ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ଦୀର୍ଘ କାଳ ଧରି ଅଗ୍ରହ କରି ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ହେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ବାସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ବାସୁଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏବେ ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର। ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମେ ଚାହାଁ, ମୁଁ ଦେବି—ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଅଛି।” ବାସୁଦେବ ଏହିପରି କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଅନର୍ହ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ମୋର ଦର୍ଶନ ପାନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସାକ୍ଷାତ ଦେଖିଛ।" ବାସୁଦେବଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦ ଭରା ଦେହରେ ଶିରା ଫୁଲିଯାଇଲା। ସେ ଏକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଗାଇଲେ—“ହେ ଶ୍ରୀର ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ଶ୍ରୀର ନାଥ, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରୟ, ଧନ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଆଦି ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସବୁଦିଗରେ ଥିବା, ଅଖଣ୍ଡ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ, ନିତ୍ୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମେ ଶବ୍ଦ ଓ ଗୁଣରୁ ପରେ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଗୁଣ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି। ବର୍ଷା ମେଘର ଦୃଶ୍ୟ, ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭଲରେ ଲିନ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ମୁସଳ ଧରିଥିବା, ଗୁଣ୍ଡା ପଦ୍ମର ନୀଳ ରଙ୍ଗ, ଦେବତାକୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ହରିକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ନାଗଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କରିଥିବା, କ୍ଷୀର ସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିବା, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା। ପୁନଃ ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଦାନ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ଅବିନାଶୀ।" ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି, ହାତ ଜୋଡି ଭୂମିରେ ଶିର ଧରି, ରାଜା କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ଆପଣ ମୋଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରେ। ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ମହାନାଗ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସାଧ୍ୟ, କିନ୍ନର, ଗୁହ୍ୟକ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ ମହାର୍ଷିମାନେ, ଯୋଗରେ ଲିନ ସନ୍ୟାସୀ, ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା, ମୋକ୍ଷପଥ ଜ୍ଞାନୀ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନୀମାନେ—ଯେଉଁ ନିର୍ଗୁଣ, ଶୁଦ୍ଧ, ଶାନ୍ତ ଦଶା କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେ।” ବାସୁଦେବ ଦୟା କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ମଙ୍ଗଳ ପାଉ। ଯାହା ଚାହିଲ, ତାହା ପାଇବା। ମୋର କୃପାରେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏବଂ ନଉ ଶତ ବର୍ଷ ଯାଁଠି, ତୁମେ ଅବିରତ ରାଜ୍ୟର ମହା ସ୍ଵାମୀ ହେବା। ତୁମେ ଦେବ ଦାନବଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଦଶା ପାଇବା, ଯାହା ଚାହିଲ, ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଶାନ୍ତ, ଗୁପ୍ତ, ଅପ୍ରକଟ, ଅବିନାଶୀ। ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନିର୍ମଳ, ଅଖଣ୍ଡ, ନିତ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ହୀନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କାରଣ ହୀନ ଦଶା ପାଇବା। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶା ଦେଖାଇବି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବା। ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଏ ଭୂମିରେ ରହିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମେଘ ଆକାଶରେ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଅଛି। ସାତ ସମୁଦ୍ର ଓ ମେରୁ ପର୍ବତ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ୱର୍ଗ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଅକ୍ଷୟ ଭାବରେ ରହିବ।" “ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି—ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସରୋବର, ଯାହା ବିଦ୍ଧିର ଅଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏଠାରେ ଏକଥର ନ୍ୟାସ କରି ନାହାଁଲେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକ ପାଇବା। ଏହି ସରୋବରର ଶୋଭାମୟ କୂଳରେ ପିତୃତର୍ପଣ କଲେ, ଏକେଶୁ ଏକ ଜନ୍ମର ୨୧ ପିଢି ଉଦ୍ଧାର ହେବା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକ ପାଇବା।" “ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆଦର କରିବେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇବେ, ଚମତ୍କାର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ।" “ସରୋବରର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି, ତା'ପାଖରେ ଏକ ମଣ୍ଡପ ଅଛି। କେତକୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଢାକି ରହିଛି, ବିଭିନ୍ନ ବୃକ୍ଷରେ ଭରିଆ, ଅନେକ ନାରିକେଳ, ଚମ୍ପା, ବକୁଳ ଦେଖିବା। ଅଶୋକ, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗକେଶର, ପାଟଳ, ଆମ୍ର, ଅତିସାର, ଚନ୍ଦନ, ଦେଓଦାର ଅଛି। ବଟ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ, ଖଦିର, ପାରିଜାତ, ଅର୍ଜୁନ, ହିନ୍ତାଳ, ବିଭିନ୍ନ ପାଲ୍ମ, ଶିଂଶପା, ବେର ଗଛ ଅଛି। କରଞ୍ଜ, ଲକୁଚ, ପ୍ଲକ୍ଷ, କଠାଳ, ବେଲ, ଧାତାକୀ ଓ ଅନେକ ଗଛ ଅଛି।" “ଆଷାଢ ଶୁକ୍ଳ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ, ପିତୃମାନ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଏଠାକୁ ନେଇ, ସାତ ଦିନ ରଖିବେ। ମଣ୍ଡପରେ ଆମକୁ ଶୋଭାମୟ ନାୟିକାମାନେ ସହିତ ଉପବେଶ କରାଯିବ, ଅନେକ ମନୋହର କ୍ରୀଡା, ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ହେବ।" “ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଣ୍ଡଲର ଚାମର, ମଣି ଶୋଭିତ ପଙ୍ଖା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେବେ, ଶୁଭ ନାରୀମାନେ ଆମକୁ ସେବା କରିବେ।" “ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପସ୍ୱୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ସିଦ୍ଧ, ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ।" “ବିଭିନ୍ନ ଛନ୍ଦ ଓ ଶବ୍ଦର ଷ୍ଟୋତ୍ର, ଋଗ୍, ଯଜୁର, ସାମ ବେଦର ଶବ୍ଦରେ ରାମ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ବନ୍ଦନା କରିବେ।" “ଏପରେ, ଷ୍ଟୋତ୍ର କରି, ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ନମନ କରି, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ହରିଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ନଗରରେ ଦଶ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ରହିବେ।" “ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆଦର କରିବେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇବେ, ସେ ହରିଙ୍କ ସାଥୀ ଭାବେ କେଶବ ସହିତ ଖେଳିବେ।" “ସୁର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ମଣି ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକରେ ରହି, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବେ।" “ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେବା, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଆସି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମିଳିଅଂଶ ଧନର ନାଥ ହେବେ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଚାରି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ ହେବେ।" ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଚୁକ୍ତି କରି, ହରି ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସହିତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।