ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ଏକ ସମୟରେ, ଗୌତମ ଋଷି ଶିବ ଓ ଉମାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ବଡ଼ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ । ସେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ — "ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ ନିଜେ ବିଦି, ବିଦିକର୍ତା, ବିଦିର ସାଧନ, ବିଦିର ଫଳ ଓ ରିତୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ । ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗ ତୁମେ ନିଜେ ପ୍ରକାଶ କରିଛ । ତୁମେ କର୍ତ୍ତା, ଦାତା, ଦେୟ, ସାକ୍ଷୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଏକମାତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱ । ତୁମେ ସବୁ କିଛି, ଶବ୍ଦର ଖେଳ କୁହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ।" ଗୌତମ ଋଷି ଏହା ମଧ୍ୟ କହିଲେ — "ତୁମେ ବେଦ ଓ ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ନୁହେଁ, ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବା ଯାଏ ନୁହେଁ । ତୁମେ ଅଜନ୍ମ, ଅପାର, ଶିବ ନାମରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ । ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରଣାମ କରେ ।" ଏହିପରେ, ଶିବ ନିଜ ଏକତ୍ୱ ରୂପରେ ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ — "ମୋର" ଓ "ଅମୋର" ଭାବର ଏକତ୍ୱ । ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ଅନେକ ବିଶ୍ୱ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ । ଉମା ନିଜେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସଦା ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶୁଭ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଚିହ୍ନ ରହିଛି । ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ଅନ୍ନ ବୃଦ୍ଧି, ଏବଂ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଶର କାରଣ । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଲୋକେ ଅନ୍ନ, ଧନ, ଜୀବନ ଦାନ କରନ୍ତି, ତପ, ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି । ସେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ଶୋମଙ୍କର ପ୍ରିୟା, ମହାଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଏହି ମାତା ଉମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଚାହାଁନ୍ତି । ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଶୁଭ ଲାଭ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି । ସେ ସଦା ଶୋମା ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସମସ୍ତ ଚେତନା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଆନନ୍ଦ ଫଳ ପାଉଛି । ସେ ଭାଗୀଶ୍ୱରୀ, ବିଶ୍ୱ ଗୁରୁଙ୍କର ଶୁଭ ଦେବୀ । ଯଦି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ହେଉଛି, ତେବେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର କଥା କ'ଣ? ଏହିପରି ଦେଖି, ମା ଗଙ୍ଗା ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ନିଜ ଅବତରଣ କଲେ । ସେ ଶାସ୍ତ୍ର, ହରଙ୍କର ଉପରି ରାଜ୍ୟ, ବିଶ୍ୱ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ବିଚାର କରି, ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଓ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ । ଏହି Sadāśiva ଙ୍କର ମହିମା । ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ, କର୍ତ୍ତା, ଉପକରଣ, ବେଦ ଓ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସାଧନ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରିୟ, ସେହି ଆଦି କର୍ତ୍ତାଙ୍କର ସାଧନ ସଫଳତା । ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଉପାସ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେ Umāpati ମୁକ୍ତି ଦାତା । ଶମ୍ଭୁ ଅପାର ମାୟାରେ ବିଶ୍ୱ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ମା ଉମା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସାଥି ଅନୁଯାୟୀ ଭାବରେ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଗୌତମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୃଷଭ-ଧ୍ୱଜୀ, ଉମା, ଗଣେଶ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବଗଣ ସମେତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ଶମ୍ଭୁ ନିଜେ ଆସି ଦୟା ସହିତ ଗୌତମଙ୍କୁ କହିଲେ — "ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତି, ସ୍ତୁତି, ଶୁଭ ନିୟମରେ ପ୍ରସନ୍ନ । ଚାହିଁଥିବା ବର ମାଗ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ।" ଶିବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଗୌତମ ଅନ୍ତର ଆନନ୍ଦରେ ଅଶ୍ରୁଭାରିତ ହେଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ — "ଅଦ୍ଭୁତ ଭାଗ୍ୟ, ଅଦ୍ଭୁତ ଧର୍ମ, ଅଦ୍ଭୁତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୂଜା, ଅଦ୍ଭୁତ ବିଶ୍ୱର ଗତି । ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରଣାମ କରେ ।" ଗୌତମ ଏବେ କହିଲେ — "ତୁମର ଜଟାରେ ବସିଥିବା ଶୁଭ ଗଙ୍ଗା, ଦେବମାନେ ପୂଜିଥିବା, ମୋତେ ଦିଅ । ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତିନି ବେଦର ଆଶ୍ରୟ, ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ ।" ଶିବ କହିଲେ — "ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଉପକାର ପାଇଁ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲା । ଏବେ ନିଜ ପାଇଁ ଭୟ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ବର ମାଗ ।" "ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ମା ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଶୁଭ ଲାଭ କରିବେ — ଏହି ବର ଦେଉଛି ।" ଏପରି କହି, ଶିବ ଆଉ ବର ମାଗିବାକୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଲେ । ଗୌତମ ଆନନ୍ଦରେ ଶଂକରଙ୍କୁ କହିଲେ — "ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ଏହି ଦେବୀ, ତୁମର ଜଟାରେ ବସିଥିବା, ବିଶ୍ୱ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ଏବଂ ତୁମର ପ୍ରିୟା, ବ୍ରହ୍ମା ପାହାଡ଼ରେ ଅବତରିତ କର ।" "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳର ତତ୍ତ୍ୱ ହୋଇ ସାଗରକୁ ବହିବେ, ମନ, ଶବ୍ଦ, କାୟ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ଭଳି ଅପରାଧ," "କେବଳ ସ୍ନାନ କରିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେଉ, ଶଂକର, ଖାସ୍ କରି ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, ଉତ୍ତରାୟଣ-ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ବିଷୁବ ଦିନରେ ।" "ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁ ଦିନ ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମେରିଟ୍ ମିଳେ, ଏଠାରେ କେବଳ ମା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଏହି ଶୁଭ ଲାଭ ମିଳିଯାଉ ।" "କୃତ ଯୁଗରେ ତପ, ତ୍ରେତାରେ ଯଜ୍ଞ, ଦ୍ୱାପରରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ, କଳିରେ କେବଳ ଦାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।" "ସମସ୍ତ ଯୁଗ ଓ ଦେଶର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଉଁଠି ଏହି ଦିନ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର ।" "ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁ ମେରିଟ୍ ଦାନ, ସ୍ନାନ ଓ ନିୟମରେ ମିଳେ, ଏଠାରେ କେବଳ ମା ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଏହି ଲାଭ ହେଉ ।" "ଏହି ନଦୀ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁଠି ବହେ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବା, ଏହି ବର ଦିଅ ।" "ଉପରେ ଦଶ ଯୋଜନ ଓ ସେ ଦୂରରେ ଥିବା ସମସ୍ତ, ଅତି ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ," "ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ମଧ୍ୟ, ଶିବ, ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରିବେ, ଏବଂ ଦୁଇ ସ୍ନାନ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତୁ ।" "ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୂମି, ପାତାଳର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏକସାଥି — ଏହି ଏକ ଏହାଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ ପ୍ରଣାମ ।" ଗୌତମଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶିବ କହିଲେ — "ଏହିପରି ହେଉ । ଏପରି ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କେବେ ହୋଇନଥିଲା, ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ ।" "ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ପୁନଃ ସତ୍ୟ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲିଖିତ, ଗୌତମୀ ସମସ୍ତରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।" ଏହି କହି, ଶିବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ତାପରେ, ବିଶ୍ୱ ପୂଜିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ଯାଇବା ପରେ, ମାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୌତମ ଦେବମାନେ ସମେତ ଜଟାରୁ ଗଙ୍ଗାକୁ ଉତ୍ତଳି, ବ୍ରହ୍ମଗିରିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଗୌତମ ଆସିବା ସମୟରେ, ନାରଦ ଜଟା ଉଠାଇଥିଲେ, ତାଠିଏ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଦେବମାନେ ଏକସାଥି ହେଲେ ।