ଏକାମ୍ରକ, କେଦାର, କାଶୀ, ବିରଜା, କାଳଞ୍ଜର, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରୀଶୈଳ, ଗନ୍ଧମାଦନ ଓ ମହେନ୍ଦ୍ର, ମଲୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ପରିୟାତ୍ର, ହିମାଳୟ, ସାହ୍ୟ, ଶୁକ୍ତିମନ୍ତ, ଗୋମନ୍ତ ଓ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଦ୍ୱିଜଜନ, ଗଙ୍ଗାର ଏକାଧିକ ପବିତ୍ର ତୀର, ଯମୁନା, ସରସ୍ୱତୀ, ଗୋମତୀ, ଏବଂ ସାତି ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନଦୀରେ, ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, ତୁଙ୍ଗଭଦ୍ରା, ନର୍ମଦା, ତାପି, ପୟୋଷ୍ଣୀ, କାବେରୀ, ଶିପ୍ରା, ଚର୍ମଣ୍ୱତୀ, ବିତସ୍ତା, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା, ଶତଦ୍ରୁ, ବାହୁଦା, ଋଷିକୁଳ୍ୟା, କୁମାରୀ, ବିପାଶା, ଦୃଷଦ୍ୱତୀ, ଶରୟୁ, ନକଗଙ୍ଗା, ଗଣ୍ଡାକୀ, ମହାନଦୀ, କୌଶିକୀ, କରତୋୟା, ତ୍ରିସ୍ରୋତା, ମଧୁବାହିନୀ, ଏବଂ ଏହାପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ, ମହାନଦୀ, ବୈତରଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନୁଲିଖିତ ନଦୀଗୁଡିକରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ମନ୍ଦିର, ସମୁଦ୍ର, ପର୍ବତ, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ତୀରରେ ଯେତେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ, ଏହି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଏକ ସମୟରେ—ମହା ଜ୍ୟେଷ୍ଠରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଲେ—ମାନବ ପାଇଁ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଏହି ମହା ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ପାଇଁ, ଉତ୍ସାହର ସହିତ, ପରମପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ, ବଡ଼ ଭାଇ ରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ। ତାଁ ସେଠାରେ ମହାସଂହାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖର ଅନୁଭବ କରି, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ପୃଥିବୀକୁ ଫେରି ଚାରି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଏବେ, ଲୋଟସ୍ଜନ୍ମ ମୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ—"ମହାପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଭିଷେକ କେବେ କରିବା ଉଚିତ? କେମିତି କରିବା ଉଚିତ?" ତାହାର ବିଧି ଅନୁସାରେ, ମୁନିମାନେ ଶୁଣିଲେ—ଯେତେବେଳେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସ ଆସେ, ଚନ୍ଦ୍ର ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ହରିଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମୟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ କୁଆଁ ରହିଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳର ମୂର୍ତ୍ତି। ଏ ସମୟରେ ଭୋଗବତୀ ନଦୀ ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ତେଣୁ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଭରି, କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଜଳ ନେବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଞ୍ଚ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ପତାକା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ମଜବୁତ ଓ ସହଜ ଉପଲବ୍ଧ, ଧୂପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଇଥିବା, ଶ୍ବେତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମୁକୁତର ମାଳାରେ ଢାକି ରଖିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଉପକରଣର ଶବ୍ଦରେ, ନୀଳବସନ କୃଷ୍ଣ ମଞ୍ଚର ମଧ୍ୟରେ, ସୁଭଦ୍ରା ସହିତ ରଖାଯାଏ, ଜୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦରେ। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର, ଅନ୍ୟ ଜାତିର ଲୋକ, ଶତ ଶତ ଲୋକ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଗୃହସ୍ଥ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଞ୍ଚରେ ଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳ ନଦୀମାନେ, ନିଜ ଜଳ ଓ ଫୁଲ ମିଶାଇ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତି। ପରେ, ଢୋଳ, ଶଙ୍ଖ, ଭେରୀ, ମୁରଜ, କାହାଳ, ଝାଞ୍ଜ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଝରଝର ଓ ଅନ୍ୟ ମ୍ୟୁଜିକ୍ ଉପକରଣର ଶବ୍ଦ, ଘଣ୍ଟା ଝିଙ୍କା ଶବ୍ଦ, ମହିଳାମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକରେ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରନ୍ତି। ଜୟ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ, ବୀଣା ଓ ବାଂଶୀର ଶବ୍ଦରେ, ସମୁଦ୍ର ଗୁଞ୍ଜନର ଭାବରେ ମହା ଶବ୍ଦ ହୁଏ। ମୁନିମାନେ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସାମ ବେଦ ଚାନ୍ତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ଅଭିଷେକ ସମୟରେ, ତପସ୍ୱୀ, ଶିଷ୍ୟ, ଗୃହସ୍ଥ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। କଳାବର୍ଣ୍ଣ ବେଶ୍ୟାମାନେ, ହଳଦି ଓ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଫୁଲ ମାଳା ଓ ମୁକୁତରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ମୁକୁତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗୁଛାରେ ଶୋଭିତ, ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ରତ୍ନ ହାଣ୍ଡଲ ଚାମର ଦ୍ୱାରା ବିଲେଇ ଦେଉଥିବା। ଆକାଶରେ ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, କିନ୍ନର, ଅପ୍ସରା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି। ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ମାରୁତ, ଲୋକପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। "ଓ ଦେବଦେବ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଆଦିପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ, ସଂହାରକ, ଲୋକନାଥ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ତିନି ଲୋକର ଧାରକ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ମୋକ୍ଷ କାରଣ, ଆମେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ—ତୁମେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଉଥିବା।" ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି, କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଓ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ମୁନିମାନେ ଆକାଶରେ ରହିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଦିବ୍ୟ ଉପକରଣ ରେ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଶୀତଳ ଓ ସୁଖଦ ବାୟୁ ବହିଲା। ମେଘମାନେ ଆକାଶରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଜୟ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କଲେ। ଶକ୍ର ଆଦି ଦେବମାନେ, ମୁନି, ପିତୃ, ପ୍ରଜାପତି, ନାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଶ୍ବର୍ଗରେ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଉପକରଣ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ବିଧି ଅନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଦେବମାନେ ଅଭିଷେକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉଠାଇ ନେଲେ।