ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଉପସ୍ଥିତ, ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଇଟି ଦେବତା ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଚମତ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ— “ତମେ କିଏ, ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧରିଛ? ତମେ ଦେବତା କି ମାନବ, କି ଯକ୍ଷ, କି ବିଦ୍ୟାଧର? ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହୃଷୀକେଶ କି, କି ବସୁ, କି ଅଶ୍ୱିନ? ମୁଁ ତମର ଏହି ମାୟାମୟ ରୂପରେ ତଥ୍ୟ ଜାଣିନି; ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ତମର ସ୍ୱରୂପ ଦେଖା।” ତାପରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ମୁଁ ଦେବତା ନୁହଁ, ଯକ୍ଷ ନୁହଁ, ଦାନବ ନୁହଁ, ଦେବତାର ରାଜା ନୁହଁ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ରୁଦ୍ର ନୁହଁ, ମୁଁ ପରମ ପୁରୁଷ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଶକ୍ତିର ମାଳିକ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପୂଜ୍ୟ, ଯାହାର ଶେଷ ଅଜ୍ଞାତ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଉପନିଷଦରେ ଯାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା, ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବାକୁ କହିଥିବା— ସେହି ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ। ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଶିବ; ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଯମ, ଜଗତର ନିୟନ୍ତା। ମୁଁ ଭୂମି ଆଦି ପଞ୍ଚଭୂତ, ତିନି ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି, ହବିର ଭୋଗୀ, ମୁଁ ଭୂମି, ବରୁଣ ଓ ପର୍ବତ। ଏ ଜଗତର ଯାହା କିଛି ବାଣୀରେ ଅଛି, ଚଳନ ଅଚଳନ, ସମସ୍ତ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ— କିଛି ମୋଠୁ ଭିନ୍ନ ନୁହଁ। ମୁଁ ତୁମରେ ଖୁସି, ରାଜା; ଏକ ଵର ଚୟନ କର, ଯାହା ତୁମର ହୃଦୟରେ ଅଛି ତାହା ଦେଇବି। ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର ଦର୍ଶନ ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ନ ମିଳେ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସାକ୍ଷାତ ଦେଖିଛ। ଏହି ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ବିରିସିଗଲା; ସେ ଏକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଗାଇଲେ— “ଓ ଶ୍ରୀର ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ଶ୍ରୀର ନାଥ, ପୀତାମ୍ବର ଧାରୀ, ଧନ ଦେବାରୀ, ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଶ୍ରୀର ନିବାସ। ଆଦି ପୁରୁଷ, ସର୍ବଶ୍ୱ, ଦିଗ୍ଦିଗିକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଅଖଣ୍ଡ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ, ନିତ୍ୟ। ଶବ୍ଦ ଓ ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ, ଅସ୍ତି ନାସ୍ତି ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ, ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଗୁଣ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିର କାରଣ। ମେଘ ରଙ୍ଗ, ଗୋ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପକାରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଶଂଖ ଚକ୍ର ଧାରୀ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଧାରୀ, ଵରଦାନ ଦେବାରୀ, ନୀଳପଦ୍ମ ରଙ୍ଗ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଶେଷ ନାଗ ଶୟନ, ଶିର୍ଷ ଦୁଧ ଶାଗର ଶୟନ, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ହରି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାଥ, ଵରଦାନ ଦେବାରୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିୟନ୍ତା, ମୋକ୍ଷର କାରଣ, ଅବିନାଶୀ, ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଏପରେ ରାଜା ଧରାରେ ଶିର ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ— “ଯଦି ଆପଣ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଵର ଚୟନ କରିବି; ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ମହାନାଗ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସାଧ୍ୟ, କିନ୍ନର, ଗୁହ୍ୟକ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ମହାର୍ଷି, ଯୋଗରତ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ଵେଦ ତତ୍ତ୍ୱ ଚିନ୍ତକ, ମୋକ୍ଷ ମାର୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ— ଯେଉଁ ନିର୍ଗୁଣ, ଶୁଭ୍ର, ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥା ଜ୍ଞାନୀ ମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ସେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯଦିଓ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର। ବାସୁଦେବ କହିଲେ— “ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲାଭ ହେଉ; ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଛ, ମୋର କୃପାରେ ସେହି ହେବ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ନଉ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତୁମେ ଅବିରତ ମହାରାଜ୍ୟର ଉପଭୋଗ କରିବ। ତୁମେ ଦେବ ଦାନବଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ଗୁପ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅବିନାଶୀ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନିର୍ମଳ, ଅଖଣ୍ଡ, ନିତ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖ ରହିତ, କ୍ରିୟା କାରଣ ଶୂନ୍ୟ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ସୁପ୍ରେମ ଅବସ୍ଥା ଦେଖେଇବି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବ। ତୁମର ଖ୍ୟାତି ଏ ଭୂମିରେ ରହିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମେଘ ଆକାଶରେ ଅଛି, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ସାତ ମହାସାଗର ଓ ମେରୁ ଆଦି ପର୍ବତ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଦେବତା ଶ୍ୱର୍ଗରେ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମର ମହିମା ସମସ୍ତଠାରେ ଅକ୍ଷୟ ରହିବ। ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ— ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସରୋବର, ଯଜ୍ଞଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ; ଯେଉଁଠି ଏକଥର ନିସ୍ତାର କରିଲେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ଏହି ସରୋବର ତଟରେ ପିତୃ ତର୍ପଣ କଲେ, ସେ ସ୍ୱଜନ ଏକୋଇ ଦିନ୍ଦି ଉତ୍ଥାନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ଦେବଙ୍କ ଅପ୍ସରା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଗୀତରେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଚାରଦିନ୍ଦି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନ କାଳ ଯାଏଁ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ରହିବ। ସରୋବରର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱ, ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି; ତାହା ନିକଟରେ ଏକ ମଣ୍ଡପ ଅଛି। କେତେକି ଗଛର ଉପବନରେ ଢାକି ରହିଛି, ବିଭିନ୍ନ ଗଛର ଭିଡ଼, ଅନେକ ନାରିକେଲ, ଚାମ୍ପା ଓ ବକୁଳ ଗଛରେ ଶୋଭିତ। ଅଶୋକ, କର୍ଣିକାର, ପୁନ୍ନାଗ, ନାଗକେଶର, ପାତଳ, ଆମ୍ର, ଅତିସାର, ଚନ୍ଦନ, ଦେଓଦାର ଗଛ ଅଛି। ବଟ, ଅଶ୍ୱଥ, ଖଦିର, ପାରିଜାତ, ଅର୍ଜୁନ, ହିନ୍ତଳ, ବିଭିନ୍ନ ପାଲ୍ମ, ଶିମ୍ଶାପା, ବେର ଗଛ ମଧ୍ୟ ଅଛି। କରଞ୍ଜ, ଲକୁଚା, ପ୍ଲକ୍ଷ, କଠାଳ, ବେଲ, ଧାତାକି ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଏଠି ଶୋଭା ପାଉଛି। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ, ଵର ଦାନ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମା ରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଲା, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଲା।