ଏକ ଭକ୍ତ, ନିଜ ପୂର୍ବଜ ଓ ଉତ୍ତରଜ ମାନଙ୍କୁ ସାତ ଜଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଏକ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣିମୟ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କରେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହାର ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିବା। ସେଠାରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ବୃଦ୍ଧାପନ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହେ। ଯେତେବେଳେ ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି ଆସେ, ଚାରି ଓଡ଼ିଆ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ, ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗ ଅଳମ୍ବନ କରି, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ତାପରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଆଗ୍ରହରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ସବର ଫଳ କଣ? ପୁରୁଷ ବା ନାରୀ ଯେଉଁଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି କଣ ଲାଭ କରନ୍ତି? ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହେଉଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ସବର ଫଳ, ଯେଉଁଠି ନିୟମିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରାଯାଉଛି, ତାହାର ଫଳ କଣ ହେଉଛି। ଗୁଡିବାରେ, ଫାଲ୍ଗୁନୀ ଉତ୍ସବରେ, ବିଷୁବ ସମୟରେ, ନିୟମାନୁସାରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କରି, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତଠାରେ ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ଫଳ ପାଇଥାଏ; ଚଉଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ କରିଥିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ନିୟମାନୁସାରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ, ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ କ୍ଷେତ୍ର, ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ, ଦ୍ଵାଦଶ ଦିନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ନିୟମିତ ଭାବେ ଏହି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ବା ନାରୀ, ଏହି ଉତ୍ସବର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ, ଶେଷରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରକାର ଅନୁଷ୍ଠାନର ବିଧି, ପୂଜା, ଦାନ ଓ ଫଳ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅନୁରୋଧ ହେଉଛି। ବିଧିମାନ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁରୁଷ ବା ନାରୀ ଏହାର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଦ୍ଵାଦଶ ଦିନର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟକୁ ଯାଇ, ଜଳ ଚିପି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ ବିଧି ଦେଇଛନ୍ତି, ସେହି ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ସ୍ନାନ ପରେ, ଦେବ, ଋଷି, ପୂର୍ବଜ, ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ବଂଶାବଳୀ ଜାଣି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।