ହେ ରାଜନ୍, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ଏଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସଦା ରହିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମେଘ ଆକାଶରେ ରହିଛି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରାମାନେ ଅବିରତ ରହିଛନ୍ତି । ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସପ୍ତ ସାଗର ଓ ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ପାହାଡ଼ମାନେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ଯଶ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ । ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସରୋବର ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଏଠାରେ କେହି ଏକଥର ସ୍ନାନ କଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ । ଏହି ସୁନ୍ଦର ସରୋବର କୂଳରେ ଯେଉଁଠାରେ କେହି ପିତୃତର୍ପଣ କରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଏକୋଇଶ ପୁରୁଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିଢ଼ିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଏ । ସେଠାରେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ସମ୍ମାନ କରିବେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣାଯିବ, ସେ ଚିରକାଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବାସ କରିବେ । ସରୋବରର ଦକ୍ଷିଣପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, ତାହା ପାଖରେ ଏକ ମଣ୍ଡପ ଅଛି । ସେଠି କେତକୀ ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ, ଅସଂଖ୍ୟ ନାରିକେଳ, ଚମ୍ପା ଓ ବକୁଳ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ । ଏଠାରେ ଅଶୋକ, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗକେଶର, ପାଟଳ, ଆମ୍ର, ଅତିସାର, ଚନ୍ଦନ, ଦେବଦାରୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ ଅଛନ୍ତି । ବଟ, ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ, ଖଦିର, ପାରିଜାତ, ଅର୍ଜୁନ, ହିନ୍ତାଳ, ବିଭିନ୍ନ ପାମ୍ ଗଛ, ଶିଂଶପା, ବେର ଓ ଅନେକ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଅଛି । କରଞ୍ଜ, ଲକୁଚ, ପ୍ଲାକ୍ଷ, କଠଳ, ବେଲ, ଧାତକୀ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଏଠି ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ । ଏଠି ଆଷାଢ଼ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ପିତୃୟୋଗ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଆମକୁ ସେଠାକୁ ନେଇଯିବେ ଏବଂ ସାତି ଦିନ ରଖିବେ । ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ଚମତ୍କାରି ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ, ଶୋଭାବନ୍ନ ଅମୋଦ-ପ୍ରମୋଦ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ବିଶ୍ୱାଳାଙ୍ଗନାମାନେ ସହ ବସାଇବେ । ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡା ଚାମର ଓ ମଣିମାଳା ଶୋଭିତ ବିସ୍ତୃତ ପଙ୍ଖା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ବିଲୋଇବେ, ଶୁଭ୍ର ମହିଳାମାନେ ଆମ ସେବା କରିବେ । ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପସ୍ବୀ, ଦ୍ୱିଜ, ବନପ୍ରସ୍ଥ, ଗୃହସ୍ଥ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ । ରିଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଛନ୍ଦ ଓ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୁତି ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ । ସେଠି ପ୍ରଶଂସା, ଦର୍ଶନ ଓ ଭକ୍ତି ସହ ନମସ୍କାର କରି, ଜଣେ ମଣିଷ ଦିବ୍ୟ ହରିନଗରେ ଦଶ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରିବେ । ସେଠି ଦେବାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣି, ହରିଙ୍କ ସହ ମିଳି ଖେଳିବେ । ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ମଣିମାଳା ଓ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲୋକରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଓ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବେ । ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଅନେକ ଧନର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ, ଚାରି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ହେବେ । ଏପରି ଦେଉଥିବା ଦାନ ଓ ଚୁକ୍ତି କରି, ହରି ଓ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଇଯାଇଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ସେ ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହର ଲୋମ ଖଡ଼ିଉଠିଲା, ହରିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ସେ ନିଜକୁ ସଫଳ ମନେ କଲେ । ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଦାନଦାତ୍ରୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଇ ଆଣାଯିବା ହେଲା । ସେ ସମୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସହ ଗଭୀର ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି ଓ ସମ୍ମାନ ସହ ତାଙ୍କୁ ନେଲେ । ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ରର ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ । ଏକ ଶୁଭ ତାରିଖ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହ ନିୟମିତ ପ୍ରକାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ । ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ନିୟମାନୁସାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ । ପ୍ରଭୁ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ, ପୂଜାରୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଧନ ଦେଲେ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସଫଳ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟମିତ ପ୍ରକାରରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ । ପରେ ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲ, ସୁନା, ରତ୍ନ, ମୁକ୍ତା ଓ ଅନେକ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ନିୟମାନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନ, ଆସନ, ଗ୍ରାମ, ନଗର ଓ ପୁରାତନ ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଦାନ କଲେ । ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇ, ରାଜ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଶାସନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ କରି, ଶେଷରେ ରାଜା ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ । ଏପରି ମହାନ ରାଜା ଓ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ଏଉଁଠି ଆଉ କ’ଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ ? ଅଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଆଉ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ, କେଉଁ ସମୟରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବା ଉଚିତ ? ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ କିପରି କରିବା ଉଚିତ ? ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କରିଲେ କ’ଣ ଫଳ ମିଳେ ? ଦେବତାଙ୍କର ଦର୍ଶନର ଫଳ କ’ଣ ? ସବୁ ଅଲଗା ଅଲଗା କହନ୍ତୁ ।” ଏଉଁଠି କହାଯାଏ, ଯେଉଁଜଣ ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ସପ୍ତ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ି ତପସ୍ୟା କରିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ, ସେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଜଣ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦ୍ୱାଦଶୀରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ଉପବାସ କରେ, ସେ ତପସ୍ୟାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ପାଏ । ତେଣୁ, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଋଷିମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ଶ୍ରମ ଓ ନିୟମରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ । ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପଞ୍ଚତୀର୍ଥ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ ।