ପ୍ରଭୁ ହରି ଏପରି କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ରାଜା, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ମନ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ସେ ରାତି ଭରି ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରିବାରେ ଲଗି ରହିଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସେ ଅସ୍ଥିର ମନ ନେଇ ଉଠିଲେ, ନିୟମିତ ରୀତିରେ ସମୁଦ୍ରରେ ନିସ୍ନାନ କରିଲେ। ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ, ଗ୍ରାମ ଦେଲେ, ପ୍ରଭାତ କ୍ରିୟା ସମ୍ପାଦନ କରି, ଏକା ଏକା ଚାଲିଗଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କ ସହ କୌଣସି ଘୋଡା, ପଦାଟୀ, ହାତୀ, ବା ରଥଚାଳକ ଥିଲେନି। ଏକା ଏକା, ସେ ମହା ସମୁଦ୍ର କୂଳ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠି, ସେ ଏକ ବିଶାଳ, ଦୀप्तିମାନ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଅତି ବଡ଼ ଗଛ ଦେଖିଲେ; ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ଓ ପ୍ରସ୍ଥ ଅସୀମ ଥିଲା। ଏହି ଗଛ ସମୁଦ୍ର ନିକଟରେ ନିର୍ଜୀବ ଭାବରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ରଙ୍ଗ ଗାଢ଼ ମନ୍ଜିଷ୍ଠା ପରି, ଏହାର କୌଣସି ନାମ ବା ପ୍ରଜାତି ନଥିଲା। ରାଜା ଏହି ଗଛକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ, ତେଜ ଏବଂ ଦୃଢ଼ କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଗଛକୁ କାଟିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଗଛକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମିତ୍ର ଏଠି ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ। ଗଛକୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖା ଦେଲା। ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ଦୁଇ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣର ରୂପ ଧରି, ଏକାସାଥିରେ ଆସିଲେ; ଦୁଇଜଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସମାନ ଜନ୍ମ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଉଙ୍ଗାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମିତ୍ର ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ମହାରାଜ, ଆପଣ ଏଠି କଣ କରୁଛନ୍ତି? କି ପ୍ରୟୋଜନରେ ଏହି ଗଛକୁ କାଟିଛନ୍ତି?" "ଏକା ଏକା, ଏହି ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ମହା ନଦୀ ତଟରେ, ଆପଣ କିପରି ଏହି ଗଛକୁ କାଟିଛନ୍ତି?" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଖୁସି ହେଇ, ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖି, ବିଶ୍ୱର ଲୋକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। "ଅନାଦି, ଅନନ୍ତ, ବିଶ୍ୱର ଲୋକେଶ୍ୱର ଦେବଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" "ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଅନୁଶାସନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣମାନେ ଏହାକୁ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।" ରାଜାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ବିଷୟର କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱର ଲୋକେଶ୍ୱର ଖୁସି ହେଇ ହସି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ମହାରାଜ! ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାରଣା ଆପଣଙ୍କର, ଏହି ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ର ଭବସାଗରରେ, ଯାହା କଦଳୀ ପତ୍ର ପରି ଅସ୍ଥିର।" "ଏହି ଅସାର, ଦୁଃଖମୟ ଜଗତ, ଅଭିଲାଷ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ଆଟକିଥିବା, ଅତି କଷ୍ଟର, ଚମଡ଼ ଭୁଲିବା ପରି ଭୟଙ୍କର।" "ସେହି ଶତ ଶତ ରୋଗ ମଧ୍ୟରେ, ଜଳ ଫୁଲି ପରି ଅସ୍ଥିର, ଆପଣଙ୍କ ମନ ବିଷ୍ଣୁ ପୂଜା ଉପରେ ଉଦ୍ଧିତ ହୋଇଛି।" "ଧନ୍ୟ ଆପଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ; ଧନ୍ୟ ଏହି ଭୂମି, ଏହାର ଲୋକ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ୟାନ।" "ଧନ୍ୟ ଏହି ନଗର, ଗ୍ରାମ, ଏବଂ ଚହାଡ଼, ଚାରି ବର୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ, ରାଜାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।" "ଆସନ୍ତୁ, ଆସନ୍ତୁ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ଗଛ ତଳେ, ଶୀତଳ ଛାୟାରେ; ମୋ ସହ ରହନ୍ତୁ, ଧର୍ମ ଆଧାରିତ କଥାରେ ଲଗି ରହନ୍ତୁ।" "ମୋ ସହଚର ଆସିଛନ୍ତି, ଶିଳ୍ପୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସମାନ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ; ମୁଁ ଯେମିତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବି, ସେ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବେ—ସମୁଦ୍ର ତଟ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମ ରାଜା ସମୁଦ୍ର ତଟ ଛାଡ଼ି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଗଛ ତଳେ ଶୀତଳ ଛାୟାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଶିଳ୍ପୀ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—"ତୁମେ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କର; ପ୍ରଥମ ଏକ କୃଷ୍ଣ ରୂପରେ, ଶାନ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି ଚଉଡ଼ିଆ ଆଖି।" "ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରି, ଦୁଧ ପରି ଧୂସର ଶରୀର, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।" "ଅନନ୍ତ ନାମକ ଦେବ, ହଳ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମହା ବଳଶାଳୀ, ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗ ମାନେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।" "ଏହାର ଶେଷ ଜଣାଯାଇନାହିଁ, ତେଣୁ ଅନନ୍ତ ନାମ; ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।" "ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ସୁଭଦ୍ରା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତୁରନ୍ତ ଏହି ଶୁଭ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଏକ ଧୂସର ରୂପରେ, ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଲାଲ ଆଖି, ଅତି ବଡ଼ ଶରୀର, ଚଉଡ଼ିଆ, କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ପରି ମୁଣ୍ଡ। ନୀଳ ବସନ ପରିଧାନ, ଦାରୁଣ ଦୃଷ୍ଟି, ଅଭିମାନରେ ଭରି ଥିବା ଶକ୍ତି, ଏକ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ, ଦିବ୍ୟ, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଧାରଣ କରି। ଦ୍ୱିତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି, ପଦ୍ମ ପରି ଆଖି, ଗାଢ଼ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ରଙ୍ଗ, ଚନ୍ଦନ ଫୁଲ ପରି, ଚଉଡ଼ିଆ ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଆଖି। ପୀତ ବସନ ପରିଧାନ, ଅତି ଦାରୁଣ, ଶୁଭ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ, ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ଦିବ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ ହରି। ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଲମ୍ବା ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଆଖି, ଅଦ୍ଭୁତ ବସନରେ ଆବୃତ, ମାଳା ଓ ବାହୁଳୀରେ ଶୋଭିତ। ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ମଣି ମାଳା ରେ ଲଟକାଉଥିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉଦ୍ଗାରିତ ଉର, ସୁନ୍ଦର—ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତାଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ। ରାଜା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସୃଷ୍ଟିକୁ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଦିବ୍ୟ ବସନ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ବିଭିନ୍ନ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।