ସେଠି ହାରିତ, ଭୃଙ୍ଗରାଜ, ଚାତକ, ବହୁପୁତ୍ର, ଜୀବଞ୍ଜୀବ, କାକୋଳ, କଳବିଙ୍କା ଓ ପାରାବତଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀମାନେ ରହୁଥିଲେ। ସେମାନେ ତରୁମୂଳରେ ଫୁଲେଇଥିବା ଡାଳିରେ ବସି, ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଯାହା କାନରେ ପଡିଲେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ସଦା ଧଳା ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା କେତକୀ ଜଙ୍ଗଲ, ମଲ୍ଲିକା, କୁନ୍ଦ, ଯୂଥିକା, ଓ ତଗର ଫୁଲ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କୁଟଜ, ବାଣପୁଷ୍ପ, ଅତିମୁକ୍ତ, କୁବ୍ଜକ, ମାଳତୀ, କରବୀର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଦଳୀ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅନେକ ପ୍ରକାର ରଙ୍ଗବିରଙ୍ଗ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ଜଙ୍ଗଲ, ବାଗିଚା ଓ ଉଦ୍ୟାନରୁ ଏଠାକୁ ଆସି, ସ୍ଥଳକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ଏଠି ଅନେକ ଶ୍ରେଣୀର ଵିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ଅପ୍ସରା ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଆସି ରହୁଥିଲେ। ମୁନି, ଯକ୍ଷ, ମୃଗ, ଵୃକ୍ଷାଶ୍ରୟୀ ପଶୁ, ସିଂହ, ବନଶୁକର, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏଠି ବିହାର କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ପଶୁ, କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ, ବାଘ, ଅତିଶୋଭାୟମାନ ହାତୀ ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଏଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସମାନ ବାଗିଚା, ଲତାମଣ୍ଡପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜଳାଶୟ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ହଂସ, କଦମ୍ବପକ୍ଷୀ, ପ୍ଲବନ୍ତୀ ପକ୍ଷୀ, ଚକ୍ରବାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳପକ୍ଷୀମାନେ ଜଳାଶୟରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଏଠି ରହିଥିଲେ ରକ୍ତ, ଶତପତ୍ର, ନୀଳ କମଳ, କୁମୁଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳରେ ଜନ୍ମିଥିବା ଫୁଲ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ। ଏଠି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଶିଖର ଥିବା ପର୍ବତ, ଶୋଭାମୟ ଗୁହା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ଅନେକ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟମୟ ଶିଖର, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳମୟ ନିବାସସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ଏକ ବିଶାଳ ପର୍ବତ ପଦ୍ମାଭୂଷିତ ହୋଇଥିଲା। ଏପରି ଶୋଭା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ସେଠି, ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ସେ ରାଜା ଦେଖିଲେ। ଦଶ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ପଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣରେ ଭରିଥିଲା, ଯାହା ଲାଭ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର, ବୈଷ୍ଣବ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୂର୍ବରୁ କାହିଁକି କୌଣସି ବୈଷ୍ଣବ ମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇନଥିଲା? ସେହି ରାଜା କୌଣସି କାରଣରୁ ସେଠି ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ଯାନସାମଗ୍ରୀ ସହ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ? ଏହି ବିଷୟରେ ଆମଙ୍କର ମହାସନ୍ଦେହ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତ କାହାଣୀ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଦୟାକରି ଏହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତୁ। ଏବେ ପୁରାତନ, ପାପନାଶକ ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ହରି ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ କଥିତ ହୋଇଥିଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଥିବା ସୁମେରୁ ପର୍ବତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ଵିଦ୍ୟାଧର, ଯକ୍ଷ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ଅପ୍ସରା, ମୁନି, ଗୁହ୍ୟକ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସାଧ୍ୟ, କଶ୍ୟପ ଆଦି ପ୍ରଜାପତି, ବାଳଖିଲ୍ୟ ବର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଉଦ୍ୟାନ, ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଅତିଶୟ ଚମକୁଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ, ଶାଳ, ତାଳ, ପୁମ୍ନାଗ, ଅଶୋକ, ସରଳ, ବଟ, ଆମ୍ବ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପାରିଜାତ, ଆମ୍ର, ଖଦିର, ଅନୀପ, ବିଲ୍ବ, କଦମ୍ବ, ଧବ, ଖାଦିର, ପାଳାଶ, ଶୀର୍ଷ, ଆମଳକୀ, ଟିଣ୍ଡୁକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଥିଲେ। ନାରିଂଗ, କୋଳ, ବକୁଳ, ଲୋଧ୍ର, ଦାଡିମ୍ବ, ଦାରୁକ, ସର୍ଜ, କର୍ଣ୍ଣ, ତଗର, ଶିଶି, ଭୂର୍ଜ, ବନିମ୍ବ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛମାନେ ଫଳର ଭାରରେ ଜୁକିଯାଇଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ମାଳତୀ, ଯୂଥିକା, ମଲ୍ଲି, କୁନ୍ଦ, ବାଣ, କୁରୁଣ୍ଟକ, ପାଟଳ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, କୁଟଜ, ମନ୍ଦାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ ଏଠି ଥିଲା। ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଏଠି ବିହାର କରୁଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ କୋଇଲ ଓ ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ମୟୂରର ଡାକ ଏଠି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ପକ୍ଷୀମାନେ ସେବିତ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ, ସେଠି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱାମୀ, ଜଗତ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଅବିନାଶୀ ବାସୁଦେବ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିର୍ମାତା, ଯାହାଁ ଦେବୀ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅମ୍ବୁଜ-ଉତ୍ପନ୍ନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ମୋ ହୃଦୟରେ ଥିବା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଦୁର୍ଲଭ କ୍ଷେତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ। ଲୋଭ, ମୋହ ଓ ଗ୍ରହଗତ ଦୁର୍ବଳତାରେ ପଡି, କାମ-କ୍ରୋଧ ର ସାଗରରେ ଲୁଚି, ଏହି ସଂସାର ଉଦ୍ଧାର କେମିତି ହେବ? ମୋ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ହେ ଦେବଦେବ, କାରଣ ଆପଣ ଛଡା ଏହି ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି ଯିଏ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିବେ।” ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସ୍ନେହ ଭରା ଭାବରେ ଅମୃତ ସମ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ: “ସେ ସହଜେ ପୂଜ୍ୟ, ସହଜେ ପ୍ରାପ୍ୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଉତ୍ତମ ଫଳଦାୟକ; ସେଇ ପରମ ପୁରୁଷ ପ୍ରଥମ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ନାମ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କ ସମାନ ତିନି ଲୋକରେ କେହି ନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ, ମହାର୍ଷି ମାରୀଚି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି; ସେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ ରହିଛନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦର-ମୁଖୀ। ତେଣୁ ଏବେ ମୁଁ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରର ରାଜା ବିଷୟରେ କୁହିବି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ।