତ କିଛି, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗୁରୁ ଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଗୁରୁ ଆପଣ, ମହାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ, ମୁଁ ଏକ ଛୋଟ ଶିଶୁ, ହେ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପଥ ଜାଣେନି, ହେ ଦେବଦେବ, ଦୟାକରି ମୋତେ କୃପାଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତୁ, ହେ ସାକ୍ଷୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ଏଭଳି ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ଦେବଦେବ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାଉଛ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହା ପାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାହା ଚୟନ କର।” ଶୁକ୍ର ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ମନୋଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ପାଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେଇ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନ ଆପଣଠାରୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରେ। ଆପଣ ମୋର ଦେବତା ଏବଂ ଗୁରୁ।” ତେବେ ଦେବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଦେବ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ମୃତସଞ୍ଜୀବନୀ ନାମକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଏବଂ ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶିବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏହା ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ବାକି ରହିନଥାଏ। ଏହି ମହାଜ୍ଞାନ ପାଇ ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କ ପିତା ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ହେଲେ। ପରେ, ଅନ୍ୟ କେତେକ ସମୟରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁଅ କଚ ଏହି ମହାଜ୍ଞାନ କବି (ଶୁକ୍ର) ଠାରୁ ପାଇଲେ। କଚଠାରୁ ବୃହସ୍ପତି, ଏବଂ ପରେ ଦେବତାମାନେ ଏହି ମୃତଜୀବନୀ ନାମକ ମହାଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶୁକ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଗୌତମୀ ନଦୀର ଉତ୍ତର କୂଳରେ, ସେଠାକୁ ଶୁକ୍ରତୀର୍ଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ମୃତସଞ୍ଜୀବନୀ ତୀର୍ଥ ଆୟୁ ଏବଂ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ; ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କିମ୍ବା ଦାନ କଲେ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଏହିପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥ ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଶେଷ କଥା ହେଉଛି, ଯାହା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଦୋଷକୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରେ; କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ପାପ ଏବଂ ପୀଡ଼ା ନାଶ ହୁଏ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ବୃତ୍ର ହତ୍ୟା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଦୋଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲା; ଏହି ଦେଖି, ହରି ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଇଥିଲେ। ତାପରେ ବୃତ୍ରହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠାଉଠି ପଳାଇଲେ; ଯେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ, ସେଠି ସେ ହତ୍ୟାର ପାପ ପଛୁ ଲାଗିଥିଲା। ଏକ ବଡ଼ ହ୍ରଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡରେ ଗଲେ, ଏବଂ ଏଠି ତାନ୍ତୁ ଆକାର ଧାରଣ କରି ରହିଲେ। ହ୍ରଦ କୂଳରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାପ ଦେବୀୟ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲା; ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ହେଇଗଲେ। ଦେବମାନେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ କିପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯିବ। ସେଠି ମୁଁ (ବ୍ରହ୍ମା) ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲି, ଏହି ପାପ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଥାନ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କର। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ଗୌତମୀ ଗଙ୍ଗାରେ ଅଭିଷେକ କରାଯାଉ; ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କରାଯିବ, ସେଠି ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହେବ ଏବଂ ସେ ପୁନି ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ। ଏହିପରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଗୌତମୀକୁ ଗଲେ; ଏଠି ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ; ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଥିଲା, ଏଇବେଳେ ଗୌତମ ଋଷି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ପାପୀ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସହ ଶୟନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରିବାକୁ ଚାହୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିପାରିବି—ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଶୀଘ୍ର ଚଲିଯାଅନ୍ତୁ।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଗୌତମୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେଇ ଦ୍ରୁତ ନର୍ମଦାକୁ ଗଲେ। ନର୍ମଦାର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଦଢ଼ିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଥିଲା, ସେଠି ପୂଜ୍ୟ ମାଣ୍ଡବ୍ୟ ଋଷି କହିଲେ, “ଯଦି ଏଠି ଅଭିଷେକ ହୁଏ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବି।” ଦେବମାନେ ମାଣ୍ଡବ୍ୟଙ୍କୁ ବିନୟ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ସହ ବୁଝାଇଲେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ଏହି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯିବ, ସେଠି ଭୟଙ୍କର ବିଘ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତେଣୁ, ଏହାକୁ ସାନ୍ତ କର, ହେ ଶୁଭମୟ, ଦୟାକରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ। ଯେଉଁଠି ଆମେ ଏହି ପାପ ଦୂର କରିବା, ସେଠି ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ସେଉଁଠି ଦାନ କରିବୁ; ତୁମେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ଦେବରାଜଙ୍କ ଅଭିଷେକ ହେବ। ସେହି ସ୍ଥାନ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରିବ, ଧାନ, ଗଛ, ଫଳ ଦ୍ୱାରା ସମୃଦ୍ଧ ହେବ; ଏଠି କେବେ ବର୍ଷା ଅଭାବ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ହେବ ନାହିଁ। ତେବେ, ସମ୍ମାନିତ ମାଣ୍ଡବ୍ୟ ଋଷି ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ; ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ହେଲା ଏବଂ ପାପ ଦୂର ହେଲା। ଏପରି ଦେବମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, ସେଇ ଅଞ୍ଚଳ ଦେବରାଜଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ଶୁଭ ଜନ୍ମ ପରେ ମାଳବ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଗୌତମୀ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କୁ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଅଭିଷେକ କଲେ; ଦେବ, ଋଷି, ମୁଁ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲୁ। ବସିଷ୍ଠ, ଗୌତମ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଅତ୍ରି, କଶ୍ୟପ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷି, ଦେବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ ଓ ଅଭିଷେକ କଲେ; ପୁନି ମୁଁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଳପାତ୍ରରୁ ଜଳ ଦେଲୁ। ସେଠି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ନଦୀ ପବିତ୍ର ହେଲା; ଏହା ଛିଟିଯାଇ, ଗଙ୍ଗା ସେଠି ଯୋଗ ହେଲା।