ସେଇ ଅଞ୍ଚଳରେ, ମାଛ ଧରିବା ଗ୍ରାମର ଗଲି ଗୁଡ଼ିକୁ ଘେରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ବିଦ୍ଧିସମ୍ମତ ଯଜ୍ଞ ବେଦି ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଠାରେ ଶତଶଃ ରାଜପ୍ରାସାଦ ରହିଥିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରର ନିବାସ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ସୁନା ଓ ମଣିମାଳାରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁନା ରେ ଶୋଭିତ ଖୁଟି ଓ ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ରଖିଲେ, ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପର ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ରଖାଯାଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ଦିଗର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ତଃପୁର ତିଆରି ହେଲା। ଏହିପରି ଭାବେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବଣିକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା। ରାଜାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜାମାନେ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ନେଇ ଆସିଥିଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ସବ ଦେଖିବାକୁ ଅନେକ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ସେଇ ମହାନ ଅତିଥିମାନେ ନିଜ ନିଜ ଶିବିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ସାଗର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା। ରାଜା, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେମାନଙ୍କ ସୁବିଧା ପାଇଁ ନିବାସ ଓ ଶଯ୍ୟା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ—ଚାଉଳ, ଔଖୁ, ଯବ ଓ ଗାଈର ଦୁଧର—ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ସେ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ; ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଗୃହପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇ ଦେଇ ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲେ। ମହାତ୍ମା ରାଜା ନିଜ ଅହଂକାର ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ ହାତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୁଶଳୀ କାରିଗରମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ କାମ କରୁଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାହା ବିବରଣୀ ଦେଲେ। ସେହି ବିବରଣୀ ଶୁଣି, କୁଶଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ କଣ୍ଡ କଢ଼ିଲା। ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରେ, କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଅନେକ ତର୍କ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ମତ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଭୂମିକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିବା ସୁନାର ଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ସିଂହ ସଦୃଶ ରାଜା ପାଇଁ ତିଆରି କରିଥିବେ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ସେଠାରେ ଅନେକ ପାଲିଶ ହୋଇଥିବା ମଣି ମାଳା, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ରତ୍ନର ଢେଳି, ଘଡ଼ା, ବାଟି, ପାତ୍ର ଓ ଅନେକ ଉପକରଣ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କୌଣସି ରାଜା ଅଶୁଦ୍ଧ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଯଜ୍ଞ ସ୍ତମ୍ଭଗୁଡ଼ିକ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କାଠରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଜୀବମାନେ ବଳି ଦେବାକୁ ଥିଲେ, ଭୂମି ଓ ଜଳଚର, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆଣି ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ରାଜାମାନେ ଗଂଠି ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଗାଈ, ମହିଷ, ଓ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଜଳଚର, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ, ଗର୍ଭଜ, ଅଣ୍ଡଜ, ସ୍ଵେଦଜ, ଉଦ୍ଭିଦଜ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ପାହାଡ଼, ଧାନର ଢେଳି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଜନମାନେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଅଦାନ କରାଯାଉଥିଲା ତାହା ଦେଖି ମନ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବାଦ୍ୟ ଗଜଗଜା ହେଉଥିଲା, ମେଘ ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ପ୍ରତି ଦିନ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା; ଏଭଳି ଭାବେ ଶୂର ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍କର୍ଷ ଲାଭ କଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଗଦା, ଦହି ଝରଣା, ଦୁଧର ଝିଲିକ ଦେଖିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ଓ ଅନେକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ମହାଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଲୋକ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଏକ ପାତ୍ର ନେଇ, ଅନେକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଚମକୁଥିବା ମଣି ଖଣ୍ଡର କଣ୍ ଦାଗି, ଶତଶଃ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପାନୀୟ ଦେଉଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭୂପତିମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ୍ୟ ମାନ୍ୟ ଓ ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଉଥିଲା। ଚାରିପଟଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୋଦ୍ଧା, ନୃତ୍ୟଙ୍ଗନା, ଅଭିନେତା, ଗାୟକ ଓ ପ୍ରଶଂସକମାନେ ଏହି ଉତ୍ସବରେ ଆସିଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚାରୁ, ଉନ୍ନତ, ପୀନ, ନୀଳ ନଳିନ ଓ ପଳାଶ ପୁଷ୍ପ ସଦୃଶ ନୟନ, ପ୍ରଭାକର ଶରତ୍ଚନ୍ଦ୍ର ମୁଖ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଓ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଏକ ହଜାର ଏକ ସହ ଏକଶେ ଥିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଧାନ ରାନୀମାନେ ସହିତ। ମଣିମାଳା, ଦ୍ୱଜପତାକା, ଧ୍ୱଜା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଶତ ଶତ, ନିୟୁତ ନିୟୁତ ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଦାନ୍ତ ଭୂଷିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଦ ଭିଜା ହାତୀ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଥିଲେ। ସିନ୍ଧୁ ଦେଶର ଶ୍ୱେତ ଓ କଳା କାନ୍ତି ଅନେକ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା, ଅସଂଖ୍ୟ ସଂଖ୍ୟାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଅନେକ ପଦାତି, ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜିତ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଦେବସନ୍ତାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: “ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଶ୍ୱକୁ ଆଣ; ଶିଷ୍ଟ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚାନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତୁ; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଳା ଛାଗ, ମହିଷ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଆଣା।