ଯଥାନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ରାଜା ଶୂରବୀର କଳିଙ୍ଗାଧିପତି, ଉତ୍କଳପତି ଓ କୋଶଳପତିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ କହିଲେ— “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରମୁଖ ପାଷାଣ କାରିଗରମାନେ ସହିତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ପାଷାଣ ସଂଗ୍ରହ ପାଇଁ ଏକାଠି ଯିବା। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଏକାଠି ସର୍ବତ୍ର ପରିଦର୍ଶନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ଗୁହା ରହିଛି, ସେଠାର ଶୁଭ ପାଷାଣ ଚିହ୍ନଟ କରି, ତାହାକୁ ଗାଡ଼ି ଓ ନୌକା ଦ୍ୱାରା ବିଲମ୍ବ ବିନା ଆଣିବା।” ଏପରି ଭାବେ ତିନି ରାଜାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ପୃଥିବୀପତି ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେଙ୍କୁ ଆଉ କହିଲେ— “ମୋ ଆଜ୍ଞା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ବସୁଥିବା ଏ ଭୂମିରେ ପ୍ରଚାର କରିବା ପାଇଁ ଦୂତମାନେ ସର୍ବଦିଗରେ ଦ୍ରୁତ ଯିଅ। ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାତି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ଯିଅ।” ଏପରି ଭାବେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ ଦୂତମାନେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ସୂଚନା କଲେ। ଦୂତମାନେର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜାମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ, ତୁରନ୍ତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର ଓ ସୀମାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସୁଥିବା, ପାହାଡ଼, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୀପରେ ରହୁଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏହି ଅବସରରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଅନେକ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ରଥ, ହାତୀ, ପଦାତି, ଘୋଡ଼ା ଓ ବହୁ ଧନସମ୍ପତି ସହିତ ଆସିଲେ। ଏପରି ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜା, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ଓ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ— “ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରାଜାମାନେ, ଏହି ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ କହୁଛି, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାଏ। ମୋ ମନ ଚିନ୍ତିତ, କିପରି ଏହି ମହା ଅଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିପାରିବି? ତୁମେ ଯଦି ମୋ ସହଯୋଗୀ ହେଉଛ, ତେବେ ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ସହଯୋଗରେ ଏହି ସବୁ କାମ ସଫଳ କରିପାରିବି।” ଏଭଳି ଜ୍ଞାନୀ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଧନ, ମଣି, ସୁନା, ମୂକ୍ତା, ଉତ୍ତମ କମ୍ବଳ, କୃଷ୍ଣଚମର, ମୂଲ୍ୟବାନ ଚୌକି, ଚମତ୍କାରିକ କାର୍ପେଟ, ହୀରା, ବୈଦୂର୍ୟ, ପଦ୍ମରାଗ, ନୀଳମଣି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମହିଳା ହାତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧନସମ୍ପତି ଦେଇ ଭରିଦେଲେ। ସେମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଧନ-ବସ୍ତୁ, ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ମୂଲ୍ୟର ସାମଗ୍ରୀ, ଚାଉଳ, ଯବ, ଗହୁଁ, ବୁଟ, ତିଳ, ସିଧ୍ଧାର୍ଥ, ଚଣା, ମସୁରୀ, କଙ୍ଗୁ, ମଧୁ, ନିବାରା ଓ କୁଳଥ ଦାନ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ ଓ ଚାଉଳର ରାଶି ଦେଲେ। ଶତ-ଶତ ଘଡ଼ି ଘଡ଼ି ଗଉଁଘିଅ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ପକା ଖାଦ୍ୟ, ଉଙ୍ଗୁଆ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଦେଇ ପୂରଣ କଲେ। ଏହି ଶ୍ରୀମନ୍ତ ବଳିଦାନ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଖି ରାଜା ବହୁ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ବେଦାଙ୍ଗର ଜ୍ଞାନୀ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବିଧିବିଧାନରେ ଦକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଋଷି, ମହାର୍ଷି, ଦେବର୍ଷି, ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ଵାନପ୍ରସ୍ଥ ଓ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ, ଅନେକ ସ୍ନାତକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀ, ଅଧ୍ୟାପକ ଓ ଆଚାର୍ୟମାନେ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ ସଭ୍ୟମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଆତ୍ମାମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ନିଜ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ— “ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ବଳିଦାନ ବେଦିକାକୁ ଯିଅନ୍ତୁ।” ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ ପୁରୋହିତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୁରୋହିତ ନିପୁଣ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଆଗରେ ରଖି ଶିଳ୍ପୀମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ମାଛମାରା ଗ୍ରାମର ଗଲି ଗଲିରେ ନିୟମାନୁସାରେ ବଳିଦାନ ବେଦିକା ତିଆରି କରିଲେ। ଏହି ବେଦିକା ଶତଶତ ମହଲରେ ଠସିଯାଇଥିଲା, ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଇନ୍ଦ୍ରର ସଭାଗୃହ ସଦୃଶ ଚମତ୍କାରିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ସୁନା ଲତା ଓ ଭାରି ଦ୍ୱାର ଲଗାଇଥିଲେ, ସୁନା ଦ୍ୱାରା ବଳିଦାନ ସ୍ଥଳକୁ ଶୋଭାମାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ନିୟମାନୁସାରେ ଅନ୍ତଃପୁର ତିଆରି ହେଲା। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବଣିକମାନେ ପାଇଁ ବି ନିୟମାନୁସାରେ ବହୁ ପଣ୍ୟଶାଳା ତିଆରି କରାଗଲା। ରାଜାଙ୍କ ସୁଖ ପାଇଁ ଅନେକ ମହାନ ରାଜା ମଣିମାଣିକ୍ୟ ନେଇ ଆସିଲେ, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଶିବିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ଝଂପା ଭଳି ଧ୍ୱନି ଉପରକୁ ଉଠି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା। ଆସିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାଜା, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜେ ଘର ଓ ଶଯ୍ୟା ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ରାଜା ନିଜେ ଧାନ, ଆଖୁ, ଯବ ଓ ଗାଈର ଦୁଧର ନିର୍ମିତ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞରେ ବହୁ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟା ପ୍ରବଚ୍ଚକ ଓ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ।