ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ମହାନ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଘଟିଥିଲା । ଏଠି କୌଣସି ଜୀବ, ସେଉଁଠି ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାରଣରେ, କିମ୍ବା ଅନେକ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଦି କେହି ହତ୍ୟା କରେ, ତେବେ ସେ ଅନନ୍ତ ପାପର ଭାଗୀ ହୁଏ । କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଅନେକମାନେ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ତେଵେ ସେହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାରେ କୌଣସି ପାପ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ରାଜା ପୃଥୁ ଭୂମିକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, "ଏ ଭୂମି, ଯଦି ତୁମେ ଆଜି ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଜଗତର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ କାମ କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କର, ତେବେ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବାଣରେ ହତ୍ୟା କରିଦେବି । ତୁମେ ଯଦି ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅମାନ୍ୟ କର, ତେବେ ଏହି ଦିନ ମୁଁ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରି ମୋର ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିବି ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଚିରକାଳ ଟିକି ରହିପାରିବେ ।" "ଏହିପରି, ଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭୂମି, ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କର, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ସେହି କ୍ଷମତା ଧାରଣ କର । ଏବଂ ମୋର କନ୍ୟା ହେଉ, ତେବେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାଣକୁ ମୁଁ ରୋକି ଦେବି, ଯାହା କେବଳ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି ।" ଭୂମି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବି, କିନ୍ତୁ ମୋର ବଛାକୁ ଦେଖ, ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିପାରିବି । ଏବଂ ମୋତେ ସମସ୍ତଠାରେ ସମାନ କର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋର ଦୁଧ ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେବ ।" ତାପରେ, ପୃଥୁ ତାଙ୍କ ବାଣର ତୀରରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପାହାଡ଼କୁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ବଢ଼ିଲା । ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ଭୂମିରେ ଅସମ ଭୂପୃଷ୍ଠ ଥିଲା, କୌଣସି ଜମି, ଗାଁ ବା ନଗର ଥିଲା ନାହିଁ । ଚାଷ, ଗୋପାଳନ, ବ୍ୟବସାୟ, ରାସ୍ତା କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ । ସତ୍ୟ, ମିଥ୍ୟା, ଲୋଭ, ଇର୍ଷ୍ୟା କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ । ଏହି ସମୟରେ, ବୈବସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କର ଅନ୍ତରାଳରୁ, ପୃଥୁ ଭୂମିର ନୂତନ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଯେଉଁଠାରେ ଭୂମି ସମାନ ଥିଲା, ସେଠି ସମସ୍ତ ଜୀବ ବସିବାକୁ ଚାହିଁଲେ । ସେହି ସମୟରେ ଲୋକମାନେ ଫଳ ଓ କନ୍ଦମୂଳକୁ ବହୁ କଷ୍ଟରେ ସଂଗ୍ରହ କରି ଖାଉଥିଲେ । ପୃଥୁ ମହାରାଜ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବଙ୍କୁ ବଛା ବନାଇ, ନିଜ ହାତେ ଭୂମିକୁ ଦୋହନ କରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫସଲ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ । ସେହି ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏବେ ବି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି । ପରେ ଋଷି, ଦେବତା, ପିତୃ, ନାଗ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ସତ୍ପୁରୁଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୂମିକୁ ଦୋହନ କରିଥିଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି ପାଇଁ ବିଶେଷ ବଛା, ଦୋହନକାରୀ ଓ ପାତ୍ର ଥିଲା । ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ସୋମ ବଛା, ବୃହସ୍ପତି ଦୋହନକାରୀ, ତାଙ୍କର ପାତ୍ର ବେଦ ଓ ଦୁଧ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମ । ଦେବମାନେ ପାଇଁ ସୁନାର ପାତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ବଛା, ଦୁଧ ଶକ୍ତି, ଦୋହନକାରୀ ସୂର୍ୟ । ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଚାନ୍ଦିର ପାତ୍ର, ଯମ ବଛା, ଅନ୍ତକ ଦୋହନକାରୀ, ଦୁଧ ଅମୃତ । ନାଗମାନେ ପାଇଁ ତକ୍ଷକ ବଛା, ଆଳାବୁ ପାତ୍ର, ଏୟାରାବତ ଦୋହନକାରୀ, ଦୁଧ ବିଷ । ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ମଧୁର ଗୋପାଳକ, ଭାସ୍କର୍ୟ ପାତ୍ର, ବିରୋଚନ ବଛା, ଦୁଧ ମାୟା । ଯକ୍ଷମାନେ ପାଇଁ କাঁচା ମାଟିର ପାତ୍ର, ବୈଶ୍ରବଣ ବଛା, ରୂପବାନ୍ ଦୋହନକାରୀ, ଦୁଧ ଗୁପ୍ତ । ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ସୁମାଳି ବଛା, ଖପର ପାତ୍ର, ରୂପବାନ୍ ଦୋହନକାରୀ, ଦୁଧ ରକ୍ତ । ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପାଇଁ ଚିତ୍ରରଥ ବଛା, ପଦ୍ମ ପାତ୍ର, ସୁରୁଚି ଦୋହନକାରୀ, ଦୁଧ ଶୁଦ୍ଧ ଗନ୍ଧ । ପାହାଡ଼ମାନେ ପାଇଁ ପାଥର ପାତ୍ର, ହିମାବାନ୍ ବଛା, ମେରୁ ଦୋହନକାରୀ, ଦୁଧ ଔଷଧ ଓ ମଣି । ଗଛମାନେ ପାଇଁ ପ୍ଲକ୍ଷ ବଛା, ଫୁଲିଥିବା ଶାଳ ଦୋହନକାରୀ, ପଳାଶ ପତ୍ର ପାତ୍ର, ଦୁଧ ଅଙ୍କୁର । ଏଇ ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳର ଆଧାର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ ଓ ପବିତ୍ର କରିବାଳି । ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଗାଈ ଭଳି ହୋଇ, ଫସଲ ଉପଜାଇଥିଲେ । ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବାବେଳେ, ସେ 'ମେଦିନୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ । ପରେ, ରାଜା ପୃଥୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ହେବାର ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ ଏବଂ 'ପୃଥ୍ୱୀ' ନାମ ଲାଗିଲା । ପୃଥୁ ଭୂମିକୁ ବିଭାଜିତ ଓ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ଫସଲ, ସମୃଦ୍ଧି, ନଗର ଓ ଗାଁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଏହିପରି ମହାନ ଥିଲେ ବୈନ୍ୟ ପୃଥୁ, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନିତ ରାଜା । ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗର ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ପୃଥୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ । ଏହିପରି, ରାଜ୍ୟ ଆଶା କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଯୁଦ୍ଧ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ଧନୀ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଓ ଶୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ କର୍ମ ଓ ଉଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପୃଥୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ । ଏହିପରି ରାଜା ପୃଥୁଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଏବଂ ଭୂମିଦେବୀଙ୍କ ସଂସ୍କାର କଥା ସଦା ସ୍ମରଣୀୟ ।