ଓଉ ବ୍ରାହ୍ମଣଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ କହିଲେ—“ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ଫଳ ହେବି, କିନ୍ତୁ ଅଧମ, ନିର୍ବୁଦ୍ଧି, ଲୋଭରେ ଆବୃତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ଉପଲବ୍ଧ ହେବିନି। ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ଉପାସନା ଓ ଭ୍ରମରେ ଲିପ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ହୁଏ, ଓ ଅଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ହିଂସାରେ ଲିପ୍ତ ଓ ଅଜୟ, ସେମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ନିଜେ ଆସିବି। ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ପୁଣି ଶୁଭ କର୍ମ କରୁଥିବା ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଏହି ଜଗତକୁ ଶାନ୍ତ କରିବି। ମୁଁ ମାନବ ଶରୀରରେ ଆସି ସବୁକୁ ଶାନ୍ତ କରିବି; ଦେବ, ମାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ଓ ସବୁ ଚର, ଅଚର ଜୀବକୁ ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ରଚି ଏବଂ ପୁଣି ତାହାକୁ ନିଜେ ଉପସାର କରିବି। କର୍ମର ସମୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ଏହି ଶରୀରକୁ ପୁଣି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି। ମୁଁ ମାନବ ଶରୀରରେ ଆସି ନିୟମ ଏବଂ ଧର୍ମ ସ୍ଥାପନ କରିବି; କୃତୟୁଗରେ ଧର୍ମ ଶୁଭ୍ର, ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ମୋର ଧର୍ମ କଳା; ଦ୍ୱାପର ରଙ୍ଗ ଲାଲ, କଳି ଯୁଗରେ ମୋର ଧର୍ମ କଳା। ଏହି ସମୟରେ ତିନି ଭାଗ ଅଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ସମୟର ଶେଷ ଆସିଗଲା, ମୁଁ ସମୟର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏହି ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଚର-ଅଚର ଜଗତକୁ ନାଶ କରିଦେଉଛି। ମୁଁ ତିନି ଭାଗ ଧର୍ମ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମଙ୍ଗଳଦାତା; ଅଖଣ୍ଡ, ସବୁଠୁ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅନନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ନାୟକ ଓ ବିଶାଳ ପଦବ୍ୟାପୀ। ମୁଁ ଏକା ନିଜେ ସମୟର ଚକ୍ରକୁ ଚାଳାଉଛି; ମୋ ଏହି ରୂପ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଶାନ୍ତିକର, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାର କାରଣ। ଏହିପରି ମୋ ଆତ୍ମା ଠିକ୍ ଭାବେ ନିର୍ମିତ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, କିନ୍ତୁ କେହି ମୋତେ ଜାଣିନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ମୋତେ ପୂଜା କରନ୍ତି; ତୁମେ ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରିଛ, ତାହା ମୋ ପାଇଁ— ସବୁ ତୁମର ସୁଖ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ସବୁ ଦେଖିଛ, ଚର-ଅଚର— ସବୁ ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିର୍ମାଣ କରିଛି; ମୁଁ ନାରାୟଣ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ। ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଯାଏଁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଜଗତର ଆତ୍ମାରେ ଶୟନ କରିବି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରିବି। ଏହିପରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏଠି ସମୟ ରୂପେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ବ୍ୟାପ୍ତ; ଶିଶୁ ରୂପରେ ଶିଶୁ ହେଇ ରହିବି, ଯାଏଁ ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗେ। ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ଦିୟା ଦେଇଛି, ପୁନିପୁନି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଚର-ଅଚର ଏକ ମହାସାଗରରେ ଲୟ ହୋଇଥିଲା, ତୁମେ ଅଜାଣା ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ତୁମେ ଏହି ଜଗତକୁ ଦେଖିଲା। ତୁମେ ମୋ ଶରୀର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଲା, ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ଏବଂ ବୁଝି ପାରିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ମୁଁ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରିଦେଲି; ଏହା ମୁଁ କହିଛି, ଏବଂ ମୋର ସ୍ୱରୂପ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଜାଣିପାରିନାହିଁ। ଯାଏଁ ନିର୍ମଳ ଲୋକପିତା ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିନାହିଁ, ତୁମେ ଏଠି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ବସିପାରିବ। ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରାଣ୍ଡଫାଦର ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିବେ, ମୁଁ ଏକା ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ଶରୀର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବି। ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଜଳ ଓ ଯାହା କିଛି ଚର-ଅଚର ଏହି ଜଗତରେ ଅଛି, ସବୁ ଏଠି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଏପରି କହି, ମାଧବ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି କହିଲେ, ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ପରେ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ମହା ତ୍ରାସଦାୟୀ। “ମୁନି, ତୁମେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରିଲା? ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭିକ୍ଷା ଚୟନ କର, ମୁଁ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଦେବି।” “ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗତ, ନିଶ୍ଚଳ ନିୟମରେ ଅଛ; ଏହିପାଇଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁଣି ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇବ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଓ ଦେଖି, ସେ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—“ଦେବ, ମୁଁ ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ଦେଖିଛି; ଏହି ମୋହ ତୁମେ ଦେଖିବା ପରେ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି, ହରି। “ଏହି ଭଳି, ଦେବ; ତୁମର କୃପାରେ, ମୁଁ ଏକ ଇଚ୍ଛା କରେ: ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବିବାଦର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ। “ଏବଂ ଶୈବ ଓ ଭାଗବତ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବିବାଦର ନିରାକରଣ ପାଇଁ, ଏହି ପବିତ୍ର, ଶୁଭ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୂମିରେ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ। “ଦେବ, ମୁଁ ଏଠି ଏକ ମହା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶିବ ମନ୍ଦିର ସ୍ଥାପନ କରିବି, ଏବଂ ତୁମ ସ୍ଥାନରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବି। “ତାପରେ, ଏହି ଜଗତରେ ଲୋକମାନେ ହରି ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଏକ ରୂପ ଭାବେ ଜାଣିବେ।” ବିଶ୍ୱର ନାୟକ ପୁଣି ଏହି ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ, ଜଗତର କାରଣ ଓ ନାୟକ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ପାଇଁ, ବିଭିନ୍ନ ବିବାଦର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ। “ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଶିବ ମନ୍ଦିର ଶୀଘ୍ର ନିର୍ମାଣ କର; ଏହାର ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ଶିବର ଲୋକରେ ଚିରକାଳ ବାସ କରିବ। “ଯେତେବେଳେ ଶିବ ସ୍ଥାପିତ ହେବେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହେବି; ଆମ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତଫାତ୍ ନାହିଁ—ଏକ ତତ୍ତ୍ୱ ଦୁଇ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ। “ଯେଉଁ ରୁଦ୍ର, ସେ ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ; ଯେଉଁ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ମହେଶ୍ୱର। ଦୁଇଁ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ୍ ନାହିଁ, ଯେପରି ହବା ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ। “ଭ୍ରମିତ ଲୋକ ଜାଣିନାହିଁ ଯେ ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜଧାରୀ ଓ ବୃଷ ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ତ୍ରିନୟନ ଏକା। “ଏହିପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ନାମରେ ଶିବ ମନ୍ଦିର ସ୍ଥାପନ କର; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦେବମାନଙ୍କର ଲୋକପାଳ ପାଇଁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ତୀର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି କର। “ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ନାମକ ପୋକରି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରିଦେବ।