ସେ ବଳିଏ, ହଜାର ହଜାର ପ୍ରକାରର ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ ଧାନ-ଦାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଚାଉଳ ର ଅନେକ ଅନେକ ଢେର ନେଇ, ଶତ-ଶତ ଏବଂ ସହସ୍ର-ସହସ୍ର ଘଡ଼ି ଗାଈଁଘିଉ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦ୍ରବ୍ୟ, ଖାଦ୍ୟ, ପକାଯାଇଥିବା ଭୋଜନ ଓ ଉଙ୍ଗାଦି ଉପଚାର ସହିତ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିଥିଲେ ରାଜାମାନେ। ଏମିତି ଶ୍ରୀମୟ ଯଜ୍ଞ ଉପକରଣ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧି ଥିବା ସେଠାରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ନିପୁଣ, ଯଜ୍ଞ କୌଶଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଋଷି, ମହାର୍ଷି, ଦେବ ଋଷି, ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ବନପ୍ରସ୍ଥ ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ସମାପ୍ତି ପାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ନିରତ, ବିଶିଷ୍ଟ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହା ସହ ବିଦ୍ୱାନ୍ ସଭ୍ୟମାନେ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ନିଜ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ— “ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବଳିଦାନ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ବେଦୀକୁ ଯିବେ।” ରାଜାଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ, ପୁରୋହିତ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ତାହାପରେ, ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ପୁରୋହିତ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଥମେ ବେଦୀରେ ଯଜ୍ଞ କୌଶଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ, ମାଛମାର ଗ୍ରାମର ଗଲି ଓ ସଡ଼କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଧିମତ ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ବେଦୀ ତିଆରି କରିଲେ। ସେଠି ଶତ-ଶତ ରାଜପ୍ରାସାଦ ରହିଥିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରର ସଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନା ଓ ରତ୍ନରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସେଠାରେ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ମହାଦ୍ୱାର ଓ ଷ୍ଟମ୍ଭ ରଖାଯାଇଥିଲା; ବେଦୀର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ରଖାଯାଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନ୍ତଃପୁର ତିଆରି ହେଲା। ଏହା ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବଣିକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ସଭା ତିଆରି ହେଲା। ରାଜାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମଣିମାଳା ଏଣିକି ଆଣିଲେ, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ସେଠି ମହାପୁରୁଷମାନେ ନିଜ ଶିବିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସାଗର ତୁଳ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଆକାଶକୁ ପହଁଚିଲା। ଏଉଁ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ନିଜେ ଘର ଓ ଶଯ୍ୟା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ନିଜେ ଚାଉଳ, ଅଖୁ, ଯବ ଓ ଗାଈଁ ଦୁଧର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ବିଶେଷଜ୍ଞ ଏବଂ ବିଶିଷ୍ଟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲେ; ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୃହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବିଶାଳ ତେଜସ୍ବୀ ରାଜା ନିଜ ଅହଂକାର ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରକ୍ରିୟା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖାଯିବା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଖଡ଼ିଯାଇଲା। ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ବକ୍ତୃତ୍ୱରେ ନିପୁଣ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅନେକ ପ୍ରସ୍ନ ଓ ତର୍କ କରିଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେଠି ସୁନାରେ ତିଆରି ଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ସିଂହସ୍ୟ ରାଜା ପାଇଁ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସେମାନେ ଅନେକ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ମଣିର ଢେର, ଘଡ଼ି, ପାତ୍ର, ଡିଶ୍, ଏବଂ ଅବିରତ ପିଚକି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦେଖିଲେ। କୌଣସି ରାଜା ଅଶୁଦ୍ଧ କିଛି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ଯଜ୍ଞ ଷ୍ଟମ୍ଭ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କାଠରେ ତିଆରି ହୋଇ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଜଳଚର ଓ ଥଳଚର ପଶୁ, ଯେଉଁମାନେ ବଳି ପାଇଁ ଆଣାଯାଇଥିଲେ, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ତିଆରି ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠି ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ—ଗାଈଁ, ମହିଷ ଓ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାମାନେ—କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଜଳଚର, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ, ଗର୍ଭଜ, ଅଣ୍ଡଜ, ସ୍ୱେଦଜ, ଉଦ୍ଭିଜ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼, ଧାନ୍ୟ ଢେର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତେ ଗୋଧନ, ଧନ, ଧାନ୍ୟର ସମୃଦ୍ଧିରେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ବେଦୀ ଦେଖି ରାଜାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ—ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଯେପରିମାଣର ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଉଥିଲା ତାହା ଦେଖି। ଏଠାରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ ଡ଼ୋଲ ତାଳର ଧ୍ୱନି ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ପୁନଃପୁନ ହେଉଥିଲା। ଦିନ ପରେ ଦିନ ଯଜ୍ଞ ବେଦୀ ଉପରେ ଅବିରତ ଧ୍ୱନି ଅନୁସ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା, ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଫୁଲିଫଳି ଚଲିଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଢେର, ଦହିର ଧାରା, ଦୁଧର ଝିଲିକ ଦେଖିଲେ। ପୃଥିବୀର ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ମହାଯଜ୍ଞରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠି ହଜାର ହଜାର ଲୋକ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଏକ ପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରୁଥିଲେ—ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ। ସମସ୍ତେ ଚମକୁଥିବା ମଣିର କଣ୍ଠା ଧାରଣ କରି, ଶତ-ଶତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପାନୀୟ ରାଜାଙ୍କ ଚେରାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଉଥିଲେ, ଏହିପରି ରାଜାଙ୍କ ନିଜ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଉଥିଲା। ସେ ଉପସ୍ଥିତ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭୂମିପତିମାନେକୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର, ପୂଜା ଓ ପ୍ରଚୁର ଦାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କଲେ।