ଆଷାଢ଼ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ସଂପୃକ୍ତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ମାନେ ଆମକୁ ଏକ ପୂଜ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯିବେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସାତ ଦିନ ରଖିବେ। ସେହି ମହଲରେ, ଆମକୁ ରୂପସୀ ବେଶ୍ୟାମାନେ ସହ ବସାଇବେ, ଅନେକ ବିନୋଦନ, ଆନନ୍ଦ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ମନୋରଞ୍ଜନ କରାଯିବ। ସୁନା ହାତଲି ଚାମର ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଖଚିତ ପଙ୍ଖା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପଖା ଝାଳିବେ, ଶୁଭ ନାରୀମାନେ ଆମ ସେବାରେ ରହିବେ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପସ୍ବୀ, ଦ୍ୱିଜ, ଵନପ୍ରସ୍ଥ, ଗୃହସ୍ଥ, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ। ବିଭିନ୍ନ ଛନ୍ଦ ଓ ଶବ୍ଦରେ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ବେଦର ଧ୍ୱନିରେ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରିବେ। ପ୍ରଶଂସା, ଦର୍ଶନ ଓ ଭକ୍ତି ସହ ବନ୍ଦନା କରିବା ପରେ, ଏକ ମଣିଷ ହରିଙ୍କ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରରେ ଦଶ ହଜାର ଦେବତ୍ୱ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରିବ। ତାଙ୍କୁ ଦେବଙ୍କ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇବେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇବେ, ସେ ହରିଙ୍କ ସଂଗୀ ଭାବେ କେଶବଙ୍କ ସହ ଖେଳିବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ମଣିମାଳା ଓ ରତ୍ନ ରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲୋକରେ ଅନେକ ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବେ। ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ ଏଠାକୁ ଆସି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ମିଳିଅନ୍ ଧନର ମାଲିକ ହେବେ, ସମୃଦ୍ଧ ଓ ଚାରି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ହେବେ। ଏପରି ଭାବେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ ଓ ଚୁକ୍ତି କରି, ବ୍ରହ୍ମଣମାନେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସହ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ସେଇ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଖଡ଼ିଉଠିଲା, ହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ବରଦାନଦାତ୍ରୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ସୁନା ରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେଇ ସମୟରେ, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ସହିତ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି ଓ ବିଭିନ୍ନ ବେଦର ଶୁଭ ଚାଣ୍ଟିଂ ସହିତ, ସେ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନରେ ବିସ୍ଥାପିତ କଲେ। ଏହା ପରେ ଏକ ଶୁଭ ତିଥି ଓ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଅନୁସାରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ରାଜା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମ ଓ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଅନୁମତି ଅନୁଯାୟୀ ସଫଳ ଭାବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ, ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଧନ ଦାନ କଲେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହଲରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସଫଳ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେଠାରେ ବିସ୍ଥାପିତ କଲେ। ତାପରେ ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ସୁନା, ରତ୍ନ, ମୁକ୍ତା ଓ ଅନେକ ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ, ଆସନ, ଗ୍ରାମ, ସହର ଓ ପୁରାତନ ନଗର ଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ, ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରି, ଅନେକ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ରାଜା ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ରାଜା ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଓ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ସମୟରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମକୁ ଯିବା ଉଚିତ? ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ କେମିତି କରିବା ଉଚିତ?” “ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନର ଫଳ, ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନର ଫଳ ଅଲଗା ଅଲଗା କହନ୍ତୁ।” ଯିଏ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ସାତ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଦର୍ଶନ କରାଯାଏ ଓ ଉପବାସ ରହାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼। ତେଣୁ, ଓ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ଶ୍ରମ ଓ ନିୟମରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଦେବତା, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଓ କେବେ ବି ତାହାରୁ ପଡ଼ିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ଓ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ପ୍ରୟାସ କରି, ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ କରି, ସେଠାରେ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦିନେ ଦିନେ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ଭକ୍ତି ସହ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଦୂରରୁ ହରିଙ୍କ ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି, ମନ୍ଦିର ଶିଖର ଉପରେ ଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଭକ୍ତି ସହ ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହିପରି, ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ମହାପ୍ରଳୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ବାୟୁ ଅପସ୍ଥିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଚଳ ଅଚଳ ବିନାଶ ହେଲା। ତେବେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ମେଘ ଗର୍ଜନ କଲେ, ବିଦ୍ୟୁତ ଆଘାତରେ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗିଗଲା। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବିଲୀନ ହେଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡରେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଜଳ ଶୋଷିଗଲା, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀ ଶୁଖିଗଲା। ତାପରେ, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ବାୟୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଗ୍ରସିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲା। ପରେ, ଏହି ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ତଳାତଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଲେ।