ଦେବମାନ୍ୟ ସମ୍ମିଳନରେ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମହାଋଷିମାନେ, ଜଗତର ମହାସ୍ୱାମୀ, ତିନି ଲୋକର ଅବିନାଶୀ ମୂଳ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: “ହେ ଦେବଦେବ, ଶ୍ୱେତା ନାମକ ଏକଙ୍କ ବିଷୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହିଦିଅ।” ତାପରେ ବିଶ୍ୱନାଥ ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତୁମେ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଥିବା, ଆମି ତୁମେ ଯେଉଁପରି ପ୍ରସ୍ନ କରିଛ, ଏହିଠାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହିବି। ମାଧବଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଏହା ଶୁଣିଥିଲେ, ଜଣେ ମଣିଷ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ହେ ଦ୍ୱିଜ, ପୁରାତନ ଋଷିମାନଙ୍କଠୁ ମୁଁ ମାଧବଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣିଛି; ଏହି କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ଭୟ, ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦ ଦୂର କରେ। ଶ୍ୱେତା ରାଜା ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିଥିଲେ, ସାମାନ୍ୟ ଲୋକ ଓ ବେଦ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ବାହ କରିଥିଲେ। ସେ କେଶବଙ୍କ ପୂଜାରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ରଖି, ସମୁଦ୍ରର ଦକ୍ଷିଣ ତଟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ର ତିର୍ଥକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭ ତଟରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମୀପରେ, ଶ୍ୱେତା ଏକ ଭବ୍ୟ ରାଜପ୍ରସାଦ ନିର୍ମାଣ କରିଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ଶ୍ୱେତା ଏକ ଶତମ୍ଭ ଶ୍ୱେତ ପାଥରର ଶାଳା ତିଆରି କଲେ। ଏହି ଶୁଭ ଶ୍ୱେତା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଦେଇ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେପରି ସେ ନିଜେ ଶିକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦରିଦ୍ର, ଅସହାୟ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେଇ, ରାଜା ମାଧବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଅଚନ୍ନାତ ଭାବରେ ପୃଥିବୀରେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ, ବାରୋଟି ଅକ୍ଷରର ଓଂକାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ମୌନ ରଖି, ଏକ ମାସ ଧରି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଇ ରହିଲେ। ଖାଦ୍ୟ ନ ନେଇ, ଶ୍ୱେତା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ; ଜପ ଶେଷରେ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। “ଓଂ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ସଂକର୍ଷଣକୁ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନକୁ, ଅନିରୁଦ୍ଧକୁ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବହୁରୂପୀ, ବିଶ୍ୱରୂପୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଗୁଣଶୂନ୍ୟ, ଅଗୋଚର, ଶୁଦ୍ଧ, ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ପଦ୍ମନାଭକୁ, ପଦ୍ମଯୋନିକୁ, ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣକୁ, ପଦ୍ମଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ପୁଷ୍କରାକ୍ଷକୁ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, କୃପାଳୁ, ହଜାର ପଦ, ହଜାର ବାହୁ ବଳିୟା, ନମସ୍କାର। ଓଂ, ବରାହ, ଦାନଦାତା, ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ, ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗ୍ୟ, ଆଶ୍ରୟ, ଅବିନାଶୀକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ଶିଶୁରୂପୀ, ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ପଦ୍ମପ୍ରଭା, ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନୟନ, ମୁଞ୍ଜ କୁଶ ଜଟା, ଜ୍ଞାନୀକୁ ନମସ୍କାର। ସଦା କେଶବକୁ, ନାରାୟଣକୁ, ମାଧବକୁ, ଗୋବିନ୍ଦକୁ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା, ତେଜସ୍ବୀ, ମଧୁସୂଦନ, ଶୁଦ୍ଧ, ରଶ୍ମିଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ଦିବ୍ୟ ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ, ପୁନଃପୁନଃ ରକ୍ଷକ ଓ ପୋଷକକୁ, ଗୁଣୀ ଓ ଗୁଣଶୂନ୍ୟ ଦୁହିଁକୁ ନମସ୍କାର। ବାମନ ରୂପକୁ, ବାମନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ, ବାମନ ନୟନକୁ, ବାମନ ଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର। ସୁନ୍ଦର, ପୂଜ୍ୟ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ରୂପ, ଅଗୋଚର, ଶୁଦ୍ଧ, ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବାକୁ ନମସ୍କାର। ସଂସାର ସମୁଦ୍ରର ନାଉ, ଶାନ୍ତ, ସତ୍ତ୍ୱରୂପ, ଶିବ, ସଉମ୍ୟ ରୂପ, ରୁଦ୍ର, ଉଦ୍ଧାରକୁ ନମସ୍କାର। ସଂସାର ନାଶକ, ଭୋଗଦାତା, ଏକାଧିକ ଜୀବ ରୂପୀ, ସଂସାର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ଦିବ୍ୟ ରୂପୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି ଶ୍ୱାସ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଶ୍ମି ଚୁଳ, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହିତେଷୀକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ଋକ୍ ରୂପୀ, ଶବ୍ଦକ୍ରମ ରୂପୀ, ଋକ୍ ପ୍ରଶଂସିତ, ଋକ୍ ଉପାୟକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ଯଜୁର୍ଧାରୀ, ଯଜୁର୍ ରୂପୀ, ଯଜୁର୍ ଓ ହୋମ ରସିକ, ଯଜୁର୍ ନାଥକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ଶ୍ରୀ ନାଥ, ଶ୍ରୀଧାରୀ, ବରାହ, ଶ୍ରୀ ପ୍ରିୟ, ନିୟମିତ, ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା, ଯୋଗୀକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ସାମ ରୂପୀ, ସାମ ଗୀତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାନ୍ତ ସାମ, ସାମ ଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀକୁ ନମସ୍କାର। ସାମ ଓ ସାମ ଗୀତକୁ, ସାମ ଧାରୀ, ସାମ ଯଜ୍ଞ ଜ୍ଞାନୀ, ସାମ କର୍ତ୍ତାକୁ ନମସ୍କାର। ଅଥର୍ବଶିରସ୍କୁ, ଅଥର୍ବ ରୂପୀ, ଅଥର୍ବ ପାଦ, ଅଥର୍ବ ହସ୍ତକୁ ନମସ୍କାର। ଓଂ, ବଜ୍ରଶିରା, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ହନ୍ତା, ମହାସାଗର ବାସୀ, ବେଦ ଉଦ୍ଧାରକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଦିପ୍ତିମାନ ରୂପୀ, ହୃଷୀକେଶକୁ; ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ, ମୁଁ ତୁମେ ପାଖରେ ନମନ କରୁଛି। ନାରାୟଣ, ଜଗତ ହିତେଷୀ, ମୋହ ନାଶକ, ସଂସାର ବନ୍ଧନ ମୋଚକୁ ନମସ୍କାର। ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ବନ୍ଧନ ମୋଚକ, ତିନି ଲୋକର ତେଜ ତିଆରି କରୁଥିବା, ତେଜସ୍ୱୀ ସ୍ୱରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧ, ରାମ ଉଦ୍ଧାରକ, ଆନନ୍ଦ ଦାତା, ଧର୍ମ ପୋଷକୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ବାମଦେବ, ଦେହ ତିଆରି କରୁଥିବା, ଭେଦ ନାଶକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ଶରୀର ଧାରୀ, ଦିବ୍ୟ ମୁକୁଟ ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ନିବାସର ନିବାସୀ, ସମସ୍ତ ନିବାସର ନାଥକୁ ନମସ୍କାର।” ଏପରି, ଶ୍ୱେତା ରାଜା ନିଶ୍ଚଳ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମାଧବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି କଲେ, ତାଙ୍କ ମହିମାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ।