ଏକ ସମୟର କଥା। ଏକ ପତିପତ୍ନୀ ପରିବାରରେ ଦୁଇଟି ପରାବ ଥିଲେ। ଦୁଃଖର ବେଳେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଧର୍ମ ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଏକ ଦିନ ଶିକାରୀ ଆସି ପତ୍ନୀ ପରାବକୁ ଫନ୍ଦରେ ପକାଇ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପତି ଏହା ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ଭାସି ଲାଗିଲେ—“ତୁମେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବି। ଆମ ପିଲାମାନେ କ’ଣ କରିବେ? ମୁଁ ଧର୍ମରୁ ବିଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲି।” ସେହିପରି ଦୁଃଖ କରୁଥିବା ସମୟରେ ଖଚ୍ଛର ଭିତରେ ବନ୍ଧି ଥିବା ପତ୍ନୀ, ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅସହାୟ। ଶିକାରୀ ମୋତେ ବନ୍ଧି ଏଠାକୁ ଆଣିଛି। ତଥାପି, ମୁଁ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ମୋ ପତି ମୋ ଗୁଣକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ଭଲ କି ଖରାପ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ମୃଦୁ କଥାରେ ମୋ ଜୀବନ ସାର୍ଥକ। ପତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମହିଳା ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ବିପରୀତ ହେଲେ ମହିଳା ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ତୁମେ ମୋ ଭାଗ୍ୟ, ମୋ ପ୍ରଭୁ, ବନ୍ଧୁ, ଶରଣ; ତୁମେ ମୋ ବ୍ରତ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ହିଁ। “ଧର୍ମରେ ମନ ନିଶ୍ଚଳ ରଖ; ଦୁଃଖ କରନି। ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଅନେକ ସୁଖ ଭୋଗ କରିଛି। ଏବେ ଦୁଃଖ ପରିତ୍ୟାଗ କର; ଧର୍ମରେ ମନ ଦୃଢ଼ କର।” ପତ୍ନୀଙ୍କ ଏହି ମଧୁର ଓ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି, ପତି ପରାବ ତୁରନ୍ତ ଗଛରୁ ନେମି ପିଞ୍ଜରା ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ପତ୍ନୀ ଆସି, ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ପ୍ରେମିକକୁ ଦେଖି, ଶିକାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠାରୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ!” କିନ୍ତୁ ଏକ ଉତ୍ତର ଆସିଲା—“ସମ୍ପର୍କ ଅସ୍ଥିର; ଶିକାରୀମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଆହାର, ଜୀବନ ହେଉଛି ଜୀବନର ଆହାର। ମୁଁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ମନେପକାଏ ନାହିଁ; ଧର୍ମରେ ମନ ଦୃଢ଼ କର। ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଗୁରୁ ଅଗ୍ନି, ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁ। ମହିଳା ପାଇଁ ପତି ହିଁ ଗୁରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତିଥି ଗୁରୁ। ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିବା ଅତିଥିକୁ ମିଠା କଥାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ। ସେମାନେ ପାଇଁ ଗoddess Saraswati ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏମିତି ଅତିଥିକୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ତାଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଲେ ପିତୃମାନେ, ଭୋଜନ ଦେଲେ ପ୍ରଜାପତି, ଏମିତି ସେବାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି। ଶୟନରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଥାନ୍ତି, ତେଣୁ ଅତିଥି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ କ୍ଲାନ୍ତ ଅତିଥି ଘରକୁ ଆସିଲେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ। ଏମିତି କ୍ଲାନ୍ତ ଅତିଥି ଆସିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପିତୃ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ସହ ଆସନ୍ତି; ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସେମାନେ ଖୁସି, ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖି। ତେଣୁ, ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ଚେତନାରେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କର; ମନ ପବିତ୍ର ରଖ, ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କର। “ସହଯୋଗ ଓ ଅନ୍ୟାୟ କରିବା ଦୁହିଁ ଉତ୍ତମ; ଯେଉଁମାନେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟାୟକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମୀ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍। ତୁମେ ଦୁହିଁ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ କଥା କହିଛ; ତଥାପି ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ଅଛି, ଶୁଣ, ଶୁଭମୁଖୀ। କିଏ ହଜାର, କିଏ ଶତ, କିଏ ଦଶ ଭାର ବୋହେ; କିଏ ସ୍ୱଲ୍ପରେ ତାଲି ଦେଇ ଆତ୍ମସମ୍ଭାଳ କରେ, ଆମେ ଦୁଃଖର ଜୀବନ ଚାଲାଉଛୁ। କିଏ ଧାନ ଓ ଧନ ଗଡ଼ିରେ, କିଏ ପୋକାରେ ଧନ ରଖେ; କିଏ ମଟିକୁଠିରେ ଧନ, ଆମେ ମୁହଁରେ ଧନ ରଖିଛୁ। ଏହି କ୍ଲାନ୍ତ ଅତିଥିକୁ କିପରି ସମ୍ମାନ କରିବି, ଶୁଭେ? ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ଶୁଭ କଥା, ଘାସ, କାଠ ଏବଂ ଏମିତି ଦ୍ରବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁଲେ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ଶିକାରୀ ଶୀତରେ ପୀଡ଼ିତ।" ଏହି ପ୍ରେମମୟ କଥା ଶୁଣି, ପରାବ ରାଜା ଗଛ ଚଢ଼ି ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଦୂରେ ଅଗ୍ନି ଦେଖିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଠୁଣ୍ଡରେ ଜ୍ୱଳନଶୀଳ କାଠ ନେଇ ଶିକାରୀ ପାଖରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଲେ। ରାତିରେ ଆବାର ଆବାର ଶୁଖିଲା କାଠ, ପତ୍ର, ଘାସ ଅଗ୍ନିରେ ଦେଲେ। ଅଗ୍ନି ଦେଖି, ଶିକାରୀ ତାଙ୍କ ଶୀତପୀଡ଼ିତ ଅଙ୍ଗ ଉପରେ ତାପ ନେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅନୁଭବ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶିକାରୀ ଏବେ ଭୋକର ଅଗ୍ନିରେ ପୀଡ଼ିତ। ଏହା ଦେଖି, ପତ୍ନୀ ପରାବ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନି। ମୋ ଦେହ ଦେଇ ଏହି ଦୁଃଖିତ ଅତିଥିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି; ଏହିପରି କରି ତୁମେ ଅତିଥି ସମ୍ମାନର ଲୋକରେ ପ୍ରାପ୍ତି କର। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଅଛି, ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ; ଏଠି ମୁଁ ଅତିଥି ହେବି—ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।” ଏମିତି କହି, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଶ୍ରୀହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। “ଆପଣ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ଭୋଗ କରନ୍ତୁ,” ବୋଲି କହି, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଜୀବନ ଦେଇଦେଖି, ଶିକାରୀ କହିଲେ, “ହାୟ, ମାନବ ଦେହର ଜୀବନ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା! ପରାବର ରାଜା ମୋ ପାଇଁ ଏପରି ଶୌର୍ୟ କାମ କଲେ।” ଏହିପରି କହିବା ସମୟରେ, ମହିଳା ପରାବ ଶିକାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ମୋ ପତି ଦୂରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶିକାରୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଖଚ୍ଛରୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପରାବ ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ପରିକ୍ରମା କରି ଗାନ କଲେ। “ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ମହିଳାଙ୍କ ପରମ ଧର୍ମ; ଏହି ପଥ ବେଦରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜିତ। ଯେପରି ଜଣେ ସାପକୁ ଗହଣ କରି ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭରୁ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି, ସେପରି ଏକ ସତୀ ନାରୀ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି।” ଏଭଳି ମହାପ୍ରେମ, ତ୍ୟାଗ ଓ ଧର୍ମର ଉଦାହରଣ ଦେଇ, ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରୁ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ।