ଏକ ସମୟର କଥା, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ହେଉଥିଲା—"ଓଁ, ସାମନ୍ୟ ରୂପୀ, ସାମ ଗୀତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୃଦୁ ସାମନ୍ୟ ଓ ସାମଯୋଗ ବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସାମନ୍ୟ ଓ ସାମ ଗୀତକୁ, ସାମନ୍ୟ ଧାରଣକାରୀ ଓ ସାମ ଯଜ୍ଞ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ, ସାମନ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଥର୍ବଶିରା, ଅଥର୍ବ ସ୍ୱରୂପ, ଅଥର୍ବଙ୍କ ପାଦ ଓ ହସ୍ତକୁ ନମସ୍କାର। ହୀରା ଭଳି ମସ୍ତକ ଥିବା, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ, ମହା ସାଗରରେ ବିରାଜିତ, ବେଦ ଉଦ୍ଧାରକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରୂପୀ, ହୃଷୀକେଶ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାସୁଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଉପକାରୀ, ମୋହ ନାଶକ, ସଂସାର ବନ୍ଧନ ହରଣକାରୀ, ମୋକ୍ଷଦାତା, ତ୍ରିଜଗତ୍ର ଦୀପ୍ତି ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ଶୁଭ୍ର ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ପବିତ୍ର, ରାମ ଉଦ୍ଧାରକ, ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ, ଧର୍ମ ଧାରଣକାରୀ, ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ବନ୍ଦନୀୟ, ବାମଦେବ, ଦେହ ଦାତା, ଭେଦ ନାଶକ, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦେହକୁ ପୂଜନ୍ତି ସେହି ଦିବ୍ୟ କିରୀଟ ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ବିରାଜିତ, ସମସ୍ତ ଗୃହର ନାଥ, ଧନ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଓ ଧନଧାମ ଦାତା, ଯଜ୍ଞମୂର୍ତ୍ତି, ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର, ଯୋଗୀ, ତ୍ୟାଗ ଓ ଯୋଗ ପ୍ରେରକ, ଯଜ୍ଞ ଅଙ୍ଗ ଧାରକ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ପ୍ରଲମ୍ବ ବଧକୁ ନମସ୍କାର। ବିଜୁଳି ଗର୍ଜନ ସ୍ୱର ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଥିବା ହଳ ଧାରୀ, ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ, ନାରାୟଣ ପ୍ରେମୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଛଡ଼ା ମୋତେ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଆଉ କେହି ମୋର ବନ୍ଧୁ ନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି। ହେ କେଶବ, ଦେହ କିମ୍ବା ମନର ଅଶୁଚିତା ଯେଉଁଠୁ ଆସୁଥାଏ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପବିତ୍ରକାରୀ ନାହାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ସଂସ୍ପର୍କ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୋ ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଆପଣ ସହିତ ହେଉ, ଆତ୍ମସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇଁ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଏହି ଭୟାନକ ଓ ଦୁଃଖମୟ ସଂସାର ଅତି ଦୁଷ୍କର ଅଟକାଯିବା; ତିନିପ୍ରକାର ତାପରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି। ଆପଣଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ କାମନା ଓ ଲୋଭରେ ମୁଗ୍ଧ; ତେଣୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ବିଷ୍ଣୁ, ସଂସାରରେ ବସୁଥିବା ଜୀବମାନେ କେବେଁ ଖୁସି ନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଆପଣଙ୍କୁ ଲାଗି ଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଉପଜେ। ଏପରି ଭାବେ, ଫଳ ଚିନ୍ତା ବିନା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅବିବେକୀ, ଏହି ସଂସାରକୁ ଦୁଃଖମୟ ଦେଖୁଛି। ଗୋବିନ୍ଦ, ମୋତେ ସଂସାର ରୁ ଉଦ୍ଧାର କର; ମୁଁ ଅପାର ମୋହ ସାଗରରେ ଉତ୍ପତିତ, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ଆପଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉଦ୍ଧାରକ ନାହାନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ଶ୍ୱେତ ଏହି ପରମ ପୁଣ୍ୟ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ ଦେଖି, ଦେବଦେବ ଜଗତ୍ଗୁରୁ ହରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର କଳା ମେଘ ଭଳି ଦେହ, ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ, ଜ୍ଞାନମୟ ମୁଖ, ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଶିର ଉପରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଦୀପ୍ତି, ବାମ ହାତରେ ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଚମକୁଥିଲା। ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ, ଗଦା, ଧନୁଷ୍, ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ଦେବତା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ: "ବଡ଼ ଭଲ କଲ, ରାଜା! ତୁମ ମନ ଶୁଭ୍ର। ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ମାଗ। ତୁମେ ନିର୍ମଳ, ମୁଁ ଖୁସି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।" ଦେବଦେବଙ୍କ ଏହି ଅମୃତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶ୍ୱେତ ରାଜା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ମସ୍ତକ ନମାଇ କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ତେବେ ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର ଦିଅନ୍ତୁ—ବ୍ରହ୍ମା ଧାମ ଉପରେ ଥିବା ଅକ୍ଷୟ ବୈଷ୍ଣବ ଧାମ। ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ, ଦୋଷ ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ, ଏହି ସଂସାର ବନ୍ଧନ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ଚାହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଋଷି, ଯୋଗୀ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚି ପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଶାନ୍ତି, ପରମାନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ ନାହିଁ।" ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ; ରାଜ୍ୟର ଅମୃତ ଉପଭୋଗ କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ମୋର ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ରାଜା, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ; ଏଠାରେ ମୋର ସ୍ଥିତି ସଦା ରହିବ। ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବ ତୁମକୁ 'ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗା' ବୋଲି ଗାଇବେ; ଘାସ ଟାଣା ସହ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ୱେତଗଙ୍ଗା ଜଳର ମହିମା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଏହି ଜଳକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ; ଯେଉଁ ମାଧବ ନାମକ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସଦୃଶ ମୂର୍ତ୍ତି ପାଖକୁ ଆସିବେ, ଶଂଖ ଓ ଗାଈର ଦୁଧ ସଦୃଶ ଶୁଭ୍ର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ପଦ୍ମନୟନାଙ୍କୁ ଏକଥର ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଣାମ କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ମୋର ଧାମରେ ଦେବୀମାନେ ଚାରିପାଖେ ରହି, ଏକ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ଅନେକ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ମୋ ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ। ସେଠାରୁ ତଳେ ପଡି, ଏଠାକୁ ଆସି ମଣିଷ ହେବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବେ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧନୀ, ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଯାନ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଶୁଭ୍ର, ଶ୍ରୀମାନ୍, ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନ ହେବେ। ଏବଂ ପୁନଃ ସେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ବଟବୃକ୍ଷ କିମ୍ବା ସାଗର ତୀରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ହରି ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେ ଶାନ୍ତିପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ।" ଏପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତିର ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଶ୍ୱେତ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଏବଂ ମଧୁର ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ସଦା ତାଙ୍କ ସହ ରହିଲା।