ଏହିପରି ଦାୟିତ୍ୱ ନିବାହ କରି, ରାଜା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଲେ, ରାଜ୍ୟକୁ ଯଥାଯଥି ଭାବେ ଶାସନ କଲେ, ଅନେକ ବିଧିର ଯଜ୍ଞ କରି ଦାନ ଦେଲେ। ଏପରେ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁର ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଭଳି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ରାଜା ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିଷୟରେ କହିଛି, ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁଛ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଅଦୈତ ଜନ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି ଆଉ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ। "ହେ ପ୍ରଭୁ, କେବେ ଏହି ପୁରୁଷୋତ୍ତମକୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ? କେଉଁ ବିଧିରେ ପଞ୍ଚତୀର୍ଥର କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ?" "ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନର ଫଳ କଣ, ଦେବତାମାନେ ଦର୍ଶନ କରିବାର ଫଳ କଣ, ଦୟାକରି ଅଲଗା ଅଲଗା କରି କହନ୍ତୁ।" ଯିଏ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ସାତ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପ କରେ, ସେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ସର୍ବଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ ଓ ଉପବାସ କରିଥାଏ, ସେ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ତେଣୁ, ଉତ୍ତମ ମୁନିମାନେ, ସ୍ବର୍ଗ ଲୋକ ଚାହିଁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ ଓ ଶିଷ୍ଟାଚାର ରେ ଦ୍ରଢ଼ ହେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପଞ୍ଚତୀର୍ଥର କ୍ରିୟା କରି ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଓ କେବେ ବି ତାହାରୁ ପତନ ହୁଏ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ଉଦ୍ୟମ କରି, ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ କ୍ରିୟା କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଦୂରରେ ଥିବା ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରତିଦିନ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ବି ବିଷ୍ଣୁର ନଗରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ତୀର୍ଥ କରେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ବି ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯିଏ ହରିଙ୍କର ଚକ୍ରକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖି, ମନ୍ଦିର ଶିଖରରେ ଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଏକ ଦିନ ବ୍ରହ୍ମା ମୁନିମାନେଠାରେ କହିଲେ—"ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ବିନାଶ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ପବନ ବନ୍ଦ ହେଲା, ସ୍ଥିର ଓ ଚଳିତ ସମସ୍ତ ନାଶ ହେଲା— ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ବଜ୍ରପାତ ର ମେଘ ଗର୍ଜନ କଲେ, ବିଦ୍ୟୁତର ଅନେକ ଚୋଟରେ ବୃକ୍ଷ ଓ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା— ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମହାପିଣ୍ଡରେ ଲିନ ହେଲା, ଅନେକ ଧୁମକେତୁରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଅପସାରିତ ହେଲା, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀରେ ପାଣି ଶୁଷ୍କ ହେଲା— ତାପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ପବନ ସହିତ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଭୂମିକୁ ଭାଙ୍ଗି ଓ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନି ସର୍ପ ଲୋକ ଓ ଭୂମି ତଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ନାଶ କରିଦେଲା। ତାପରେ ତୀବ୍ର ପବନ ଓ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ଶତ-ଶତ ଯୋଜନା ଜମିକୁ ଦଗ୍ଧ କଲା। ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ ସହିତ ବିଶ୍ୱକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ। ଏହି ତୀବ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ତୀବ୍ର ଶିଖା, ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହିତ ଥିଲା। ଏହି ଅଗ୍ନି ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇ, ଦେବ, ଦାନବ, ମାନବ ସହିତ ତିନି ଲୋକକୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଦଗ୍ଧ କଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଦୁଃସାହସିକ ପ୍ରଳୟରେ, ଏକ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମିକ ମୁନି ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଏକା ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଲେ, ଭ୍ରମ ର ଜାଳରେ ବନ୍ଧା, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋକ ଓ ତିଆରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ସେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଦେଖି, ଗଳା, ଓଠ, ଜିଭା ଶୁଷ୍କ ହେଇ, ତିଆରେ ତଳି, ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ଦିଗଭ୍ରାନ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟୋ ଚିନ୍ତାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, କିଏ ଉଦ୍ଧାର କରିବ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଏହି ସମୟରେ ଏକା ହେଲେ, କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚିତ୍ତକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ସ୍ଥାନ ମିଳିଲା ନାହିଁ। "ମୁଁ କଣ କରିବି? କାହାଠାରେ ଶରଣ ନେବି ଜାଣିପାରିଲି ନାହିଁ।" "କିପରି ଏହି ନିତ୍ୟ ଭୂତପତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି?" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଅନନ୍ୟ ଭଗବାନ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ପ୍ରଳୟର କାରଣ ଭୂତପତି, ନିତ୍ୟ ବଟବୃକ୍ଷ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତୀବ୍ର ଉଦ୍ୟମରେ, ମୁନି ବଟବୃକ୍ଷ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ତାହାର ମୂଳରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ କାଳ ଅଗ୍ନିର ଭୟ ନଥିଲା, କୌଣସି ତାପର ରାସ୍ତା ନଥିଲା, ପ୍ରଳୟ ଆସିଲା ନାହିଁ, ବଜ୍ରପାତ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ ନଥିଲା। ଏହିପରି, ଆକାଶରେ ହାତୀ ଦଳ ଭଳି ମେଘ, ବିଦ୍ୟୁତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦେଖିବାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲା। କିଛି ମେଘ ନୀଳ ପଦ୍ମ ଭଳି ଗାଢ଼, କିଛି ଶ୍ୱେତ କମଳ ଭଳି, କିଛି ଚେନା ଭଳି ହଳଦିଆ, କିଛି ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ପୀତ। କିଛି ମେଘ ହରିତ ଘାସ ଭଳି, କିଛି କାଉ ଡିଂଗ ଭଳି, କିଛି ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କିଛି ଗେରୁଆ ଭଳି। କିଛି ମେଘ ନଗର ଭଳି, କିଛି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି, କିଛି କାଜଳ ଭଳି ଗାଢ଼, କିଛି ପନ୍ନା ଭଳି ଚମକିଲା। ବଡ଼ ମେଘମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ ମାଳାରେ ବନ୍ଧା, ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବର୍ଷା ମେଘ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ହ୍ରଦ ସହିତ ଆବୃତ ହେଲା।