ମୋଠୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ଶେଷରେ ପୁଣି ମୋ ଭିତରକୁ ଯାଇ ଲୟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ଶାନ୍ତି ଉପରେ ମନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଛନ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଅପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଇଛା, କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, ଅସଙ୍ଗ, ନିର୍ମଳ, ଶୁଭ ଗୁଣରେ ନିଷ୍ଠିତ, ଅଭିମାନ ହୀନ ଓ ଆତ୍ମ-ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ମୋତେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରି ପୂଜା କରନ୍ତି। ମୁଁ ହେଉଛି ଦହନ କାଳି, ଦହନ ଆଲୋକ, ଦହନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦହନ ପବନ; ଆକାଶରେ ଯେଉଁ ତାରା ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ମୋର ରୂପ। ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସାଗର ଓ ଧନ-ଭଣ୍ଡାର ମୋର ରୋମକୂପ ଭଳି ଜଣା। ମୋର ଇଛା, କ୍ରୋଧ, ଆନନ୍ଦ, ଭୟ ଓ ମୋହ ମୋର ପୋଶାକ, ଶୟନ ଓ ନିବାସର ରୂପ। ଏହି ସମସ୍ତ ମୋର ରୂପ; ଜନମାନେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଏହି ରୂପକୁ ଅପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ମୁଁ ସତ୍ୟ, ଦାନ, କଠିନ ତପସ୍ୟା ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଅହିଂସାକୁ ମୋ ଦେହରେ ନିବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛି। ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ, ସେମାନେ ଇଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ଜିତ କ୍ରୋଧ ଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ବଡ ଫଳ, ଦୁଃଖୀ, ନିଚ, ଅସଂଘଟିତ ଏବଂ ଲୋଭରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମୁଁ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଯେଉଁମାନେ ମୋହରେ ଅନ୍ୟାୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ହୁଏ ଓ ଅଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ମୁଁ ନିଜେ ନିଜ ରୂପ ନିର୍ମାଣ କରେ। ଦେମନ୍ମାନେ ଯେଉଁମାନେ ହିଂସାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ। ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ମୁଁ ମାନବ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସବୁକୁ ଶାନ୍ତ କରେ; ଦେବ, ମାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଏକାଗ୍ର ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଲୟ କରେ; କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟରେ ପୁଣି ଚିନ୍ତା କରି ନିଜ ଦେହ ନିର୍ମାଣ କରେ। ମାନବ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସୀମା ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ, ଧର୍ମ କୃତ ଯୁଗରେ ଧଳା, ତ୍ରେତାରେ କଳା, ଦ୍ୱାପରରେ ଲାଲ ଓ କଳିରେ ମଧ୍ୟ କଳା; ସେଥିରେ ତିନି ଭାଗ ଅଧର୍ମ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଶେଷ ସମୟ ଆସିଲେ, ସ୍ୱୟଂ କାଳ ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହେଇ, ମୁଁ ତିନି ଲୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳକୁ ନାଶ କରେ। ମୁଁ ତିନି ଭାଗ ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶୁଭ ଦାତା, ଅଖଣ୍ଡ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଅନନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। କାଳଚକ୍ରକୁ ମୁଁ ନିଜେ ଚଳାଇଥାଏ; ମୋର ଏହି ରୂପ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ। ଏଭଳି ମୋର ସ୍ୱରୂପ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ମୁଁ ଅଛି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିନ୍ତୁ କେହି ମୋତେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ସବୁଠି ମୋତେ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ ଯେଉଁ କଷ୍ଟ ପାଇଛ, ସେ ସବୁ ତୁମ ଶୁଭ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ଭବ ପାଇଁ। ତୁମେ ଜଗତରେ ଯାହା ଦେଖିଛ, ଚଳ-ଅଚଳ, ସେ ସବୁ ମୋର ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ; ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଆତ୍ମା ମୁଁ, ମୋର ନାମ ନାରାୟଣ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ। ଏକ ହଜାର ଯୁଗ ଯାଏଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାଋଷି, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା ଭଳି ଶୟନ କରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରେ। ଏଭଳି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି, ମୁଁ ଏଠି ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ କାଳ; ଶିଶୁ ଭଳି ଦେହ ଧାରଣ କରି ରହିଥାଏ, ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗନ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମକୁ ବ୍ରହ୍ମାର ଆକାରରେ ଦାନ ଦେଇଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ସମ୍ମାନିତ। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଏକ ସାଗରରେ ଲୟ ହୋଇଥିଲା, ତୁମେ ଅଜଣା ଭାବରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ତାପରେ ଏହି ଜଗତ ତୁମେ ଦେଖିଲା। ତୁମେ ମୋ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ଓ ବୁଝି ପାରିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ମୁହଁରୁ ବାହାର କରିଦେଲି; ଏହି କଥା ମୁଁ କହିଛି, ମୋର ଏହି ସ୍ୱରୂପ ଦେବ ଓ ଦେମନ୍ମାନଙ୍କୁ ଜଣା ନୁହେଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଲୋକପିତା ବ୍ରହ୍ମା, ତପସ୍ୟାରେ ବଡ, ଜାଗନ୍ତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି, ତୁମେ ଏଠି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଶୁଭରେ ବାସ କରିପାରିବ। ତାପରେ, ଲୋକପିତା ବ୍ରହ୍ମା ଜାଗିଲେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱିଜ, ମୁଁ ଏକା ନିଜେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଦେହ ନିର୍ମାଣ କରିବି। ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ପବନ, ଜଳ ଓ ଯାହା କିଛି ଅଚଳ-ଚଳ ଅଛି, ସେମାନେ ଏଠି ନିର୍ମିତ ହେବେ। ଏଭଳି କହି, ଋଷିମାନଙ୍କୁ ମାଧବ ଯେତେବେଳେ ହଜାର ଯୁଗ ଗଲା, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ବଜ୍ର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର। "ଋଷି, ମୋତେ ସତ୍ୟ କହ, କେନ୍ଦିଏ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋର ସ୍ତୁତି କଲା? ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ଚୟନ କର, ମୁଁ ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଦେଇବି।" "ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମୋତେ ଭକ୍ତ, ନିଶ୍ଚଳ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ; ତେଣୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁନଃ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।" ମାଧବଙ୍କର ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଓ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସମ୍ମାନ କରି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ଓ ପ୍ରଣାମ କରି ପୁନଃ କହିଲେ— "ଦେବମାନଙ୍କ ଲୋର୍ଡ, ମୁଁ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଦେଖିଛି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ମୋହ ନିଶ୍ଚୟ ହରାଇଗଲା, ହରି, ତୁମକୁ ଦେଖି।" "ଏହି ଭଳି, ଲୋର୍ଡ, ତୁମ ଦୟାରେ, ମୁଁ କେବଳ ଏହି ଚାହେଁ: ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶୁଭ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବିବାଦର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ।