ଏହି ଗୁପ୍ତ ଦିବ୍ୟ କବଚର ମହିମା ଅପାର। ଏହାକୁ ଯଦି କେବଳ ଏକଥର ପଢ଼ାଯାଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଗତି ଓ ଅପଦରୁ ସୁରକ୍ଷା ମିଳେ। ଦୁଇଥର ପଢ଼ିଲେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ କବଚ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମହାନାଗ, ଭୂତ, ପିଶାଚ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କବଚ ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତିନିଥର ପଢ଼ିଲେ ଏହା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେନି, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନା ପରିମାଣ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଏହି କବଚ ରକ୍ଷା କରେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭଗବାନ ନରସିଂହ ସ୍ୱୟଂ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତା’ପରେ ଯେଉଁ ଜନ ଗୁହା ଦ୍ୱାରରେ ଯାଇ, ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରିଥାଏ, ସେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଧିରେ ପଳାଶ କାଠରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ତିନି ପ୍ରକାର ମଧୁ ମିଶିତ ପଳାଶ କାଠ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିଥାଏ। ଏହା ପରେ, ଦୁଇ ଶତ ବାର ବଷଟ୍ କରି ହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଗୁହାର ଦ୍ୱାର କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି କବଚ ଧାରଣ କରି ଭୟ ଛାଡ଼ି ଗୁହା ମୁହଁରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ମୋହ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ସେ ଏକ ମହାନ ରାଜପଥ ଦେଖନ୍ତି, ଯାହା ଓଡ଼ିଆ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ନରସିଂହଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ନରସିଂହ ନାମକ ଅବିଚଳ ତତ୍ତ୍ୱ ପଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା, ହଜାର ହଜାର ବୀଣା ବଜାଇଥିବା ନାରୀମାନେ ଆସି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଉପାସକଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରି, ମୁଖ୍ୟ ଉପାସକଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଭିତରକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଏଠାରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଅମୃତ ପାନ କରାନ୍ତି, ଯାହା ପିଇବା ସହିତ ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଭରିଯାଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦେହରେ ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ସହ ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୀଳା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅଲଗା ଦେହ ପରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସେଠାର ନିବାସ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ, ସେ ବାହାରିଯାନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ସହ କପଡ଼ା, ବଣ, ତଳୱାର, ରୋଚନା ଓ ମଣି ନେଇଯାନ୍ତି। ଏହା ସହିତ ଏସେନ୍ସ, ଅମୃତ, ଚପ୍ପଲ, ଅଞ୍ଜନ, କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଓ ମନୋହର ଗୁଳି ମଧ୍ୟ ନିଅନ୍ତି। ଏହି ସିଦ୍ଧ ଉପାସକ କମଣ୍ଡଳୁ, ମାଳା, ଦଣ୍ଡ, ସଞ୍ଜୀବନୀ ଔଷଧ, ସିଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ସହିତ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଯଦି ସେ ତିନି ଶିଖରୀ (ମନ୍ତ୍ର)କୁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି ପ୍ରଭାମୟ ଭାବରେ ଏକଥର ମନରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତେବେ କୋଟିକୋଟି ଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଯଦି ବିଷ ଉପରେ ବିଷ ଦିଆଯାଏ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତାହାକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଏହା ଦେହରେ ଥିବା କୁଷ୍ଠ ରୋଗକୁ ନିମୂଳ କରେ; ଏବଂ ଯଦି କିଏ ନିଜେ ଗର୍ଭପାତ କରିଥାଏ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରୟୋଗ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯଦି ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ମନ୍ତ୍ରର ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପକୁ ହୃଦୟର ଶେଷରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଗ୍ରହମାନେ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଗଳାରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହନ୍ତି; ଏହା ଫୁଲା, ଗଠି, ଫୋଡ଼ ଇତ୍ୟାଦି ନଶ୍ଟ କରେ। ଯେତେବେଳେ ରୋଗ ଆସେ, ଏକ ମାସ ଧରି ଦିନର ତିନି ବେଳେ ଦୂଧ ମିଶିତ ଘିଅ ଓ ପବିତ୍ର କାଠରେ ହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରୋଗ ନିମୂଳ ହୁଏ। ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଚଳାୟମାନ କିମ୍ବା ଅଚଳ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଯେଉଁ ସଫଳତା ଚାହେ, ନିଶ୍ଚୟ ଲାଭ କରେ। କିଛି ଉପାସକ ଶତାଠ ଏକଥର ପଶୁପତିଙ୍କୁ ପୂଜି, ପିଲାମାଟି, ଶ୍ମଶାନ ଓ ଚଉରାହାରୁ ସାତଟି ମାଟି ନେଇ, ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନ ଓ ଗାଈର ଦୁଧ ସହିତ ମିଶାଇ, ଛଅ ଅଙ୍ଗୁଳ ପ୍ରମାଣର ଏକ ସିଂହ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଭୂର୍ଜପତ୍ର ଉପରେ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ ମନ୍ତ୍ର ଲେଖି, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ନରସିଂହଙ୍କ ଗଳାରେ ବାନ୍ଧନ୍ତି। ସେ ଜଳାଶୟରେ ପୂଜା କରି, ସଂଖ୍ୟା ଗଣନା ଛାଡ଼ି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ଏବଂ ସାତ ଦିନ ଯାଏଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି ଜାପ କରନ୍ତି। ଏହା ପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ବିପ୍ଲବିତ ହୋଇଯାଏ; କିମ୍ବା ଶୁଷ୍କ ଗଛ ମୁଣ୍ଡରେ ନରସିଂହଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଶତାଠ ଏକଥର ପଢ଼ିଲେ, ବର୍ଷା ବନ୍ଦ କରିପାରିବେ; ଏହାକୁ ଏକ ଦାଣ୍ଡି ବାକ୍ସରେ ବାନ୍ଧି ଘୁମାଇଲେ, ଦ୍ରୁତ ବାତ୍ୟା ଆସିଯିବ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପୁଣି, ଏହାକୁ ସାତ କିମ୍ବା ସତରିଥର ଜଳ ସହ ଧରିଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନିମୂଳ ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ଉପାସକ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପୃଥିବୀ ତଳେ ପୋତିଦେଲେ, ସେ ଗୋଞ୍ଜିର ନାଶ ହୁଏ; ପୁଣି ଏହାକୁ ବାହାର କରିଲେ, ଶାନ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ମହାବଳୀ ସିଂହବେଶୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ଇଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏପରି ଉପାସନା କରି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ନାରୀ, ଶୂଦ୍ର ଓ ନିଚ୍ଚ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ସିଂହ ରୂପୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜିଲେ, କୋଟିକୋଟି ଜନ୍ମର ଅଶୁଭ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଉଁଠି ପୂଜା କରି, ଚାହିଦା ଫଳ—ଦେବତ୍ୱ, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ, ଗନ୍ଧର୍ବ ହେବାର ଅବସ୍ଥା—ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯକ୍ଷ ଓ ବିଦ୍ୟାଧର ଅବସ୍ଥା ସହିତ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚାହାନ୍ତି, ନରକେଶରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ତୁତି କରିବା, ନମସ୍କାର କରିବା ଓ ପୂଜିବା ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରନ୍ତି। ପୁରୁଷ ରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି; ନରସିଂହଙ୍କୁ ଦେଖି ଚାହିଦା ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ସିଂହ ରୂପୀ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଅନେକ ଜନ୍ମର ଅଶୁଭ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ, ଦୁଃଖ, କିଲ୍ଲା, ଚୋର, ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆପଦ ଆସୁଥାଏ।