ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଯେଉଁ ଫଳ ଚୈତ୍ର ମାସର ମହାଉତ୍ସବରେ ଶାଳଗ୍ରାମରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦାନ କରି ମିଳେ, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଫଳ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାର୍ତ୍ତିକ ଉତ୍ସବରେ ପୁଷ୍କରରେ ମିଳେ, ସେଇ ଫଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖ ଦେଖିଲେ ମିଳିଯାଏ। ଏହିପରି, ଗଙ୍ଗା ଓ ସାଗର ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, କିମ୍ବା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଦେଖିଲେ ସେସବୁ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ। ଗଙ୍ଗାର ବିଭିନ୍ନ ତୀର, ଯମୁନା ଓ ସରସ୍ୱତୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳାଶୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ, ସେଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖ ଦେଖିଲେ ସେଇ ଫଳ ମିଳିଯାଏ। ପୁଷ୍କର, ଗୟା, ଅମରକଣ୍ଟକ, ନୈମିଷ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର, ମଠ ଓ ମନ୍ଦିରରେ, ରାହୁ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରସ୍ତ ହେବାବେଳେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରି ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖ ଦେଖିଲେ ସେଉଁଠି ମିଳିଯାଏ। ଏହିପରି ଅନେକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କର୍ମର ଫଳ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାସ୍ତ୍ର, ବେଦ, ପୁରାଣ, ମହାଭାରତ ଏବଂ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏସବୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକ୍ରିୟାର ଫଳ, ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଭଦ୍ରା ସହିତ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖ ଦେଖିଯିବେ, ସେଉଁଠି ଲାଭ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରଥରେ ବସି ଗୁଡିବା ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଁଚନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସେମାନେ ସପ୍ତଦିନ ଗୁଡିବା ମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତଥା, ଏହି ଦକ୍ଷିଣ ପକ୍ଷ ଉତ୍ସବ କିଏ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏଠାରେ କ’ଣ ଫଳ ମିଳେ, ଏହା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ରାଜା କିଏ ଝିଲିକ ତଟରେ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ସ୍ଥାନରେ ଗୁଡିବା ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଇଥିଲେ? କୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରା ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ନିବାସ ଛାଡ଼ି ସପ୍ତ ରାତି ରଥରେ ବସନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପୂର୍ବକାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରାଜା ହରିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ: “ମୋ ଉତ୍ସବ ସପ୍ତଦିନ ଝିଲିକ ତଟରେ ହେଉ।” ପ୍ରଭୁ ଗୁଡିବା ନାମକ ମଣ୍ଡପକୁ ଡାକିଲେ, ଯିଏ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ମୋର ଏହି ଗୁଡିବା ଉତ୍ସବ ସପ୍ତଦିନ ଝିଲିକ ତଟରେ ହେବ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ଏଠି ମଣ୍ଡପରେ ମୋତେ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଭାବେ ପୂଜନ କରନ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର, ଫୁଲ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଦାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ସହିତ, ପ୍ରଣାମ, ପରିକ୍ରମା, ଜୟଧ୍ୱନି, ସ୍ତୁତି, ଗୀତ, ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତରେ—ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଫଳ ଇଚ୍ଛା କରିବେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର କୃପାରେ ଲାଭ କରିବେ।” ଏପରି କହି, ଦେବତା ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ରାଜା ଏହି ଅନୁଗ୍ରହରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତେଣୁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏହି ଗୁଡିବା ମଣ୍ଡପରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଜେଉଁ ଜନ ନିରସନ୍ତାନ, ସେ ସନ୍ତାନ ପାଉଛନ୍ତି; ଗରିବ ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି; ରୋଗୀ ନିରୋଗ ହୁଅନ୍ତି; କୁମାରୀ ଉତ୍ତମ ବର ପାଉଛି। ଲୋକେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ଧୈର୍ୟ, ଗୋ-ଧନ, ସନ୍ତାନ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଯୌବନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଯେଉଁ ଭୋଗ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ଆଷାଢ଼ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ ଗୁଡିବା ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପଞ୍ଚାଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ବଂଶର ସପ୍ତ ପୂର୍ବଜ ଓ ସପ୍ତ ବନ୍ଶଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ରତ୍ନମୟ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି ଯାଆନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ନଗରକୁ ପହଁଚନ୍ତି। ସେଠାରେ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି ଚାରି ବେଦର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଅନ୍ତି, ପରେ ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ମୋକ୍ଷ ପାଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏଠାରେ ହୋଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉତ୍ସବର ଫଳ କ’ଣ, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଏଠି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ କ’ଣ ପାଉଛନ୍ତି, ଏହା ବିଷୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗୁଡିବା ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି, ଫାଲ୍ଗୁନୀ, ବିଷୁବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ସମୟରେ ଯାତ୍ରା କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂକର୍ଷଣ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଫଳ ଲାଭ କରି ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି। ଯେତେଦିନ ଜେଷ୍ଠ ମାସରେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ତୀର୍ଥ କରିବେ, ସେତେଦିନ ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ଖୁସି ମିଳିବା ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କ୍ଷେତ୍ର ପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।