ସେଠାରେ ଅନେକ ପର୍ବତ, ଧାନର ଗଦା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ସମୃଦ୍ଧ ଗୋଧନ, ଧନ ଓ ଧାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଜନମାନେ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟର ଅପାର ପ୍ରଚୁରତା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ କରୁଥିବାବେଳେ, ମଘଘନର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଡ଼଼ଙ୍ଗ ଡ଼଼ଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ଉଠୁଥିଲା। ପ୍ରତିଦିନ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା; ଏହିପରି ଭାବରେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଫଳିଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଖାଦ୍ୟର ଗଦା, ଦହିର ଝରଣା ଓ ଦୁଧର ହ୍ରଦ ଦେଖିଥିଲେ। ସମଗ୍ର ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ, ଅନେକ ଲୋକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଇ ମହାୟଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ, ଜଳପାତ୍ର ନେଇ, ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଚମକୁଥିବା ମଣିର କଣ୍ଠା ଧାରଣ କରି, ଶତ ଶତ, ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପାନୀୟ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ନିଜ ଭାଗ ବି ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ମହାସଭାରେ ଯେଉଁମାନେ ବେଦଜ୍ଞାନୀ ଓ ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ଅପାର ଦାନ ଦେଇ ରାଜା ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସିଥିବା ବିର ଯୋଦ୍ଧା, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ଅଭିନେତା, ଗାୟକ ଓ ସୁତ୍ରଧାରମାନେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାନୀମାନେ ଚମତ୍କାର ଦେହ, ନୀଳ କମଳ ଓ ପଲାଶ ଫୁଲ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ଶରଦ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ମୁହଁରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶ, ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ହଜାର ଏକ ସହ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାନୀ ସହିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମଣିମାଳା, ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୱଜା ଓ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣିର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଶତ, ଲକ୍ଷ ଗଜ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆକୃତି, ମଦରେ ଭିଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦନ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ଥିଲେ। ସିନ୍ଧୁ ଦେଶର ଜନ୍ମ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା, ଧଳା ଓ କଳା କାନ୍ ଥିବା ଅସଂଖ୍ୟ ଘୋଡ଼ା, ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ଏଠାରେ ଥିଲେ। ଅସଂଖ୍ୟ ପଦାତି, ସଜ୍ଜିତ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଦେବସନ୍ତାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତୟାରି ଦେଖି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ: "ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷଣର ଘୋଡ଼ା ଆଣ, ଶିଷ୍ଟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏହାକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଚାଲାନ୍ତୁ। ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ କଳା ଛାଗ, ମହିଷ, କଳା କୃଷ୍ଣସାର ଆଣ। ବଳଦ, ଗାଈ ଓ ଚରାଇବାଳା ଆଣ; ଆବଶ୍ୟକ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କର, ବୈଷ୍ଣବ ପଣ୍ଡାଲ ତିଆରି କର। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନାରୀ, ମଣିର ଗଦା, ଗ୍ରାମ ଓ ନଗର ଦିଅ। ଉପଜାଉ ଜମି, ଦେଶ ଓ ଅନେକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଧନ ଦିଅ। ଯେଉଁଠି ଯାହା ଚାହେ, କିଛି ବଞ୍ଚିବା ନାହିଁ; ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥାଉ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତା ନିଜେ ଏଠାରେ ଦର୍ଶନ ଦେଉନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ସିଂହସଦୃଶ ବଳଶାଳୀ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଲେ। ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ମହିଳା ହାତୀ, ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ଏକ ଶତ କୋଟି ବଳଦ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଶିଙ୍ଗ ଥିବା ଗାଈ ବି ଦାନ କଲେ। ସେ ଚମତ୍କାର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଗାଈ, ତାମ୍ର ପାତ୍ରରେ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବେଦଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦାନ କଲେ। ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର, ଚମକୁଥିବା ଚାଦର, ଶୁଧ୍ଧ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, କୋରଲ ଓ ମଣି ଦେଲେ। ଏହି ମହାୟଜ୍ଞରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ହୀରା, ନୀଳମାଣି, ପଦ୍ମରାଗ, ମୁକ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଣି, ଚମକୁଥିବା କମଳନୟନ ଦେବୀମାନେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଖୁସିରେ ରାଜା ପାଞ୍ଚ ଶତ ମହିଳା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦିଲେ; ଏମିତି ମହିଳାମାନେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭା, ଚେଷ୍ଟା ଢାକିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଅନେକ କମର ପତଳା, କମଳ ପତ୍ର ଭଳି ଚଉଡ଼ା ଆଖି, ଗ୍ରାସ୍ୟ ଗଳା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଚୂଡ଼ାମଣି ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳା ଦାନ ହେଲେ। ପାୟଲ ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ସେଠାରେ ଅନେକ ଆକାଂକ୍ଷିତ ନାରୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ପୃଥକ୍ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅପାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ, ବିଭିନ୍ନ ଉପକରଣରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଦିଆଯାଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମିଠା, ପିଠା, ତଳିତ, ଶୁଧ୍ଧ ଭୋଜ୍ୟ, ଘୃତପୂର୍ଣ୍ଣ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ମିଠା ପିଠା, ତଳିତ ଖାଦ୍ୟ, ଭଲ ଭାବେ ପକାଯାଇଥିବା ସ୍୵ାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ପୁନଃପୁନଃ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପ୍ରଦାନ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଧନ ଓ ଦାନର କେତେ ଶେଷ ନଥିଲା; ଏପରି ମହାୟଜ୍ଞ ଦେଖି ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ଋଷି, ପ୍ରଜାପତିମାନେ ସେଇ ଶୁଭ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଉଥିଲେ। ପୁରୋହିତ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ରାଜା ସେଠାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ; କେହି ଅପବିତ୍ର, କ୍ଷୁଦ୍ର, କ୍ଷୁଧାନ୍ବିତ ନଥିଲେ। କୌଣସି ବିପଦ, କ୍ଲାନ୍ତି, ରୋଗ ନଥିଲା; ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ, କୌଣସି ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ କିମ୍ବା ଦଂଶ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା।