ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ଯେଉଁ ସମୟରେ ସେ ମହାମୁନି, ଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିମଗ୍ନ ଥିଲା। ସେଠି ଏକ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷ ଜଳର ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷର ଗୋଟିଏ ଡାଳ ଉପରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ସୁନାର ଓ ଅତି ଚମତ୍କାର କରି ଦେବତାଙ୍କ ବିଶ୍ରାମ ଶୈୟା, ଯାହାକୁ ବିଶ୍ବକର୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସେଇ ଶୈୟା ବଜ୍ର ଓ ବେରିଲ୍ ରତ୍ନରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳର ଚମକରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ପଦ୍ମରାଗ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚାଦର ଓ ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଅନେକ ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଶୈୟା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜର ଚକ୍ର ବନ୍ଧିଥିଲା। ସେଠି, ଏହି ଶୈୟା ଉପରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଶିଶୁ ରୂପରେ ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ରେ ଉଭୟ ହସ୍ତ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଆକାରରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମହାପଦ୍ମ ଦଳ ପରି ଚଉଡ଼ା, ଚେଷ୍ଟରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ହସ୍ତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ବନମାଳା ଶୋଭିତ, ଦେବମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କଣ୍ଠମାଳା, ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁନିର ଚକ୍ଷୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କାଂପିଉଠିଲା, ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: “ହାୟ! ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏହି ଶିଶୁ କିପରି ଏଠି ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି?” ଏହି ମୁନି ତିନି କାଳ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଏ ସମୟରେ ଭଗବାନଙ୍କ ମହିମା ମନେ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ; ଭଗବାନଙ୍କ ମାୟାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ: “ମୋର ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ବ୍ୟର୍ଥ, ମୋର ଜ୍ଞାନ ବ୍ୟର୍ଥ, କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ବ୍ୟର୍ଥ, ଏବଂ ମୋର ମାନବତା ମଧ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ। ମୁଁ ଶୁଅଁଥିବାବେଳେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁ ଶୟା ଉପରେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ।” ଏପରି ଭାବି, ମୁନି ମନେ ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଭୟ ଓ ଅସ୍ତିରତାରେ ଭରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁ ନିଜ ତେଜରେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜ ଦେଖି ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମୁନିଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶିଶୁ ହସିବା ପରି ହସି, ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ମେଘର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: “ଶିଶୁ, ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଏବଂ ମୋର ଶରଣକୁ ଆସିଛ। ଶୀଘ୍ର ମୋର ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କର, କାରଣ ତୁମର ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ମୁଁ ସବୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଗଲେ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଶିଶୁ ଭଗବାନଙ୍କ ମୁଁହ ମାଧ୍ୟମରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଶିଶୁଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ମୁନି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଜନଜାତି ଅଛନ୍ତି। ସେ ଲୁଣ, ଔଖଣ୍ଡ ରସ, ମଦ, ଘୃତ, ଦହି, ଦୁଧ, ଓ ଜଳ ର ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଜମ୍ବୁ, ପ୍ଲକ୍ଷ, ଶାଲ୍ମଲୀ ଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ। କୁଶ, କ୍ରଉଞ୍ଚ, ଶାକ, ପୁଷ୍କର ଦ୍ୱୀପ, ଭାରତ ଓ ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୁନାର ଏବଂ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଅନେକ ଗୁହା ଓ ଚୂଡ଼ା ରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହା ବିଭିନ୍ନ ମୁନି, ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ, ଦୁର୍ଲଭ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅନେକ ଚମତ୍କାର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। ବାଘ, ସିଂହ, ବନ୍ଦର, ହାତୀ, ମହିଷ, ନୀଳଗାଏ, ହରିଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଏଠି ରହୁଥିଲେ। ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ନାଗ, ମୁନି, ଯକ୍ଷ, ଅପ୍ସରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ମୁନି, ଶିଶୁଙ୍କ ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରି ଘୁରି ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ। ସେ ହିମବତ, ହେମକୂଟ, ନିଷଧ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ଶ୍ୱେତ, ଦୁର୍ଧର, ନୀଳ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର, ମଲୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ପାରିୟାତ୍ର, ଅର୍ବୁଦ, ସାହ୍ୟ, ଶୁକ୍ତିମାନ, ମୈନାକ, ବକ୍ରପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୃଥିବୀଧାରକ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ସବୁ ରତ୍ନରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ, ମଦ୍ର, କେକୟ, ବାହ୍ଳୀକ, ଶୂରସେନ, କାଶ୍ମୀର, ତଙ୍ଗଣ, ଖସ ଦେଖିଲେ। ପର୍ବତବାସୀ, କିରାତ, କର୍ଣ୍ଣପୂରିତ, ମାରୁଭୂମିବାସୀ, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନ୍ୟଜାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ହରିଣ, ବନ୍ଦର, ସିଂହ, ବନଶୁକର, ତୃଣାଧିକ, ଶଶକ, ହାତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଗ୍ରାମ, ନଗର, ଚାଷ, ପଶୁପାଳନ, ବ୍ୟବସାୟ, ବିକ୍ରୟ ବିକ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ଋଷିଗଣ ଦେଖିଲେ। ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ, ନାଗ, ମହାମୁନି, ସିଂହିକାପୁତ୍ର ଓ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁଠି ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସେ ସବୁ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଏକ ଘାସ ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ ଚଳ-ଅଚଳ ଜିନିଷ ତାଙ୍କ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀ, ମଧ୍ୟଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମହର୍ଲୋକ, ଜନଲୋକ, ତପୋଲୋକ, ସତ୍ୟଲୋକ, ଅତଳ, ବିତଳ, ପାତାଳ, ସୁତଳ, ରସାତଳ, ମହାତଳ ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେଠି ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ, ମୁନିଙ୍କ ଗତି କେବେ ଅବରୋଧିତ ହୋଇନଥିଲା, ତାଙ୍କର ମନ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇନଥିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ଶିଶୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗର୍ଭ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରି ଘୁରି, ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦେହର ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ।