ତାପରେ ସେ ରାଜା, ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ନିଜକୁ ସଫଳ ମନେ କରିଲେ—ମନେ ହେଲା ଯେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଛି। ପରେ, ଦେବତା ସମାନ ରଥରେ ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଦାତ୍ରୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଣାଗଲା। ସେ ସମୟରେ, ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହ ବଡ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ବେଦ ମଙ୍ଗଳ ଚାଣ୍ଟିଂ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ ବିସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଏକ ଶୁଭ ତିଥି ଓ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଏକ ବଡ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ଥାପନ ବିଧି କଲେ। ରାଜା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନିୟମ ଓ କ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଉଚିତ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ, ଏବଂ ପୁରୋହିତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ଦାନ କଲେ। ଉତ୍ତମ ମହଲରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ଥାପନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିସ୍ଥାପିତ କଲେ। ତାପରେ, ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ, ସୁନା, ରତ୍ନ, ମୁକ୍ତା ଓ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ରରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ, ଆସନ, ଗ୍ରାମ, ନଗର ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସହର ଦେଇଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ କରି, ରାଜ୍ୟ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଶାସନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରି ଓ ଅନେକ ଦାନ ଦେଇ, ରାଜା ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ବିରକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ ଧାମକୁ ଗଲେ। ଏଭଳି, ମହାମୁନି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ମହାନ ରାଜା ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା କହିଲି; ଏହାଛଡ଼ା ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମନେ କରି ଆନନ୍ଦରେ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ଭଗବାନ, କେଉଁ ସମୟରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମକୁ ଯିବା ଉଚିତ? ଏବଂ କିପରି ବିଧିରେ ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ?” “ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନର ଫଳ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାର ଫଳ ଏକେକରେ କହନ୍ତୁ।” ଯିଏ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧ ନିଗ୍ରହ କରି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସାତ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରେ, ଏବଂ ଯେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ସଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦେଖେ ଓ ଉପବାସ କରେ, ସେ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଫଳ ପାଏ। ତେଣୁ, ମହାମୁନି, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଶା କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶ୍ରମ ଓ ନିୟମରେ ଏହି ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଦେଖିବା ଚାହିଁଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅକ୍ଷୟ ଦେବତା, ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ କେବେ ବି ତହାରୁ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ, ମହାଦ୍ୱିଜ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ଶ୍ରମ କରି, ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ କରି, ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଦିନକୁ ଦିନ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଭକ୍ତିରେ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ ନଗରକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯିଏ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଉପରେ ଥିବା ହରିଙ୍କ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି ଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ବଡ଼ ପ୍ରଳୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ବାୟୁ ନାସ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ସ୍ଥାବର-ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ନଶ୍ୱର ହେଲା, ତେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ମେଘ ଗଜଗଜାଇଲେ, ବିଜୁଳିର ଆଘାତରେ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଗୋଲାପ୍ତ ହେଲା, ମହା ପତଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ନଶ୍ଟ ହେଲା, ଝିଲିକ ଓ ନଦୀରେ ଜଳ ଶୁଖିଗଲା। ଏହାପରେ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ବାୟୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲା। ପରେ, ଭୂମିକୁ ଭେଦି ଏବଂ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନି ସର୍ପ ଲୋକ ଓ ଭୂମି ତଳର ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଜଳାଇଦେଲା, ଏବଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ନଶ୍ଟ ହେଲା। ତେବେ, ବେଗୁନ୍ଥିବା ବାୟୁ ଓ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ଶତ-ହଜାର ଯୋଜନାକୁ ଜଳାଇଦେଲା। ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜଳାଇଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ବଡ଼ ଶିଖା, ଦୀପ୍ତି ଓ ଗଜଗଜାହଟ ସହିତ ଜଣାଶୁଣା। ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ତିନି ଲୋକ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ଜଳିଗଲେ। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ, ମହାପ୍ରଳୟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମିକ ଋଷି ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଖ୍ୟାତିନାମା ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଏକାକୀ ଦଖଳ ହେଲେ, ମୋହ ପାଶରେ ବନ୍ଧା, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ଜିଭା ଶୁଖିଗଲା, ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ, ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ସେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ, ଅନ୍ୟଥା ଓ ଅନ୍ୟଥା ଚିନ୍ତା କରି, କୌଣସି ଉଦ୍ଧାରକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଅନ୍ତେ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ, ନାହିଁ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଶ୍ରାମ ନେବାଠାରୁ। “ମୁଁ କଣ କରିବି? କାହାକୁ ଶରଣ ନେବି ଜାଣି ନାହିଁ”—ଏହିଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲେ।