ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଶ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ନାରୀମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସୁନ୍ଦର ଭାଷାରେ କଥା କହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ଉପରେ ଗର୍ବ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଘରେ ଦିନ ଓ ରାତି ସନ୍ତୋଷରେ ଖେଳିଥିଲେ, ମନୋହର ମୁହଁରେ ହସ ଥିଲା। ସେଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଗର୍ବ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଓ ଚମକୁଥିବା ରତ୍ନ ଥିବା କଣବାଲି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ନିଜ ନିଜ କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ବେଶ୍ୟାମାନେ ମଧୁର ଚକ୍ଷୁ ନେଇଥିଲେ, ଘୃତାଚୀ, ମେନକା ସମାନ ଓ ଟିଲୋତ୍ତମାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ। କିଏ ଉର୍ବଶୀ, କିଏ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି, କିଏ ବିଶ୍ୱାଚୀଙ୍କ ପ୍ରାକୃତିକ କନ୍ୟା, କିଏ ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ମଧୁର ଭାଷା କହିଥିଲେ, ହସିଥିଲେ, ସମସ୍ତ କଳାରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ ଗୁଣରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଥିଲେ। ବେଶ୍ୟାମାନେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ, ନାରୀମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଆଳାପରେ ପ୍ରବୀଣ, ଦେଖିବାକୁ ମନୋହର, କେହି ଅସୁନ୍ଦର ନୁହେଁ, କେହି ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ନୁହେଁ, କେହି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରୁନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଏକ ତିର୍ଯ୍ୟ ଚାହାଣିରେ ପୁରୁଷମାନେ ମୋହିତ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏଠାରେ କେହି ଦରିଦ୍ର, ଅଜ୍ଞାନୀ, ବିରୋଧୀ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ କେହି ରୋଗୀ, ଅପବିତ୍ର, କଞ୍ଜୁଷ, ଧୂର୍ତ୍ତ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତେ ସୁନ୍ଦର, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, କେହି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦେଶରେ ପୁରୁଷମାନେ ବସୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ମନୋହର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏଠାରେ ବହୁ ପ୍ରକାରର ଲୋକ ଥିଲେ, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଫସଲ ଉପଜାଉଥିଲା, କର୍ଣିକାର, ପଣସ, ଚମ୍ପକ, ନାଗକେସର ଗଛ ଥିଲା। ପାଟଳ, ଅଶୋକ, ବକୁଳ, କପିତ୍ଥ, ଧବା, ଆମ୍ବ, ନିମ, କଦମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ ଗଛ ଥିଲା। ନୀପ, ଧବା, ଖଦିର ଓ ଲତା, ଶାଳ, ତାଳ, ତମାଳ, ଗୋଡ଼ିଅଳି, ଆଞ୍ଜନ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଅର୍ଜୁନ, ସମପର୍ଣ୍ଣ, କୋବିଦାର, ପିପ୍ପଳ, ଲକୁଚ, ସରଳ, ଲୋଧ୍ର, ହିନ୍ତାଳ, ଦେବଦାରୁ ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପଳାଶ, ମୁଚୁକୁନ୍ଦ, ପାରିଜାତ, କୁବ୍ଜକ, କଳା କଦଳୀ ଓ ଜାମ୍ବୁ ଓ ସୁପାରି ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। କେତକୀ, କରବୀର, ଅତିମୁକ୍ତ, କିଂଶୁକ, ମନ୍ଦାର ଓ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ମନୋହର, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି, ଫଳର ଭାରରେ ଗଛ ଭୂମିକୁ ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା। ଚକୋରା, ପଦ୍ମ, ଭୃଙ୍ଗରାଜ, କୋଇଲା, କଳବିଙ୍କ, ମୟୂର, ପ୍ରିୟ ତିଆରି, ମନା ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଜୀବଞ୍ଜୀବିକା, ହରିତ, ଚାତକ ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ ପକ୍ଷୀ, ଅନେକ ଦଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ପୋଖରୀ, ହ୍ରଦ, ପଦ୍ମପୁଷ୍କର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳାଶୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଯେଉଁଠି ପଦ୍ମ ଗୁଚ୍ଛ ଅଲଙ୍କୃତ କରୁଥିଲା। କୁମୁଦ, ଶ୍ୱେତ ପଦ୍ମ ଓ ନୀଳ ପଦ୍ମ, କଦମ୍ବ, ଚକ୍ରବାକ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। କାରଣ୍ଡବ, ପ୍ଲବ, ହଂସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା; ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ଗଛ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫୁଲ ଅଛି। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟ ଅଛି; ଏଠାରେ ଦେବତା କୃତ୍ତିବାସ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ନିଜେ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲର ପାଇଁ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଶିବ, ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ନଦୀ, ହ୍ରଦ ଏଠାରେ ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ। ହ୍ରଦ, ପୋଖରୀ, କୁଆଁ ଓ ସମୁଦ୍ର—ସମସ୍ତଠୁ ଏକ ଏକ ଜଳ ବିନ୍ଦୁ ଆଗରୁ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲର ପାଇଁ, ରୁଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଖେତ୍ରରେ ବିନ୍ଦୁସାର ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ; ଏହି ବିନ୍ଦୁସାର ନାମରେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛି। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଲା ପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଠାରେ ବିନ୍ଦୁସାରରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରି, ଶୁଚିତା ରକ୍ଷା କରି ସ୍ନାନ କରିଥାଏ, ସେ ଦେବତା, ଋଷି, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ମନରେ, ତିଳ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ବିଧିରେ, ନାମ ଓ ବଂଶ ଜାଣି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥାଏ। ଏଠାରେ ଶୁଚିତାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ, ବିଷୁବ, ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ ବେଳେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ, ଏଠାରେ ଛଏ ଦିନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ଦିନରେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଦାନ କରିଥାଏ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଫଳ ପାଇଥାଏ; ଏଠାରେ ହ୍ରଦ କୂଳରେ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡ ଦେଲେ, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ତୃପ୍ତି ଦେଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତାପରେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ନିୟମିତ ଭାଷା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶର୍ବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ତାଙ୍କୁ ତିନି ବାର ପରିକ୍ରମା କରି, ଭବଙ୍କୁ ଘୃତ, ଦୁଧ ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ପଦାର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଚିତା ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ସ୍ନାନ ପରେ ଚନ୍ଦନ ଓ କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରି, ଉମାପତି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବିଲ୍ବ, ଅର୍କ, ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ଆଗମ ଓ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅଦୀକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାମ ଓ ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିପାରିବେ; ଏପରି ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ହୋମ, ସ୍ତୁତି, ନମସ୍କାର, ଗୀତ ଓ ମନୋହର ସଙ୍ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଉମାପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।