ଏହି ଚର୍ଚ୍ଚିତ କଥାରେ, ସେଠି କିଛି ନାରୀଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା, କିଛିଙ୍କର ନୀଳ କମଳ ଫୁଲର ଭଳି ଅନ୍ୟରକମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା; କିଛିଙ୍କ ଦନ୍ତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦେହ ଶିଥିଳ ଏବଂ ନମ୍ର ଥିଲା। ସେମାନେ ଗଠିତ କିଶୋର ଚୁଲି ଏବଂ ମାଥାର ବିଚ୍ଛେଦ ଅଂଶରେ ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଳାରେ ମାଳା ଓ ନେକଲେସ୍ ପିନ୍ଧି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମୁକୁତ ଓ ରତ୍ନ ଖୋଦିତ କଣଫୁଲ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୋହନୀୟ କଣଫୁଲ ତାଙ୍କୁ ଦେବୀମାନେ ପରି ଦେଖାଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନରେ ଅଙ୍କିତ। ଏହି ଶୁଭ୍ର ଶରୀର ଓ ଶୂଭ ରୂପ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ଦେବଗୀତି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦେବୀୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର—ବୀଣା, ବାଁଶୀ, ମୃଦଙ୍ଗ, ପଣବ, ଗୋମୁଖ ଆଦି ସହିତ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଖେଳୁଥିଲେ। ଶଂଖ ଓ ଢୋଲର ଧ୍ୱନି, ଅନେକ ମଧୁର ବାଦ୍ୟର ସଙ୍ଗେ ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ଓ କ୍ରୀଡାରତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମୋହରେ ମଦମାତ୍ତ, ଦିନ ଓ ରାତି ଏକାଠି ହୋଇ ରହୁଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଅନେକ ତପସ୍ବୀ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ମନ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟା ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭାବନ୍ତ ମାଇଦାନ ଦେଖି ରାଜା ଭାବିଲେ, "ଏଠାରେ ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିବି।" ବିଶ୍ୱର ଶିକ୍ଷକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅପରାଜିତ ଓ ଅନନ୍ତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସେ ପୂଜିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ମନସ୍ତୀର୍ଥ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠାରେ ଚିନ୍ତାମଣି ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି। ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ନାମକ ଏକ ଭିତ୍ତିଚିତ୍ର ଅଛି, ଯାହାକୁ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶୁଭ୍ର ବୈଷ୍ଣବ ଭିତ୍ତିଚିତ୍ର ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ରାଜା ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ସେ ଏପରି ପ୍ରୟାସ କରିବେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେବେ। ସେଉଁଠି ସେ ନିଜକୁ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ହୋମ, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବାକୁ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ଏକାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେଉଳ ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜା ସେଠାରେ ହରିଙ୍କ ଦେଉଳ ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଗଣନାକାରୀ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରପାରଙ୍ଗତ ଆଚାର୍ୟମାନେଂକୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭୂମିକୁ ପବିତ୍ର କଲେ। ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଶିଳ୍ପସାସ୍ତ୍ରର ଦକ୍ଷ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ସହ ମିଶି, ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ଦିନ ଓ ଲଗ୍ନ ଦେଖି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ବିଜୟ ଓ ମଙ୍ଗଳଧ୍ୱନି, ମଧୁର ବାଦ୍ୟ, ବେଦ ଚାନ୍ତ ଓ ମିଷ୍ଟି ଗୀତର ସଙ୍ଗେ, ଫୁଲ, ଧାନ, ଚାଉଳ, ଗନ୍ଧ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଓ ଦୀପ ସହିତ, ରାଜା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା କଳିଙ୍ଗ, ଉତ୍କଳ ଓ କୋଶଳର ଶୂର ବନ୍ଧୁ ରାଜାମାନେଂକୁ ଡାକି ଏହିପରି କହିଲେ—"ତୁମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଧାନ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ସହିତ ଯାଅ, ଶିଳା ଆଣିବା ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗ ଦିଅ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତର ସମସ୍ତ ଗୁହା ଓ ଶିଖର ଦେଖି, ଶୁଭ୍ର ଶିଳା ଚୟନ କର, ଏବଂ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଗାଡ଼ି ଓ ନୌକାରେ ଆଣ।" ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେଂକୁ କହିଲେ—"ମୋ ଆଜ୍ଞା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଦେଇବାକୁ ଦୂତମାନେ ଯାଉ, ଏବଂ ତେବେ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବେ।" ତେଣୁ, ଦୂତମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାଟି ସେନା, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତ ସହ ଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପ୍ରଚାର କଲେ। ସେହି ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗର ରାଜା, ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର, ସୀମାନ୍ତ, ପାହାଡ଼, ଦ୍ୱୀପ ଓ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଅଞ୍ଚଳର ରାଜାମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ଏକେକ ସେନା ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ବେଶି ସଂଖ୍ୟାର ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପଦ ସହ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେଂକୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ସମ୍ମାନ ସହ କଥା କହିଲେ—"ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଏ। ମୋ ମନ ଚିନ୍ତିତ, କିପରି ମୁଁ ମହାଶ୍ୱମେଧ ଏବଂ ଏହି ବୈଷ୍ଣବ ଦେଉଳ ନିର୍ମାଣ କରିପାରିବି? ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ସହଯୋଗ ଦେଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।" ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିଲେ। ସେମାନେ ଧନ, ମଣି, ସୁନା, ମୂକ୍ତା, ଉତ୍ତମ କମ୍ବଳ, କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଚଟାଇ, ଚମତ୍କାର କାପେଟ୍, ହୀରା, ବୈଦୂର୍ୟ, ପଦ୍ମରାଗ, ନୀଳମଣି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଅନ୍ୟ ଧନସମ୍ପଦ, ରଥ ଓ ମହିଳା ହାତୀ ଦେଇ ଉପହାର ଦେଲେ। ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦ୍ରବ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ ନୀଚ ମୂଲ୍ୟର ସାମଗ୍ରୀ, ଚାଉଳ, ଧାନ, ଗହମ, ମୁଗ, ତିଳ, ସିଦ୍ଧାର୍ଥ, ଚଣା, ଗହମ, ମସୁର, କଙ୍ଗୁ, ମଧୁ, ନିବାରା ଧାନ, କୁଳଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେବଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା ଓ ଦେଉଳ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦିଗର ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିଳ୍ପୀ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି କୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।