ସେଠାରେ ଜୀବଞ୍ଜୀବିକ, ହରିତ, ଚାତକ ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଙ୍ଗଲ ଚିଡ଼ିଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଚିଡ଼ିମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାନ ଗାଉଥିଲେ। ସେଠି ଦୀର୍ଘ ପୋଖରୀ, ହ୍ରଦ, ପଦ୍ମସରୋବର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳାଶୟ ଅନେକ ପଦ୍ମ ଗୁଛରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସେଠି କୁମୁଦ, ଶ୍ୱେତପଦ୍ମ, ନୀଳପଦ୍ମ, କାଦମ୍ବ, ଚକ୍ରବାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କାରଣ୍ଡବ, ପ୍ଲବ, ହଂସ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜଳଚର ପକ୍ଷୀ, ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଛ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ସେଠି ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଠି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟ ରହିଛି। ସେଠି ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବ, କୃତ୍ତିବାସ୍, ସ୍ୱୟଂ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମାର୍ଥେ ଶିବ ଏହି ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି। ପଦ୍ମସର, ଜଳାଶୟ, କୂଆଁ, ସାଗର—ଏମାନଙ୍କର ଏକ ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଜଳ ଏଠାରେ ଆଣି ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବିନ୍ଦୁସାରକୁ ରଚନା କରାଯାଇଛି। ସେଠି ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏହାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଛି, ତେଣୁ ଏହା ବିନ୍ଦୁସାର ନାମରେ ପରିଚିତ। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳାଷ୍ଟମୀ ତଥା ବିଷୁବ ଦିନରେ, ଯିଏ ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିୟମରେ ବିନ୍ଦୁସାରରେ ସ୍ନାନ କରେ, ଓ ଦେବ, ଋଷି, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ, ତିଳଜଳ ଦ୍ୱାରା, ନିୟମାନୁସାରେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଜାଣି, ତୃପ୍ତ କରେ, ସେଠି ସଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ନାନ କଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ, ବିଷୁବ, ଦକ୍ଷିଣାୟନ, ଉତ୍ତରାୟନ, ଋତୁପରିବର୍ତ୍ତନରେ ଏଠି ଦାନ କଲେ, ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ। ପୋଖରୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଲେ, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ତାପରେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶର୍ବଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଭବଙ୍କୁ ଘୃତ, ଦୁଧ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ପଦାର୍ଥରେ ଅଭିଷେକ କରି, ସ୍ୱଚ୍ଛ ରହିବା ଉଚିତ। ଚନ୍ଦନ ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ଅନୁଲେପନ କରି, ଉମାପତି ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ—ବିଲ୍ୱ, ଅର୍କ, ପଦ୍ମ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା, ଆଗମ ଓ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଦୀକ୍ଷିତ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନାମ ଓ ମୂଳମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରିପାରିବେ। ସେଇପରି ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈୱେଦ୍ୟ, ଅର୍ପଣ, ସ୍ତୁତି, ସାସ୍ତଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ, ସଙ୍ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ଜୟଧ୍ୱନି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି, ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୋଭା ପାଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ଶିବଲୋକକୁ ଯାଇ ମନୋହର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ସେଠି ସେମାନେ ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହନ୍ତି; ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ ପୃଥିବୀରେ ଫେରି ଯୋଗୀଙ୍କ ଘରେ, ଚତୁର୍ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଦ୍ୱିଜ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପଶୁପତି ଯୋଗ ଲାଭ କରି ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ, ଦକ୍ଷିଣାୟନ, ଉତ୍ତରାୟନ, ଅଷ୍ଟମୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ପର୍ବରେ, ଯିଏ ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ରଥରେ, ଚର୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏହି ଉତ୍ତମ ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ। ଯେ କେହି ବି ଯେ କେବେ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶିବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଦେବଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ, ପୂର୍ବ, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦୁଇ ଏବଂ ଅର୍ଦ୍ଧ ଯୋଜନା ଯାଏଁ ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସେଠି ଭାସ୍କରେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରି, ପବିତ୍ର ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ। ଏହି ତ୍ରିନୟନ ଦେବତାକୁ ପୂର୍ବରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜିଥିଲେ। ଯିଏ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶିବଲୋକରେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି। ସେଠି ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁଣ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯୋଗୀଙ୍କ ଘରେ ଦ୍ୱିଜ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବେଦ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜୀବର କ୍ଷେମାର୍ଥେ ନିୟୋଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ମୋକ୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମଦର୍ଶୀ ହୋଇ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପରମ ଯୋଗକୁ ଲାଭ କରି, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠି ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ—ପୂଜିତ କିମ୍ବା ଅପୂଜିତ, ଜଙ୍ଗଲ ରେ କିମ୍ବା ରାସ୍ତାପାଖରେ, ଚଉମୁହା, ଶ୍ମଶାନ କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ—ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଅବିଚଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ଗନ୍ଧ, ମନୋହର ଫୁଲ, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈୱେଦ୍ୟ, ପ୍ରଣାମ, ସ୍ତୁତି, ସାସ୍ତଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ, ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ଏହିପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କଲେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଏ।