ଅନନ୍ତଙ୍କ ଶେଷ କେହି ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେହିପରି ତାଙ୍କୁ ‘ଅନନ୍ତ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେହିଅନନ୍ତ, ଯିଏ ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ସହ ତୃତୀୟ ଜଣେ ସୁଭଦ୍ରା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣୀ ଶୁଣି ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଯିଏ ସଦା ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ତୁରନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରଥମେ, ସେ ଏକ ଧଳା ରଙ୍ଗର ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ବଡ଼ ଦେହ, ଓ ପ୍ରସ୍ତର ପରି ଚୌଡ଼ା ମସ୍ତକ। ସେ ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଓ ଗର୍ବରେ ପ୍ରବଳ, ଏକକଣ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହାର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି, ଘନଘୋର ବଦଳ ପରି କଳା, ଅଳସି ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲା ଓ ଲମ୍ବା। ସେ ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ହସ୍ତରେ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ହରି ରୂପେ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି। ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ୍ତିରେ ଜ୍ୱଳମାନ, ଲମ୍ବା ପଦ୍ମପତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ନିକ୍ବନ୍ଧନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ଜ୍ୱାଳା ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ। ରାଜା, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦେଖି, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୋହିତ ହେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକର୍ଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, କହିଲେ— “ହେ ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ, ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ଦିବ୍ୟ ଚରିତ୍ର ଓ ମାନବ ଉପରେ ଉତ୍କ୍ରମ। ତୁମେ ଦେବ, କିମ୍ବା ମାନବ, କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ, ବା ବିଦ୍ୟାଧର? ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହୃଷୀକେଶ, ବା ବସୁ, ବା ଅଶ୍ୱିନ୍ସ୍? ତୁମେ କିଏ, ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି। ତୁମେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମାୟା, ମୋ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପେ ଦେଖାଯାଉଛ। ମୁଁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ଏହି ରହସ୍ୟ ଖୋଲିଦିଅ।” ତେବେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ କହିଲେ— “ମୁଁ ଦେବ ନୁହେଁ, ଯକ୍ଷ, ଦାନବ, ବା ଦେବରାଜ ନୁହେଁ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବା ରୁଦ୍ର ନୁହେଁ, ମୋତେ ‘ପରମ ପୁରୁଷ’ ବୋଲି ଜାଣ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପୂଜ୍ୟ, ଯାହାର ଶେଷ କେହି ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଉପନିଷଦ୍ରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କହନ୍ତି— ସେହି ‘ବାସୁଦେବ’ ମୁଁ। ମୁଁ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଶିବ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଯମ। ମୁଁ ପୃଥିବୀ, ତିନି ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞ ଭୋକ୍ତା, ମୁଁ ବରୁଣ, ଭୂମି, ପର୍ବତ। ଏହି ଜଗତରେ ଯାହା କିଛି ଉଚ୍ଚାରିତ, ଚଳିତ ଅଚଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତ—ସେ ସବୁ ମୋ ଭିତରେ; ମୋଠାରୁ ବାହାରେ କିଛି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା; ଏବେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ମୁଁ ଦେବି। ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ମୋର ଦର୍ଶନ ସ୍୵ପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଦେହ ପୁଳକିତ ହେଲା, ତେବେ ସେ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି ସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ— “ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ସମୃଦ୍ଧିଦାତା, ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର! ମୂଳ ପୁରୁଷ, ନିୟନ୍ତା, ସମସ୍ତଙ୍କ ମହାପତି, ସର୍ବଦିଗମୁଖୀ, ଅଖଣ୍ଡ, ପରମ ଦେବ, ନିତ୍ୟ। ଧ୍ୱନି ଓ ଗୁଣ ଉପରେ ଅତିତ, ଅସ୍ତି-ନାସ୍ତି ଉପରେ ଅତିତ, ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଗୁଣ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତର ମୂଳ। ଘନଘୋର ବଦଳ ପରି, ଗାଉଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁଖକାମୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ମୁସଳଧାରୀ, ନୀଳ କମଳ ଦଳ ସଦୃଶ, ଦାତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସେଷ ନାଗ ଶୟନ, କ୍ଷୀରସାଗର ଶାୟୀ, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ହରି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପୁନି ନମସ୍କାର, ଦେବେଶ, ଦାତା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାୟକ, ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ଅବିନାଶୀ।" ଏଭଳି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ନମସ୍କାର କରି, ପୃଥିବୀରେ ଶିର ଝୁକାଇ କହିଲେ— “ଯଦି ଆପଣ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହେଁ। ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ମହାନାଗ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସାଧ୍ୟ, କିନ୍ନର, ଗୁହ୍ୟକ, ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଦକ୍ଷ ମୁନିମାନେ, ଯୋଗୀ, ବେଦ ତତ୍ତ୍ୱ ଚିନ୍ତକ, ମୋକ୍ଷ ମାର୍ଗ ଜ୍ଞାନୀ, ଓ ସେଉଁଠି ଧ୍ୟାନସିନ୍ଧୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନ୍ତମାନେ ଯେଉଁ ନିର୍ଗୁଣ, ନିର୍ମଳ, ଶାନ୍ତ ଦଶାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ସେହି ଦୁର୍ଲଭ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ— “ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମ ଚାହିଦା ସବୁ ପୂରଣ ହେବ। ମୋ ଦୟାରେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ ହେବ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ତା’ପରେ ନଉଶଏ ବର୍ଷ ଅବିରତ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର। ତୁମେ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ, ଶାନ୍ତ, ଗୁପ୍ତ, ଅପ୍ରକାଶ, ଅବିନାଶୀ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ନିର୍ମଳ, ଅଖଣ୍ଡ, ନିତ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ, କ୍ରିୟା ଓ କାରଣ ଶୂନ୍ୟ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ପରମ ପଦ ଦେଖେଇବି, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ତୁମେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବ।