ରାଜା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ । ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ—ଏକ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାୟୁକ୍ତ, ଚତୁର୍ଦ୍ଧନୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଓ ବାଣ ବୋହିଥିବା ଦେବତା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅନ୍ତକାଳୀନ ରୂପରେ ଏବଂ ନୀଳ ନୀଳମଣି ପରି ଉଜ୍ୱଳ । ସେ ଦେବତା ଗରୁଡ଼ାଙ୍କ ପଖାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଷୋଳ ଓ ଅର୍ଧ ଭୁଜା ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶାବାଶ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଉତ୍ତମ ରାଜା! ଏହି ଦିବ୍ୟ ବଳି ଓ ତୁମର ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। କାହିଁକି ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ କରୁଛ? ଏଠାରେ ଯେ ନିତ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସମସ୍ତେ ପୂଜନ୍ତି, ସେଠାକୁ କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପାୟ କହିଦେଉଛି। ଏଇ ରାତି ଶେଷ ହେଲେ, ନିର୍ମଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରେ, ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଯିଏଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଜଳର ସୀମାନ୍ତରେ—ସେଠାରେ ତୁମେ ଦେଖିବ ଜଳ, ଯାହା ଲବଣ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ। ବନ୍ଧର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଦଢ଼ିଛି, ମାଟି ଓ ପାଣି ମଧ୍ୟରେ, ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ହେଉଛି, ତଥାପି ସେ ଗଛ କେବେ କମ୍ପିତ ହୁଏନା। ଏକ କୁହାଡ଼ି ନେଇ, ତୁମେ ତରଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କର; ଏକାକି ଘୁରିବା ସମୟରେ ସେଇ ଗଛକୁ ଦେଖିବ। ଏପରି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଗଛକୁ କାଟ; ପ୍ରଭାତେ ଗଛ କାଟିଲେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବ। ଦେଖିବା ପରେ ଭାବନା କରିବ; ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ତୁମ ଭ୍ରମ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।” ଏମିତି କହି, ଉଜ୍ୱଳ ହରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ରାଜା ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ରାତିଟି ଭରି ସେଇ ଦୃଶ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇ ରହିଲେ, ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ରାତି ଶେଷ ହେଲା, ମନ ଅଚଳ ରଖି ସମୁଦ୍ରରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ନିୟମିତ ବିଧିରେ। ତା’ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଓ ଗ୍ରାମ ଦେଇ, ପ୍ରଭାତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେଥିପାଇଁ ସେଙ୍କୁ କୌଣସି ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି, ହାତୀ, ବା ରଥବାନ୍ଧ ଅନୁସରଣ କଲେନି; ଏକାକି ରାଜା ବଡ଼ କୂଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଛ ଦେଖିଲେ—ଉଚ୍ଚ ଓ ତେଲା, ପବିତ୍ର ଏବଂ ବିଶାଳ। ସେ ଗଛ ଜଳ ନିକଟରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଗଢ଼ା ରଙ୍ଗର, କୌଣସି ନାମ ବା ପ୍ରଜାତି ନଥିଲା। ରାଜା ଏହା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଦୃଢ଼ କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା କାଟିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦୁଇଭାଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ତା’ପରି ସେ ଲକଡ଼ିକୁ ତକିଲେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସମାନ ଜନ୍ମର, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଦୁଇଜଣ କହିଲେ, “ବଡ଼ ରାଜା, ଏଠାରେ କ’ଣ କରୁଛ? କ’ଣ କାରଣରେ ଏହି ଗଛ କାଟିଛ? ଏତେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ, ବଡ଼ ନଦୀ ତଟରେ ଏକାକି ଏହି ଗଛ କାଟିଛ କିପରି?” ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ମୃଦୁ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଦେଖି, ସମ୍ସାର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କହିଲେ, “ଦେବଦେବଙ୍କୁ, ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସମ୍ସାର ନାଥଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ସେଇ ପରମ ଦିବ୍ୟ ଜନ ମୋତେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଅନୁଶାସନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଏହି କଥା ଜଣାଇଛନ୍ତି।” ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱନାଥ ହସି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ଅତି ଉତ୍ତମ! ଏହି ଅସାର, କଳା ଏବଂ ଦୁଃଖମୟ ସମ୍ସାରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା-କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତରଙ୍ଗରେ ଜନମର ଚକ୍ର ଘୂରୁଛି, ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ର ଦୁର୍ଲଭ ସମୁଦ୍ର ଯେଉଁଠାରେ କଦଳୀପତ୍ର ପରି ଅସ୍ଥିର, ସେଠାରେ ତୁମ ମନ ବିଷ୍ଣୁ ପୂଜା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଛି—ଏହା ବଡ଼ ଧନ୍ୟ। ଧନ୍ୟ ତୁମେ, ଧନ୍ୟ ଏଇ ପୃଥିବୀ, ଏହାର ପ୍ରଜା, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଉଦ୍ୟାନ। ଧନ୍ୟ ଏହାର ସହର, ଗ୍ରାମ, ନଗର, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ। ଆସ, ଏହି ଶୀତଳ ଛାୟା ତଳେ ମୋ ସହିତ ଧର୍ମମୂଳକ କଥାରେ ଲିନ ହୋଇ ରୁହ। ଏହି ସହଚର ମୋତେ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସମାନ କୌଶଳୀ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ; ସେ ମୋ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବେ—ତୁମେ କୂଳ ଛାଡ଼।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମ ରାଜା ସମୁଦ୍ର କୂଳ ଛାଡ଼ି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ରାଜା ଶୀତଳ ଛାୟା ତଳେ ଦଢ଼ିଲେ; ତା’ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଥିବା ଜଗତ୍ ସ୍ୱରୂପୀ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ମୁଖ୍ୟ ଶିଳ୍ପୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆକୃତିରେ ଏକ ଶାନ୍ତ, କମଳ ଦଳ ସମ ଚକ୍ଷୁ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ କୌସ୍ତୁଭ ଚିହ୍ନ, ଶଂଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ଦୁଇତି ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କର। ଦ୍ୱିତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଦୁଧ ପରି ଧଳା ଦେହ, ଶ୍ୱାସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଅଛି। ତୃତୀୟ ମୂର୍ତ୍ତି ଅନନ୍ତ ନାମକ, ହଳ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯାହାକୁ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗମାନେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।" ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।