ମହାମୁନିମାନେ, ସେତେବେଳେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନି ବଡ଼ ଆପଦାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ବଢ଼ିଆ ବନ୍ୟା ପାଣିରେ ସେ ଡୁବିବା ଲାଗିଲେ, ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ସେ ପାଣି ଉପରେ ହାତପା ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିପଦ ତାଙ୍କୁ ଏପଟଓପଟ ଘୁରାଇ ନେଲା। ତାଙ୍କୁ କେହି ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେନି, ଏହି ଦୁଃଖରେ ମୁନି ଆଶାହୀନ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ମୁନିଙ୍କର ଏମିତି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପରମେଶ୍ୱର କୃପା କରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ବାଳକ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ, ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିଛ, ଏସ, ଏସ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ମୋ ନିକଟକୁ ଆସ। ଭୟ କରନି, ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ଆସିଛ, ହେ ଦୃଢ଼ ମୁନି, ତୁମେ ଏଠି ଶିଶୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଥାଉଛ, କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଛ।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି କିଏ, ଯିଏ ମୋ ନାମରେ ଡାକିଛି? ମୋର ତପସ୍ୟାକୁ ଉପହାସ କରୁଛି କି? ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ମୋର ଶରୀର ଯେଉଁଠି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାହାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଛି କି? ଏପରି ଆଚରଣ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତିନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦୀର୍ଘାୟୁ କହିଛନ୍ତି। ଏହି କିଏ, ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ, ଆଜି ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋତେ ‘ମାର୍କଣ୍ଡେୟ’ ବୋଲି ଡାକୁଛି, ଏବଂ ମୋର ଶେଷ ଚାହୁଁଛି?” ଏପରି କହି, ମୁନି ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଭରିଗଲେ—“ମୁଁ କି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛି, କିମ୍ବା କୌଣସି ମୋହ ମୋତେ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିଛି?” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଭାବ ଉପଜିଲା—“ମୁଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେବି, ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଶରଣାଗତି କରିବି।” ଏହି ଭାବ ଆସି, ମୁନି ଶରଣାଗତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଏକାଗ୍ର କରିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଆଉଥରେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ବିଶାଳ ବଟବୃକ୍ଷ ପାଣି ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ସେଇ ବୃକ୍ଷର ଏକ ଡାଳି ଉପରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଛି। ଏହି ଶଯ୍ୟା ବଜ୍ର ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ରତ୍ନ, ମଣି, ପ୍ରବାଳ, ପଦ୍ମରାଗ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ଏହା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆବରଣ ଓ ମଣିମାଳାରେ ଭରିଥିଲା, ଚମକୁଥିଲା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ, ସେଇ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଦେଖିଲେ, ଶିଶୁ ରୂପରେ ଠିଆ ଅଛନ୍ତି ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପ ଓ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା। ତାଙ୍କର ଆଖି ଦଳପତ୍ର ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଛାତି ମଲ୍ଲିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ, ଭାରି ଗଳାହାର ଓ ଦେବମଣିରେ ଶୁଭିତ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନିର ଆଖି ବିସ୍ମୟରେ ବଡ଼ ହେଇଗଲା, ଶରୀର ହର୍ଷରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ—“ହାୟ! ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏହି ଶିଶୁ କିପରି ଏଠାରେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଦଣ୍ଡାୟମାନ?” ମୁନି ଯଦିଓ ତିନି କାଳ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କୁ ଏହି ଶିଶୁ ଠାରେ ଭଗବାନ ଚିହ୍ନଟ ହେଲେନି, ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ତିନି ଭାବିଲେ—“ମୋର ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, କର୍ମ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ମାନବତା—ସବୁ ବ୍ୟର୍ଥ। ମୁଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁକୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲିନାହିଁ।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁନି ଭ୍ରମରେ, ଅଶାନ୍ତିରେ ଏବଂ ସହାୟତା ଖୋଜି, ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ଶିଶୁ ସ୍ୱୟଂ ଦୀପ୍ତିରେ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ଦେଖି ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିପାରିଲେନାହିଁ। ଏହିବେଳେ, ମୁନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶିଶୁ ହସୁଥିବା ଭାବରେ ଗମ୍ଭୀର ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—“ବାଳକ, ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ମୋର ଶରଣ ନେଉଛ, ତୁରନ୍ତ ମୋ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମ ଯୋଜନା କରିଛି।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମୁନି ବିମୂଢ଼ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେନାହିଁ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଶିଶୁର ଖୋଲା ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶିଶୁର ପେଟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୁନି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ବହୁ ଜନସମୂହ ରହିଛନ୍ତି। ସେ ଲବଣ, ଇଖୁରସ, ମଦ୍ୟ, ଘିଅ, ଦହି, ଦୁଧ ଓ ପାଣିର ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସାଗର, ଜମ୍ବୁ, ପ୍ଲକ୍ଷ, ଶାଲ୍ମଳୀ ଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ। କୁଶ, କ୍ରଉଞ୍ଚ, ଶାକ, ପୁଷ୍କର ଦ୍ୱୀପ ଓ ଭାରତ ଆଦି ଭୂମି, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଦେଖିଲେ। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ—ସୁନା ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ମଣି ମାଳାରେ ଶୁଭିତ, ଅନେକ ଗୁହା ଓ ଚୂଡ଼ା ଅଛି। ଏଠି ବହୁ ପ୍ରକାର ଋଷି, ଅନେକ ଜନ୍ତୁ, ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ରହିଛି, ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ବାଘ, ସିଂହ, ବନ୍ଦର, ହାତୀ, ମହିଷ, ହରିଣ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁ ଏଠି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ନାଗ, ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ଅପ୍ସରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଜନ ଏଠି ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ଏହି ଶିଶୁର ଦେହରେ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ। ସେ ହିମବତ୍, ହେମକୂଟ, ନିଷଧ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ଶ୍ୱେତ, ଦୁର୍ଧର, ନୀଳ, କୈଳାସ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର, ମଲୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ପାରିୟାତ୍ର, ଅର୍ବୁଦ, ସହ୍ୟ, ଶୁକ୍ତିମାନ, ମୈନାକ, ବକ୍ରପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଦେଖିଲେ—ସବୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ସେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପାଞ୍ଚାଳ, ମତ୍ସ୍ୟ, ମଦ୍ର, କେକୟ, ବାହ୍ଲୀକ, ଶୂରସେନ, କାଶ୍ମୀର, ତଙ୍ଗଣ, ଖସ ଦେଖିଲେ। ପର୍ବତବାସୀ କିରାତ, କୁଣ୍ଡଳିଧାରୀ, ମାରୁଭୂମିବାସୀ, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନ୍ୟାଚାରୀ ଜନଗୁଷ୍ଠୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ସବୁ ଏହି ଶିଶୁର ଦେହରେ ବିରାଜିତ।