ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହ ଏବଂ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗ କରି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଯିଏ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସି ଗୁଡିବା ମଣ୍ଡପକୁ ଯିବାବେଳେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ମହାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିବସରେ, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରା ସପ୍ତ ଦିନ ମଣ୍ଡପରେ ବସିଥାନ୍ତି—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଯିଏ ଦେଖେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ଉତ୍ସବ କିଏ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଏଠାରେ କଣ ଫଳ ମିଳେ—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ଏହି ଉତ୍ସବ କାହିଁକି ହେଉଛି, ରାଜା କାହିଁକି ଏହି ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ତୀର ଉପରେ ଥିବା ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଇଥିଲେ—ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ? ଏଠାରେ କୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରା ତାଙ୍କ ନିଜ ନିବାସ ଛାଡ଼ି, ସପ୍ତ ରାତି ରଥରେ ବସିଥାନ୍ତି। ପୁରାତନ କାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରାଜା ଭଗବାନ ହରିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, “ମୋର ଉତ୍ସବ ଏହି ହ୍ରଦ ତୀରେ ସପ୍ତ ଦିନ ହେଉ।” ତେଣୁ ଭଗବାନ ଗୁଡିବା ନାମକ ମଣ୍ଡପକୁ ଡାକି, ଯିଏ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସେଠି ଏହି ଉତ୍ସବ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ହ୍ରଦ ତୀରେ ସପ୍ତ ଦିନ ମୋର ଗୁଡିବା ନାମକ ଉତ୍ସବ ହେବ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରିଦେଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ମଣ୍ଡପରେ ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହିତ ମୋତେ ପୂଜା କରନ୍ତି—ଚାହେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ନାରୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର, ଫୁଲ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା, ବିଭିନ୍ନ ଦାନ-ଦକ୍ଷିଣା, ପ୍ରଣାମ, ପରିକ୍ରମା, ଜୟଧ୍ୱନି, ସ୍ତୁତି, ଗୀତ ଓ ମନୋହର ସଙ୍ଗୀତ ଦ୍ୱାରା—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଯାହା ଇଛା କରନ୍ତି, ମୋର କୃପାରେ ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଯିବେ।” ଭଗବାନ ଏପରି କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ରାଜା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସମସ୍ତ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତେଣୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏହି ଗୁଡିବା ମଣ୍ଡପରେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ନିସ୍ସନ୍ତାନ ଲୋକ ସନ୍ତାନ ପାଉଛନ୍ତି, ଦରିଦ୍ର ଧନ ପାଉଛନ୍ତି, ରୋଗୀ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଅବିବାହିତା କନ୍ୟା ଉତ୍ତମ ବର ପାଉଛି। ଲୋକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ବିଦ୍ୟା, ବଳ, ଜ୍ଞାନ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଗୋ-ଧନ, ସନ୍ତାନ, ରୂପ, ଯୌବନ ଓ ଶ୍ରୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଯେଉଁମାନେ ଯାହା ଭୋଗ ଇଛା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ନିଶ୍ଚୟ ତାହା ପାଇଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆଷାଢ଼ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଗୁଡିବା ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ପଞ୍ଚାଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ମଧ୍ୟ। ଏହି ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ଲୋକ ତାଙ୍କ ସପ୍ତ ପୂର୍ବଜ ଓ ସପ୍ତ ବଂଶଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ରତ୍ନଖଚିତ ଇଚ୍ଛାମୃଗ ରଥରେ ଚଢ଼ିବେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରିବେ, ସେମାନେ ଶୋଭାବାନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ବୀର ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ପୁରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ସେଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ନାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ହେବେ। ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି, ଚାରି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବେ, ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗ ଅନୁସରଣ କରି, ଅନ୍ତେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ। ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ସବର ଫଳ କ’ଣ? ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଉତ୍ସବ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କ’ଣ ପାଆନ୍ତି? ତେଣୁ, ମୁଁ ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ସବର ଫଳ କହିବି—ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଓ ଶାମିତ ହୋଇ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କ’ଣ ପାଇବେ। ଗୁଡିବାରେ, ଏବଂ ଫାଲ୍ଗୁନୀ ଏକ୍ୱିନକ୍ସରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଫଳ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମିଳେ; ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶାସନକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ବାସ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ଦଶ ଓ ଦୁଇ ଦିନ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହ କରିଲେ, ଏହି ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ମାନ ଓ ଚାଳ ଛାଡ଼ି, ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, ଏହି ଉପସ୍ଥାପନ କିପରି? ଏହାର ବିଧି, ପୂଜା, ଦାନ ଓ ଫଳ କ’ଣ? ଏହି ଉପସ୍ଥାପନ ବିଧି ଶ୍ରବଣ କର, ଏହା ଭକ୍ତି ସହ କଲେ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଏହି ପାପନାଶିନୀ ଉପସ୍ଥାପନ ନିୟମିତ ଭାବେ କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ଏକାଗ୍ର ମନେ ପବିତ୍ର ତାଳାବକୁ ଯାଇ, ଜଳ ଚିଉଁଥିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଜଳ ଆହ୍ୱାନ କରି, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ମୁନିମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ନାନ ବିଧି ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଧୋଇଥିବା ସ୍ୱଚ୍ଛ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମୁହଁ କରି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଯେଉଁମାନେ ଗୁଡିବା ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୁଏ ଓ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।