ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ସୂତା ଓ ମାଗଧାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର; ତୁମେ ଯେଉଁ କାମ କରିଛ, ଏହା ଅତି ଉତ୍ତମ, ଏହି ନରପତି ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ।" ତାପରେ ସୂତା ଓ ମାଗଧା ସମସ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ଆମେ ଆମ ପ୍ରକୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥାଉ।" "କିନ୍ତୁ, ମହାବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆମେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ନାମ କିମ୍ବା ଗୁଣ ବିଷୟରେ ଜଣାନାହିଁ, ଯାହା ଆଧାରରେ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା ରଚିପାରିବା।" ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯେପରି ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପୃଥୁ କରିବେ, ତାହା ପ୍ରଶଂସା କର।" ଏହି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ, ସୂତା, ମାଗଧା ଓ ଗାୟନମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଦ୍ୱାରା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାର ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରଶଂସା ସମାପ୍ତିରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରଥୁ ସୂତାକୁ ଅନୂପ ଭୂମି ଓ ମାଗଧାକୁ ମାଗଧ ଭୂମି ଦାନ କଲେ। ପ୍ରଜାମାନେ ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଏହି ରାଜା ତୁମ ଜୀବିକା ଦାତା ହେବେ।" ଏହା ପରେ ପ୍ରଜାମାନେ ମହାତ୍ମା ବେନପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଋଷିମାନେଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ କହିଲେ, "ଆମ ପାଇଁ ଜୀବିକା ଉପାୟ ଦିଅ।" ପ୍ରଜାମାନେ ଏପରି ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପରେ, ପ୍ରଥୁ ତାଙ୍କ ଉପକାର ଆଶା କରି, ଧନୁ ଓ ବାଣ ଉଠାଇ ପୃଥିବୀରେ ଯାଇଲେ। ତେବେ, ବେନପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିତ୍ତିହିନ ଭୟରେ ପୃଥିବୀ ଗୋମାତା ଆକାର ଧାରଣ କରି ପଳାଇଲେ; ପ୍ରଥୁ ଧନୁ ଉଠାଇ ତାଙ୍କୁ ପଛୁ କଲେ। ପୃଥିବୀ ଭୟରେ ଏକାଏକି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସ everywhere ପ୍ରଥୁଙ୍କୁ ଧନୁ ଉଠାଇ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଥୁ ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସ everywhere ଦେଖା ଦେଲେ, ଏକ ମହାଯୋଗୀ, ମହାତ୍ମା, ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ। ପ୍ରଥିବୀ କିଛି ଶରଣ ନପାଇ, ବେନପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଫିରିଲେ, ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତିନି ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ପ୍ରଥିବୀ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଜନାନେ ଯେ ଏକ ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଅଧର୍ମ; ମୋତେ ମାରିବା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ କିପରି ପ୍ରଜାମାନେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ?" "ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମୋରେ ବସିଛନ୍ତି; ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ। ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ନଷ୍ଟ କରିବେ, ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବେ।" "ମୋତେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରଜାମାନେର ଉପକାର ଚାହାନ୍ତି, ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।" "ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମିତ ଉପାୟରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ ସଫଳ ହୁଏ; ଏମିତି ଉପାୟ ଖୋଜନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବେ।" "ମୋତେ ମାରିଲେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ପ୍ରଜାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁକୂଳ ହେବି; ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦମନ କରନ୍ତୁ।" "ଏକ ନାରୀକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ; ଏହିପରି ଥିଲେ, ଆପଣ ଧର୍ମ ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ପ୍ରଥିବୀର ଏତେ କଥା ଶୁଣି, ମହାତ୍ମା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା କ୍ରୋଧ ଦମନ କରି, ପ୍ରଥିବୀକୁ କହିଲେ— "ଏକା ହୋଇ, ନିଜ ବା ଅନ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନେକ ଜୀବ ଉପକାର ପାଇଁ ମାରିଲେ, ଅନନ୍ତ ପାପ ହୁଏ।" "ଯଦି ଏକ ଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରି, ଅନେକ ଲୋକ ଉପକୃତ ହୁଏ, ତେବେ ପାପ ନାହିଁ, ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।" "ଏହିପରି, ପ୍ରଜାମାନେର ଉପକାର ପାଇଁ, ତୁମେ ଯଦି ଆଜି ମୋ କଥା ଶୁଣି ଉପକାର କରିବା ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିବି।" "ଆଜି ତୁମେ ମୋ କଥା ଅଗ୍ରହ କରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ବାଣଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା କରିବି, ତାହାପରେ ନିଜେ ନାମ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ପ୍ରଜାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ କରିବି।" "ଏହିପରି, ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି, ଧର୍ମର ଉତ୍ତମ ଧାରକ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦିଅ; କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛ।" "ଏବଂ ମୋ ଜନ୍ମ ଦୁହିତା ହେଉ; ତାହାପରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାଣକୁ ଦମନ କରିବି, ଯାହା ତୁମ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।" ପ୍ରଥିବୀ କହିଲେ, "ମହାବୀର, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ମୁଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି; କିନ୍ତୁ ମୋର ଖୁସି ଅଛି ଯେ, ମୋ ଛାନ୍ଦାକୁ ଦେଖ; ତାହା ପାଇଁ ମୁଁ ମରିପାରିବି।" "ମୋତେ ସ everywhere ସମାନ କର; ଏହିପରି ମୋ ଦୁଧ ସ everywhere ହେବା ଦ୍ୱାରା ସ everywhere ଉପସ୍ଥିତ ହେବ।" ତାପରେ, ପ୍ରଥୁ ଧନୁର ଉପଯା ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପାହାଡ଼କୁ ଅପସାରଣ କରି, ଏହି ପାହାଡ଼ଗୁଡିକୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ପୂର୍ବ ଉତ୍ପତ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀର ଅସମ ଭୂତଳରେ କୌଣସି ପୁରାତନ ଭୂମି କିମ୍ବା ଗ୍ରାମ ରହିଥିଲା ନାହିଁ। କୌଣସି ଫସଲ, ଗୋ-ପାଳନ, କୃଷି, ବ୍ୟବସାୟ ରାସ୍ତା ଥିଲା ନାହିଁ; ସତ୍ୟ, ଅସତ୍ୟ, ଲୋଭ, ଇର୍ଷ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଥିଲା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ବୈବସ୍ବତ ଅନ୍ତରାଳ ଆସିଲା, ବେନପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁଠୁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପତ୍ତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯେଉଁଠି ପୃଥିବୀରେ ସମାନତା ଥିଲା, ସମସ୍ତ ଜୀବ ତାଉଁଠି ବସିବାକୁ ଚୟନ କଲେ। ସେ ସମୟରେ, ପ୍ରଜାମାନେ ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଖାଇ, ବହୁ କଷ୍ଟରେ ଆହାର ପାଇଥିଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଥୁ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବକୁ ଛାନ୍ଦା ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରି, ସ୍ୱୟଂ ହାତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହିଲେ। ବେନପୁତ୍ର ପ୍ରଥୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଫସଲ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏହି ଆହାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜୀବ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ତାପରେ, ଋଷି, ଦେବତା, ପିତୃ, ସର୍ପ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ସାଧୁ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛମାନେ— ଏମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଦୁହିଥିଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଛାନ୍ଦା, ପାତ୍ର ଓ ଦୁହିବାକୁ ଅଲଗା ଲୋକ ଥିଲେ। ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ସୋମ ଛାନ୍ଦା, ବୃହସ୍ପତି ଦୁହିବାକୁ; ଦୁଧ ହେଉଛି ତପସ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମ, ପାତ୍ର ହେଉଛି ବେଦ। ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ପାତ୍ର ହେଉଛି ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଛାନ୍ଦା ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଧ ହେଉଛି ଶକ୍ତି, ଦୁହିବାକୁ ହେଉଛି ଆଦିତ୍ୟ।