ସେତେ ରୋଗର ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଳବୁଦ୍ବୁଦର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାହା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କ ମନ ଶୁଭ ଭାବରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ତୁମେ ଧନ୍ୟ। ଏହି ପୃଥିବୀ ତଥା ଏହାର ଲୋକ, ପାହାଡ଼, ଅଟବୀ, ଉଦ୍ୟାନ—ସମସ୍ତେ ଧନ୍ୟ। ଏହି ଭୂମିର ନଗର, ଗ୍ରାମ, ପଟ୍ଟଣ ଚାରିବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ରାଜା ଭାବେ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ। “ଏବେ ଆସ, ଆସ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ଶିତଳ ଛାୟାବିଶିଷ୍ଟ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ଆସ, ମୋ ସହିତ ଧର୍ମମୟ କଥାରେ ଲିନ ହେଇ ରୁହ। ମୋ ସଙ୍ଗୀ, ଯିଏ କୌଶଳରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସମାନ, ସମସ୍ତ କାମରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ସେ ଆସିଛି। ମୁଁ ଯେପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବି, ସେ ଏଠି ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବ। ଏହି ସମୁଦ୍ରତଟ ଛାଡ଼।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ରାଜା ସମୁଦ୍ରତଟ ଛାଡ଼ି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଶିତଳ ଛାୟା ତଳେ ରାଜା ଦଢ଼ି ହେଲେ। ତାପରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପରମାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପେ ରାଜାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ସେ ମୁଖ୍ୟ କର୍ମୀକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତିନିଟି ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କର—ପ୍ରଥମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରୂପରେ, ଯେଉଁଥିରେ ଶାନ୍ତିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାନଦଣ୍ଡ ରହିବ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କମଳଦଳ ସମାନ ବିସ୍ତୃତ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଦୁଧ ସମାନ ଧଳସର, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧରିଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ସ୍ୱାସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ରହିଛି। ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଅନନ୍ତ ନାମକ ଦେବ, ହଳ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶେଷ ନାହିଁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ 'ଅନନ୍ତ' କୁହାଯାଏ। ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାନ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁଭଦ୍ରା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ କରିବାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, ସେଠାରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଏକ ଧଳସର ଶରୀର, ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଦୀପ୍ତି, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ବଡ଼ ଦେହ, ଓ ବିଶାଳ ସ୍ଫଟିକ ମୁଣ୍ଡ ତିଆରି କଲେ। ସେ ନୀଳବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ଏକ କଣ୍ଡଳି ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଧରିଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତିର ଚକ୍ଷୁ କମଳଦଳ ସମାନ, ମେଘ ଘନ ସମାନ କଳା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ହସ୍ତରେ ଚକ୍ର ଧରିଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ—ହରି। ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାନ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତ, ଲମ୍ବା କମଳଦଳ ଚକ୍ଷୁ, ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ହାର ଓ ବାହୁବନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଉପରଣ ଓ ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ପ୍ରସ୍ଥୁଳ ଓ ଉଦାର ସ୍ତନ, ଚମତ୍କାର ରୂପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି କଲେ। ରାଜା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ମଣିମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "କିଏ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ? ତୁମେ ଦେବ, ମାନବ, ଯକ୍ଷ କିମ୍ବା ବିଦ୍ୟାଧର, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହୃଷୀକେଶ, କିମ୍ବା ଭାଇଁ ବା ଅଶ୍ୱିନ କି? ମୁଁ ତୁମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିନାହିଁ, ତୁମେ ମାୟା ରୂପେ ଦଢ଼ି ଅଛ। ମୁଁ ତୁମର ଶରଣାଗତ, ମୋତେ ତୁମର ତତ୍ତ୍ୱ ଦେଖାନ୍ତୁ।" ତେଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପୀ ପରମାତ୍ମା କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବ, ଯକ୍ଷ, ଦାନବ, କିମ୍ବା ଦେବେଶ୍ୱର ନୁହେଁ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ନୁହେଁ, ରୁଦ୍ର ନୁହେଁ—ମୋତେ ପରମ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ଜାଣ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ, ଯାହାର ଶେଷ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର କଥା କରନ୍ତି, ଉପନିଷଦ୍ରେ ଯେଉଁଠି ଘୋଷିତ, ଯୋଗୀମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କହନ୍ତି—ସେହି ଭାସୁଦେବ ମୁଁ। ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ ମଧ୍ୟ ମୁଁ, ପୃଥିବୀ, ତିନି ଅଗ୍ନି, ହବିର୍ ଭୋକ୍ତା, ବରୁଣ, ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼—ସବୁ ମୁଁ। ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା କିଛି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଚଳାଚଳ—ସମସ୍ତ ମୁଁ, ମୋ ଠାରୁ ବ୍ୟତୀତ କିଛି ନାହିଁ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଇଛା କର, ମୁଁ ଚାହିଁଥିବା ବର ଦେବି, ଯାହା ତୁମ ହୃଦୟରେ ରହିଛି। ଅପାତ୍ରଙ୍କୁ ମୋ ଦର୍ଶନ ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛ।" ଏହି ଭାସୁଦେବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର କଣ୍ଟକିତ ହୋଇ ସ୍ତୁତି କରିଲେ— "ଶ୍ରୀର ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରୀର ନାଥ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ଶ୍ରୀର ନିବାସ, ଧନ୍ୟଦାୟକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଆଦିପୁରୁଷ, ସର୍ବେଶ୍ଵର, ଅଖଣ୍ଡ, ସର୍ବତୋମୁଖ, ଚିରଞ୍ଜୀବ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଶବ୍ଦ ଓ ଗୁଣରୁ ପରେ, ଅସ୍ତି-ନାସ୍ତି ରହିତ, ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଗୁଣ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତିର କାରଣ। ମେଘ ଘନ ସମାନ, ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣ ହିତକାରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ମୁସଳଧାରୀ, ନୀଳ କମଳଦଳ ସମାନ କାନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଦାତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ ନାଗଶୟ୍ୟାରେ ଶୟାନ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଦେବେଶ୍ଵର, ଦାତା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ବିଷ୍ଣୁ, ମୋକ୍ଷଦାୟକ, ଅବିନାଶୀ, ସର୍ବଜଗତର ନାଥ, ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର।