ଦେବତାମାନେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସମସ୍ୟାର ସମ୍ନାନା କରୁଥିଲେ—ଦଶ ଦିନ ପରେ ଜନ୍ମ ନେବା ଏକ ଶିଶୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେବ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଉ ନାହିଁ, ଏହି କଥା ସମସ୍ତେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କଲେ। ଏବେ, ନାରାୟଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୁହେଁ, ମୋଠାରୁ, ମୋର ପ୍ରଭୁଠାରୁ କିମ୍ବା ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ ନାହିଁ।" ନାରାୟଣ ଆଉ କହିଲେ, "ଯଦି ଇଶ୍ୱରଠାରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ଭୟଙ୍କର ତାରକାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିପାରିବ।" ଏହିପରେ ସମସ୍ତେ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ଲାଗି ଉଦ୍ୟମ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଧାନ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ। ଏହିପରେ, "ଏହା ଭଲ," ବୋଲି କହି, ଦେବତାମାନେ ମଣିମୟ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ପାହାଡ଼ ହିମବତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ମେନାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି କଥା ହିମବତ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜନନୀଙ୍କୁ କହିଲେ। ଦକ୍ଷଙ୍କ କନ୍ୟା, ଜଗତର ମାଆ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଯିଏ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି—ବୁଦ୍ଧି, ଜ୍ଞାନ, ଧୃତି, ମେଧା, ଲଜ୍ଜା, ପୋଷଣ ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ—ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଜଗତରେ ବିବିଧ ରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ଯିଏ ଜନ୍ମ ନେବେ, ସେ ହେବେ ଜଗତର ମାଆ, ଭବିଷ୍ୟତରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ହିମବତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ, ମେନା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକସ୍ୱରେ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ।" ଏପରି ଭାବରେ ଗୌରୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ସଦା ଲୀନ ଏବଂ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କର।" ତେଣୁ ଗୌରୀ ହିମବତ ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୁନି ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜକୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି—ଭବଙ୍କ ମନ ଏମିତି କେମିତି ଚାଲିଛି, ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ।" ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ମେନାଙ୍କ କନ୍ୟା ଉପରେ ମନ ସ୍ଥିର କରୁନ୍ତୁ, ଏହିପାଇଁ ଏକ ଉପାୟ କରିବା ଦରକାର, ତେବେ ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚତା ପାଇପାରିବା।" ଏବେ, ବାଣୀର ଦେବତା, ମହାପୁରୁଷ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହିପରି କହିଲେ— "ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ମଦନ, କାନ୍ଦର୍ପ, ଫୁଲର ଧନୁର୍ଧାରୀ, ସେ ଶାନ୍ତ ଶିବଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ଫୁଲର ବାଣରେ ବିଧ କରୁ।" ଏହି ବାଣରେ ବିଧ ହେଲେ, ତ୍ରିନୟନୀ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନ ଗୌରୀ ଉପରେ ଦେଇବେ ଏବଂ ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ହରା ଗିରିଜାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବେ। ଏହି ପଞ୍ଚବାଣୀ ଜିତିବା ବାଣ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ; ଏପରି ଭାବେ, ଜଗତ ପୋଷକ ଦେବୀଙ୍କର ଗର୍ଭରେ ଶିବଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁଅଳି ଭଗବାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ତାହା ଜନ୍ମ ନେଇ ତାରକାଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଚମତ୍କାର ବସନ୍ତ ଋତୁକୁ ମଧ୍ୟ ଆଣିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରାଗଲା। ଏହି କଥା କହି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ କାମଦେବଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। କାମଦେବ, ଧନୁ ନେଇ, ରତିଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର ମନରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଆସିଲା—"ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଧ କରିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ଶିବ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଗୁରୁ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ବିଧ କରିପାରିବି କି?" ତିନି ଲୋକକୁ ଜିତିବା ବାଣ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୃଢ଼ ହେବ କି ନାହିଁ, ଏହି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ତିନି ନୟନ ଶିବ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିମୟ ଚକ୍ଷୁରେ କାମଦେବଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାଣ୍ଡ ଦେଖିବାକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଏକଠି ହେଲେ। ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଏବଂ କାମଦେବଙ୍କୁ ଭସ୍ମ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଭର୍ଷିତ ହୋଇ ହାତ ଜୋଡି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, କହିଲେ, "ତାରକା ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଭୟକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରନ୍ତୁ।" ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ଶିବଙ୍କ ମନ ବିଧ ହୋଇ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର କଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଆରୁଣ୍ଧତୀ, ବସିଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏବଂ ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାକୁ ଅନୁମୋଦନ କଲେ। ଅମରମାନେ ପ୍ରସ୍ପରେ ଏହି ବିବାହ ପାଇଁ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଲେ, ଏବଂ ଏଭଳି ହିମବତ୍ ପ୍ରଦେଶର ଦୁଇ ମହାନ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା। ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମଣି ରହିଛି, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ଲତା ଥିବା, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଚରିବା, ନଦୀ, ଝରଣା, ସାଗର, ହ୍ରଦ, କୁଆଁ, ପୋଖରୀ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ଏବଂ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗରୁ ଆସିଥିଲେ। ଶୁଭ ପବନ ବହୁଥିଲା, ମହାନ୍ଦ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ଏବଂ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ ଓ ମୈନାକ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା। ଏଠି ଥିଲେ ବସିଷ୍ଠ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଲୋମଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ। ଏକ ମହାନ୍ଦ ଉତ୍ସବ ଚାଲିଥିଲା। ବିବାହ ମଞ୍ଚ ମଣିମୟ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ହୀରା, ପଦ୍ମରାଗ ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ଥିଲେ ଜୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଶୁଭା, କ୍ଷାନ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି, ପୁଷ୍ଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବୀମାନେ, ଏବଂ ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ, ରୈବତକ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଅଧିକ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଏହି ବିବାହକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ, ମୈନାକ ପାହାଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଋଷି, ଲୋକପାଳ, ଆଦିତ୍ୟ, ମାରୁତଗଣ ଦେବତା ଏହି ବିବାହ ପାଇଁ ବିବାହ ମଞ୍ଚ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏବଂ ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହି ବିବାହ ମଞ୍ଚ ଦ୍ୱାର ତିଆରି କଲେ। ସୁରଭି, ନନ୍ଦିନୀ, ନନ୍ଦା, ସୁନନ୍ଦା, କାମଦୋହିନୀ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିବାହ ସୁଶୋଭିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ସାଗର, ନଦୀ, ନାଗ, ଔଷଧୀ, ଏବଂ ଜଗତ ମାନଙ୍କ ମାଆମାନେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।