ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା—ସେଠାରେ ଉର୍ବର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଭୂମି, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ହର୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର—ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନଧାରୀ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାମ୍ବୁଳ ଖାଇଥିବା, ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମୁଁହ ମଧୁର ବେଦ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ବେଦର ଷଡଅଙ୍ଗ ଓ ପଦକ୍ରମ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ। କେହି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କ୍ରିୟାରେ ନିଷ୍ଠା, କେହି ଉପାସନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ନିପୁଣ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିଥିବା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ଦାନଶୀଳ। ସେଠାରେ ଚାରିପାଖର ରାଜଚୌକ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ, ସଭାମଣ୍ଡପ, ରାଜମହଳ ଓ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଲୋକମାନେ ଇତିହାସ, ପୁରାଣ, ବେଦ ସହ ବେଦାଙ୍ଗ, ଶୁଭ ଶାସ୍ତ୍ର, କବିତା ଓ ବିଜ୍ଞାନ ଆଦି ଅନେକ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି। ସେ ଦେଶର ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ଯୌବନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଉପରେ ଗର୍ବିତ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରସ୍ତୃତ ନିତମ୍ଭ ଓ ଶୁଭ ରୂପରେ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ। ତାଙ୍କର ମୁଁହ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ସମାନ, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଚାହେରା ଶରଦ୍ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, ଉଚ୍ଚ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ତନରେ ଶୁଭ ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟର ଚମକ। ସେମାନେ ସୁନାର ବାଲା ଓ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, କଦଳୀ ମୁକୁଳ ଭିତର ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ପଦ୍ମର ତନୁ ରେ ଚମକୁଛନ୍ତି। ରକ୍ତ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଓଠ, କାନ୍ତିମୟ ଦୀର୍ଘ ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଭ ମୁଁହ, ଚମତ୍କାର କେଶ, ଚାଲି ଓ ଭାବରେ ଅତି ଗ୍ରାସିଫୁଲ। କେହିର ଚକ୍ଷୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ, କେହିର ବ୍ଲୁ ଲିଲି ସମ, କେହିର ଦାନ୍ତ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ଧଳା, ଦେହ ସ୍ଲିମ୍। କୁନ୍ଦଳିତ କେଶ, ବିଭାଗରେ ଅଳଙ୍କାର, ଗଳାରେ ମାଳା, କାନରେ ମଣି ଗଠିତ କୁନ୍ଦଳ, ଆକର୍ଷଣୀୟ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି। ଏହି ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନେ ଦେବୀୟ ସଙ୍ଗୀତ, ବିଣା, ବାଁଶୀ, ମୃଦଙ୍ଗ, ପଣବ, ଗୋମୁଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟରେ ଖେଳ କରୁଛନ୍ତି। ଶଂଖ, ଢୋଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଧୁର ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି। ଏମିତି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତରେ ନିପୁଣ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀମାନେ ମୋହରେ ଦିନ ରାତି ଏକାଠି ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଏହି ଭୂମିକୁ ତପସ୍ବୀ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ସିଦ୍ଧ, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ମନ୍ତ୍ର, ତପ, ଯଜ୍ଞରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ସେବନ କରୁଛନ୍ତି। ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଭୂମି ଦେଖି, ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ—“ଏଠି ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବି। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ପରମ ଦେବ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଷ୍ଣୁ, ଅନନ୍ତ ଓ ଅଜୟ, ଏଠି ପୂଜିତ ହେଉନ୍ତୁ।” “ଏହି ସେ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନସ୍ତୀର୍ଥ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବୋଲି ଜାଣେ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାକାମନାକର ଅକ୍ଷୟ ବଟବୃକ୍ଷ ଅଛି। ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ନାମକ ମୂର୍ତ୍ତି ଅଛି, ଯାହାକୁ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶୁଭ ବୈଷ୍ଣବ ମୂର୍ତ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବି, ଯାହାଫଳରେ ଜଗତ୍ପତି, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଚ୍ୟୁତ ବୀର୍ୟ ମୋ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଉନ୍ତୁ। ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ହୋମ, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା, ଉପବାସ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି। ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କରିବି।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ରାଜା ସେଠାରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମସ୍ତ ଗଣନାକାରୀ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରପାରଙ୍ଗତ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଙ୍କୁ ଡାକି, ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଭୂମିକୁ ଶୁଦ୍ଧ କଲେ। ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶିଳ୍ପଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ, ଏକ ଶୁଭ ଦିନ ଓ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ତାରା ଓ ଗ୍ରହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ଅବସ୍ଥାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କଲେ। ଏହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ ବିଜୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି, ମଧୁର ବାଦ୍ୟ, ବେଦ ଧ୍ୱନି ଓ ଗୀତରେ ସେଠା ମହୋତ୍ସବ ହେଲା। ଫୁଲ, ଧାନ, ଚାଉଳ, ଗନ୍ଧ, ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଓ ଦୀପ ସହ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ରାଜା ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ନିୟମାନୁସାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା କଳିଙ୍ଗ, ଉତ୍କଳ ଓ କୋଶଳର ଶୂରବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—“ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଶିଳା ଆଣିବା ପାଇଁ ପ୍ରବୀଣ କାମାର ନେଇ ଯାଅ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ସମସ୍ତ ଗୁହା ଓ ଶିଳା ଖୋଜି, ଶୁଭ ଶିଳା କାଟି, ଦେରି ନକରି ଗଡ଼ି ଓ ନୌକାରେ ଆଣିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।" ଏପରି ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ଭୂମିପତି ଆଉଥରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋ ଆଦେଶ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବାପାଇଁ ଦୂତମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଗତି କରନ୍ତୁ। ଏହି ଆଦେଶରେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାତି, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଯାଆନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ମହାନ ଆତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଦୂତମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ଦୂତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗର ରାଜା, ସୀମାନ୍ତ ଓ ପାଖପାଖି ଅଞ୍ଚଳ, ପର୍ବତ ଓ ଦ୍ୱୀପ ରାଜାମାନେ—ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାଉଦ୍ୟମରେ ଏକାଠି ହେଲେ।