ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତେ ମିଶିକରି କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ । ସ୍ନାନ ପରେ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ହୃଦୟ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ଜୟଧ୍ୱନି କରିଲେ— “ଜୟ ହେ କୃଷ୍ଣ, ବିଶ୍ୱର ନାଥ ! ଜୟ ହେ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ! ଜୟ ହେ କମଳନୟନ ! ଜୟ ହେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଭଗବାନ ! ତୁମର ଉରସ୍ଥଳ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଛ, ପଦ୍ମାର ପ୍ରିୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର ।” ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବଗଣ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଭାଲଖିଲ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କଲେ । ପ୍ରଶଂସା, ନମସ୍କାର ଓ ଦର୍ଶନ କରି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ । ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚ-ନୀଚ ଭାବେ ଚାଲିଗଲା, ସମସ୍ତ ରଥ ଦିବ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଚଳ । ଏହି ରଥଗୁଡ଼ିକ ନାନା ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଅପ୍ସରାମାନେ ପରିବେଷିତ, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିଥିଲା, ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ପତାକା ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ ଯେଉଁ ମାନବ କୃଷ୍ଣ, ବଳଭଦ୍ର ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅମରତ୍ୱ ଅର୍ଜନ କଲେ । ଯେଉଁଠି ସୁଭଦ୍ରା ଓ ବଳରାମ ସହିତ ପରମପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣ ରଥ ପୀଠରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ଦର୍ଶନ କରିଲେ କେବଳ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ପୁଷ୍କରକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତାଧିକ ଗୌ ଦାନ କରି ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏହି ଦିନ ଦୟାଳୁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଭାବରେ ରଥ ପୀଠରେ ଦେଖି ଏହି ପୁଣ୍ୟ ପାଇଥାଏ । ଶତ ଯୁବତୀ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ଶତ ନିଷ୍କ ଶୋଣିତ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ହଜାର ଗୌ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ଭୂମି ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ଅତିଥି ଦେବ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ବୃଷ ମୋକ୍ଷ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ଗ୍ରୀଷ୍ମକାଳରେ ଜଳ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ତିଲ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂଗ ଥିବା ଗୌ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ଜଳ ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ—ଏସବୁ ଦାନର ଫଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରଥପୀଠରେ ଦେଖିଲେ ଲୋକ ପାଇଥାଏ । ଘୃତ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ନିୟମିତ ମାସିକ ଉପବାସ କଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ସେହି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୟନ ଶୈଳୀରେ ଦେଖିଲେ ମିଳେ । ଏହି ଭାଗ୍ୟ ବିଷୟରେ ପୁନଃପୁନ କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ଯେଉଁ ପରମେଶ୍ୱର ଶେଷଶୟନରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଦର୍ଶନ କଲେ ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ଓ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ । ଏହି ଦର୍ଶନ କରି ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ପୁରୁଷ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ । ତେଣୁ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ସେଇ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍ । ଏହି ପରମ ଦିନେ ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ନାନର ଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥସ୍ନାନର ଫଳ ପାଆନ୍ତି । ଯେଉଁ ଜଳ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ନାନ ପରେ ରହିଯାଏ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗ ମାଲିଶ କଲେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୁଏ । ଅସନ୍ତାନା, ପୁତ୍ରଶୋକାକ୍ରାନ୍ତ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶାଳି, ଗ୍ରହପୀଡିତ, ଭୂତପିଡିତ, ରୋଗପୀଡିତ ନାରୀମାନେ ଏହି ଜଳ ମାଲିଶ କଲେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଲାଭ କରନ୍ତି । ପୁତ୍ରକାମିନୀ ପୁତ୍ର, ଭାଗ୍ୟକାମିନୀ ଭାଗ୍ୟ, ରୋଗୀ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଧନକାମିନୀ ଧନ ପାଉଛନ୍ତି । ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳ ଅଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ନାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳର ଏକ ଷୋଡ଼ଶଂଶ ପ୍ରମାଣ ନୁହେଁ । ତେଣୁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଙ୍ଗ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ । ଯେଉଁ ଲୋକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରି ବାମ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି । ତିନିଥର ପୃଥିବୀ ପରିକ୍ରମା କରିଲେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବାମ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ । ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ବଦରୀରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଯେଉଁ ଫଳ, ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ କିମ୍ବା କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ନାନ-ଦାନରେ ଯେଉଁ ଫଳ, ପ୍ରୟାଗର ମାଘ ମେଳାରେ ଯେଉଁ ଫଳ—ସେସବୁ ପୁଣ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବାମ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖିଲେ ମିଳେ । ଏହିପରି ହେଉଛି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନର ମହାତ୍ମ୍ୟ, ଏହି ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ନାନାବଶିଷ୍ଟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଓ ଅମରତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି ।