ଏକ ଦିନ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ରାମ, ମହାଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦର୍ଶନରେ, ସେ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ଉତ୍କଳନ କରିବାର ଅଧିକାର ପାଇଲେ। ଏଠାରେ ସେ ଚିରକାଳ ଯାଏଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଚାରି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ହେଲେ। ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିରତ ରହିଲେ, ଶାନ୍ତ ହେଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଓ ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ। ଏପରେ ସେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ପ୍ରଜାପତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲା—"ଓ ଲୋଟସ-ଉତ୍ପନ୍ନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ନାନ କେବେ ଓ କିପରି କରିବା ଯୋଗ୍ୟ? ଦୟାକରି ଏହା କହନ୍ତୁ।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ଓ ଋଷିମାନେ, ଏହି କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ସ୍ନାନ ଶୁଣ, ଏହା ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ।" ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସ ଆସେ, ଚନ୍ଦ୍ର ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ତାହାପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ହରିଙ୍କର ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର, ପବିତ୍ର କୁଆଁ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଜଳର ସାର। ଏହି ସମୟରେ ଭୋଗବତୀ ନଦୀ ତାହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏହି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଭରି, କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ସ୍ନାନ ପାଇଁ ତୟାରି କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଶୋଭାମୟ ବେଦି ତିଆରି କରିବା ଦରକାର, ଝଣ୍ଡା, ଚାଦର ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ମଜବୁତ ଓ ସହଜ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହା ଖୋଲା, ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧିତ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଶୁଭ୍ର ଚାଦରରେ ଢାକା, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଯନ୍ତ୍ରର ସ୍ପନ୍ଦନ ମଧ୍ୟରେ, ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କୃଷ୍ଣ, ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବସିଛନ୍ତି, ଶୁଭ ଓ ବିଜୟ ଧ୍ୱନିରେ। ଏଠି ଶତ-ଶତ ଲୋକ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିର ଲୋକ ଏଉଁ ଉପସ୍ଥିତ। ଗୃହସ୍ଥ, ସନ୍ୟାସୀ, ନୌ-ଦ୍ୱିଜ, ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଏଉଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ବେଦିରେ ସ୍ନାନ କରାନ୍ତି। ଏହିପରି, ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ତୀର୍ଥଜଳ ଫୁଲ ମିଶାଇ ଅଲଗା ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାନ୍ତି। ପରେ, ଢୋଳ, ଶଙ୍ଖ, ଭେରୀ, ମୁରଜ, କହଳ, ଝାଞ୍ଜ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଝର୍ଝରା ଓ ଅନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ଉଠେ। ଘଣ୍ଟାର ଝଙ୍କାର, ଶୁଭ ନାରୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସର ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣୀରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ବିଜୟ ଚିତ୍କାର, ଷ୍ଲୋକ, ବୀଣା ଓ ବାଁସୀର ଶବ୍ଦରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହୁଏ, ଏହା ସାଗର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି। ଋଷିମାନେ ବେଦ ଅବୃତ୍ତି କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଷ୍ଲୋକରେ ସମା ବେଦ ଗାନ ଶୁଣାଯାଏ। ସ୍ନାନ ସମୟରେ, ଦେବତା, ଋଷି, ଗୃହସ୍ଥ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଉତ୍ସାହରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। କଳା ବର୍ଣ୍ଣର ବେଶ୍ୟାମାନେ ଗାଢ଼ ବକ୍ତିରେ, ପୀତ ଓ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ଫୁଲ ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦଣ୍ଡବତ୍ କରନ୍ତି। ଦିବ୍ୟ ମଣି ଝୁମକ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ମଣି ହାତର ଚାମର ଦ୍ୱାରା ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଉଲାଉଛନ୍ତି। ଆକାଶରେ ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, କିନ୍ନର, ଅପ୍ସରା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଉପସ୍ଥିତ। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ବେଦେବ, ମାରୁତ, ଲୋକପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। "ଓ ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ସମସ୍ତର ନାଥ, ପ୍ରାଚୀନ ପରମ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ସଂହାରକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଏହି ବିଶ୍ବର ମାସ୍ତର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତିନି ଲୋକର ଧାରକ, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ନିଷ୍ଠ, ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ଆମେ ଭକ୍ତିରେ ନମନ କରୁ—ସେ ସମସ୍ତ ଇଛିତ ଫଳ ଦିଅନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବରେ କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଋଷିମାନେ ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ଗାନ କରନ୍ତି, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ର ଚାଲିଛି, ଶୀତଳ ଓ ସୁଖଦ ବାୟୁ ବହୁଛି। ପରେ ମେଘ ଫୁଲ ଝରାନ୍ତି, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ବିଜୟ ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଶକ୍ର, ଋଷି, ପିତୃ, ପ୍ରାଣୀର ନାଥ, ନାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଶ୍ବର୍ଗରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହାପରେ ଶୁଭ ଉପଚାର, ମନ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଦେବମାନେ ଅଭିଷେକ ସାମଗ୍ରୀ ନେଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଧାତୃ, ବିଧାତୃ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ପୂଷଣ, ଭଗ, ଆର୍ୟମାନ, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର, ଅଂଶୁ, ବିବସ୍ବତ୍, ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପତ୍ନୀ ସହ, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ସମସ୍ତ ଦେବ, ମାରୁତ, ସାଧ୍ୟ, ପିତୃ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ସର୍ପ, ଅନେକ ଦେବଋଷି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମଋଷି, ବୈଖାନସ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ବାୟ୍ଵାହାର, ମାରୀଚି, ଭୃଗୁ, ଆଙ୍ଗିରସ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଶିଳ୍ପୀ ଓ ଯୋଗୀ, ପ୍ରଜାପତି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ଅଙ୍ଗିରା, କଶ୍ୟପ, ଅତ୍ରି, ମାରୀଚି, ଭୃଗୁ, କ୍ରତୁ, ହର, ପ୍ରଚେତସ, ମନୁ, ଡକ୍ଷ, ଋତୁ, ଗ୍ରହ, ତାରା, ନଦୀ, ଦେବମାନେ, ସମୁଦ୍ର, ଝିଲି, ତୀର୍ଥ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ଦିଶା, ଗଛ, ଦେବମାନେ, ଆଦିତି, ହ୍ରୀ, ଶ୍ରୀ, ସ୍ୱାହା, ସରସ୍ୱତୀ, ଉମା, ଶଚୀ, ସିନୀବାଳୀ, ଅନୁମତି, କୁହୁ—ସମସ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ରହି ଏହି ଦିବ୍ୟ କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କର ଅଭିଷେକ ଉତ୍ସବକୁ ପୂଜା, ବନ୍ଦନା ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ ଉଲ୍ଲାସିତ କରିଥିଲେ।