ସେଇ ଭୂମି ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁବର, କୋବିଦାର, ବଦର, କରଞ୍ଜକ ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଲଗା ଗଛ ଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦ ମିଳୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଲତା, ଝାଡ଼, ଛାୟା ଏବଂ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ଉଦ୍ୟାନଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଫଳର ଭାରରେ ବଙ୍କିଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ସୁନ୍ଦର ଡାକ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଚକୋରା, ପଦ୍ମ, ଭୂମ୍ବଲି, ପ୍ରିୟପୁତ୍ର ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପଶୁ ରହୁଥିଲେ। କଳାବିଙ୍କା, ମୟୂର, ପରିକା, କୋକିଳ, ପାଇଜନ, ଖଞ୍ଜରିଟା, ଶ୍ୟେନ, ତତ୍ତିରି ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀ ଏଠାରେ ବସୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୋଭାଦାୟକ ପକ୍ଷୀ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଡାକ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ନଦୀ, ପଦ୍ମପୋକ୍କରି, ଅନେକ ଝିଲି ଏଠାରେ ରହିଥିଲା। ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟ, କୁମୁଦ, ଉତ୍ପଳ, ଧଳା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣର ପଦ୍ମ ଓ ଖସ୍ବା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଳ ଫୁଲ ଏଠାରେ ଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଚାରିଉଁପାଖ ଅପୂର୍ବ ଜ୍ୟୋତିରେ ଆଲୋକିତ ହୋଇଥିଲା। ହଂସ, କରଣ୍ଡବ, ଚକ୍ରବାକ, ସାରସ, ବାଲକ, କମ୍ବଳ, ମାଛ, ଘଣ୍ଟିଆ ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଳ ଜନ୍ତୁ ଏଠାରେ ରହୁଥିଲେ। ଜଳପକ୍ଷୀ, କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ, ତିରୋ, ଜଳକୋକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳପକ୍ଷୀ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଡାକ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲା। ସଦା ଚାରିଉଁପାଖ ରଙ୍ଗିନ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଜଳାଶୟ ରହିଥିଲା। ଏଠାରେ ଶୁଭ ଗଛ, ଭିନ୍ନ ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ଜଳ ଓ ଭୂମିରେ ବସୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁ ଥିଲେ। ଏହି ମହାନଗର ଦିବ୍ୟ ଦେବଳୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏଠାରେ ତ୍ରିପୁରାରି, ତ୍ରିନେତ୍ର ଶିବ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବତା ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମହାକାଳ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବା ଶିବ। ଶିବକୁଣ୍ଡରେ ଶୁଭ ରିତିରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ନିବେଦିତ ମନରେ ସ୍ନାନ, ଫୁଲ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭୋଜନ, ଦାନ, ଗୀତ, ସଙ୍ଗୀତ, ପରିକ୍ରମା, ନମସ୍କାର, ନୃତ୍ୟ, ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ମହାକାଳ ଶିବଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ଭାବରେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ରିତିରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଆସନ ଅଛିଥିବା ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥାଏ। ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ନେଇ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ସଜି, ସେଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଭୋଗ କରିଥାଏ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶେଷ ଯାଏଁ। ଶିବର ଲୋକରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ। ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ସେ ଏଠିରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସେ ଚାରି ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଲାଭ କରି, ପାଶୁପତ ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ନଦୀ ଅଛି, ଶିପ୍ରା ନାମରେ ପରିଚିତ। ଯିଏ ଏଠାରେ ଶୁଭ ରିତିରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଉତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପଭୋଗ କରିଥାଏ। ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଭଗବାନ ଜନାର୍ଦନ, ଗୋବିନ୍ଦ, ହରି, ଉପଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ ନିବାସ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏକା ନୁହେଁ, ଏକୁଶି ପିଢି ସହିତ ମୁକ୍ତି ପାଇଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଘଣ୍ଟିର ଝଙ୍କାର ନେଟ୍ୱାର୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ଅପୂର୍ବ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଲାଭ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ସେଠି ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ରହିଥାଏ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶେଷ ଯାଏଁ। ସମୟ ଆସିଲେ, ସେ ଭୂମିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀଙ୍କ ଘରେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥାଏ। ଭକ୍ତିରେ ବୈଷ୍ଣବ ଯୋଗ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ। ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଭିକ୍ରମସ୍ୱାମୀ ନାମରେ ବସନ୍ତି। ପୁରୁଷ ହେଉ କି ନାରୀ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଆଗରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବସନ୍ତି। ଏଠାରେ ମାତୃମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ଉଚିତ ଭାବରେ ପୂଜା କରି, ନମସ୍କାର କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥାଏ। ଏପରି ଆନନ୍ଦମୟ ନଗର, ରାଜାଙ୍କୁ ଶିଂହ ପରି ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ସଦା ଉତ୍ସବ ହୋଇଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ପରି, ଅଠାର ଦ୍ୱାର ଏବଂ ଚଉଁ ରାସ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଧନୁଷ ତାରର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଥାଏ, ନିପୁଣ ମାନଙ୍କର ଏକତ୍ର ହୋଇଥାଏ, ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ମାନେ ଏଠାରେ ଅସେମ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତି, ବେଦ ଚାନ୍ତର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଥାଏ। ଏଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି ମହାକାବ୍ୟ, ପୁରାଣ, ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରନ୍ଥ, କବିତା ଏବଂ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ। ଏପରି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଅନୁପାନ୍ନ ଭୂମିର ବର୍ଣ୍ନନା ମୁଁ କରିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବକାଳରେ ବିଶାଳ ମନସ୍କ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଏକ ଅପୂର୍ବ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିଥିଲେ, ପ୍ରଜାମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱନ୍ତ କୁମାର ପରି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ସତ୍ୟବାଦୀ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରବଳ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଧାମ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସତ୍ୟବାଦୀ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ନିୟତ, ଚମତ୍କାର, ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜୟକର୍ତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଶ୍ୱିନ ଦେବତା ପରି ସୁନ୍ଦର।