ଏକ ସମୟର କଥା, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଅନେକ ଭାବରେ ନମନ କରାଯାଉଥିଲା—ଅସୀମ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶତଶଃ ନମସ୍କାର। ସେହି ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂରକ୍ଷକ ଓ ପାଳକ, ଗୁଣମୟ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦୁହିଁର ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଏକତ୍ୱ ନିହିତ। ବାମନ ରୂପୀ, ବାମନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ବାମନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ବାମନଙ୍କ ଧାରକଙ୍କୁ ନମନ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ପୂଜ୍ୟ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ; ସେ ନିର୍ମଳ ଓ ଭୟ ହରଣ କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ। ସେ ନିଜେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ତରାଇବା ପାଇଁ ଏକ ନୌକା ସ୍ୱରୂପ, ଶାନ୍ତ, ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱରୂପ, ଶିବ, ମୃଦୁ ରୂପ ଓ ରୁଦ୍ର ଏବଂ ଉଦ୍ଧାରକ। ସେ ସଂସାର ନାଶକ, ଭୋଗ ଦାତା, ଏହି ଜଗତର ଅନେକ ଜୀବର ରୂପ ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଓଁ, ଦିବ୍ୟ ରୂପୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଶ୍ୱାସ ଯାହାଙ୍କ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଯାହାଙ୍କ କେଶ, ଗୋବଂଶ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପକାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମନ। ତିନି ବେଦର ରୂପ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ, ଋକ୍ ମନ୍ତ୍ରର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶବ୍ଦର ଅନୁକ୍ରମର ରୂପ, ଋକ୍ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ, ଏବଂ ଋକ୍ ମାର୍ଗର ଉପାୟ ସେଇ ପ୍ରଭୁ। ଯଜୁର୍ବେଦର ଆଧାର, ତାହାର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଯଜୁର୍ ଓ ହୋମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଜୁର୍ବେଦର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସେ ଶ୍ରୀଙ୍କ ନାଥ, ଶ୍ରୀଧାରୀ, ଵରାହ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସଂଯମୀ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଇଂ ଯୋଗୀଙ୍କୁ ନମନ। ସାମବେଦ ରୂପୀ, ସାମଗୀତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୃଦୁ ସାମ, ସାମ ଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସାମ ଓ ସାମ ଗୀତି, ସାମ ଧାରକ, ସାମ ଯଜ୍ଞ ଜ୍ଞାନୀ, ସାମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଥର୍ବଶିରସ୍, ଅଥର୍ବ ମୂର୍ତ୍ତି, ଅଥର୍ବ ପାଦ, ଅଥର୍ବ ହସ୍ତ ଉପାସ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମନ। ବଜ୍ରମୁକୁଟ ଧାରୀ, ମଧୁ ଏବଂ କୈଟଭ ବିନାଶୀ, ସାଗରରେ ବିରାଜିତ, ବେଦ ଉଦ୍ଧାରକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପୀ, ହୃଷୀକେଶ, ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଵାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନାରାୟଣ, ଲୋକ ଉପକାରୀ, ମୋହ ନାଶକ ଓ ବନ୍ଧନ ମୋଚକ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ବନ୍ଧନ ମୋଚକ, ତିନି ଲୋକର ତେଜ ଦାତା, ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗୀନାଥ, ନିର୍ମଳ, ଉଦ୍ଧାରକ ରାମ, ଆନନ୍ଦମୟ, ସୁଖଦାୟକ, ଧର୍ମ ଧାରକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମନ। ଵାସୁଦେବ, ପୂଜ୍ୟ, ବାମଦେବ, ଦେହ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭେଦ ନାଶକ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମନ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦେହକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ମୁକୁଟଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ବିରାଜିତ, ସମସ୍ତ ଗୃହର ନାଥଙ୍କୁ ନମନ। ଧନ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଧନ ଦାତା, ଯଜ୍ଞ ମୂର୍ତ୍ତି, ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର, ଯୋଗୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସନ୍ନ୍ୟାସ ଓ ଯୋଗ ପ୍ରେରକ, ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗ ଧାରକ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଲମ୍ବ ବିଧ୍ଵଂସୀଙ୍କୁ ନମନ। ଘନ ମେଘ ଗର୍ଜନକୁ ମାଡ଼ିଦେଉଥିବା ହଳଧାରୀ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଭାବେ ମନେକରନ୍ତି, ନାରାୟଣ ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ନମନ। ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କେହି ମୋତେ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ନତଜନ ପ୍ରିୟ। ହେ କେଶବ, ଦେହ କିମ୍ବା ମନର ଅଶୁଚି ଯେଉଁଠାରୁ ଆସୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା ନାହାନ୍ତି, ଅଚ୍ୟୁତ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ସଂସ୍ପର୍କ ଛାଡ଼ି ଆପଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ମୋର ସଂଯୋଗ କେବଳ ଆପଣ ସହିତ ହେଉ, ମୁଁ ଆତ୍ମଲାଭ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ଜାଣେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗମ ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ଭରିଆଛି; ତ୍ରିବିଧ ତାପରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି। ଆଶା, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ କାମନାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁଘୋରିଛି; ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସଂସାରରେ ବସୁଥିବା ଜୀବମାନେ କେବେ ଖୁସି ପାଇନାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍ତ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପରି ଲଗିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ। ଏପରି ଭାବେ ଫଳ ଅଭିଲାଷା ବିନା ପରମ ସୁଖ ଲାଭ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଅବିବେକୀ, ସଂସାର ସବୁଠୁ ଦୁଃଖମୟ ଦେଖାଯାଉଛି। ଗୋବିନ୍ଦ, ମୋତେ ଏହି ସଂସାରରୁ ଉଦ୍ଧାର କର; ମୁଁ ଭ୍ରମ ଜଳଧିରେ ଆସିମ ଭାବେ ଡୁବିଯାଇଛି, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କେହି ଉଦ୍ଧାରକ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବରେ ରାଜା ଶ୍ଵେତ ଏହି ପରମ ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର ପୁରୁଷୋତ୍ତମରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ଭକ୍ତିର ଚିନ୍ତନ କରିଥିଲେ, ଏହି ଜଗତର ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଜଗତ ଗୁରୁ, ହରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ରୂପ ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ପଦ୍ମପତ୍ର ସମାନ ବିସ୍ତୃତ ନୟନ, ଜ୍ଞାନମୟ, ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ କ୍ଷୀରସାଗର ଜଳ ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ବାମ ହାତରେ ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଚମକୁଥିଲା। ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗଦା, ବାଣ, ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଶାବାଶ ରାଜା! ତୁମର ମନ ଅତି ଉତ୍ତମ। ଯାହା ଚାହ, ମାଗ। ମୁଁ ଖୁସି, ତୁମେ ନିର୍ମଳ।" ଦେବଦେବଙ୍କ ଏହି ଅମୃତମୟ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ଵେତ ରାଜା ମନୋନିବେଶ କରି ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ତେବେ ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦାନ ଦିଅ—ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ଅକ୍ଷୟ ବୈଷ୍ଣବ ଧାମ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ, ଦୋଷ ରହିତ, ସଂସାର ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବି। ସେଉଁଠି ଦେବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀ ମଧ୍ୟ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି—ସେଉଁଠି ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ।