ଏକ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ, ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି, ତାଲେ ପୁତ୍ ନାମକ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀମାନେ ପ୍ରକୃତିର ରତ୍ନ ଓ ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ ଆସିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନେ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଚଳନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ଜୀବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେ। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଶୁଭ କ୍ରିୟାରେ ଅଭିଷେକ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୃଥୁ, ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରାଜାଙ୍କ ରାଜା ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉପରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା ପ୍ରଜାମାନେ, ପୃଥୁଙ୍କ ଦୟା ଓ ଆସ୍ତାରେ ଦଳିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ନିକଟେ ସମୁଦ୍ର ଆସିଲେ, ଜଳ ଅଟକି ରହିଲା, ପାହାଡ଼ ରାସ୍ତା କରିଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପତାକା କେହି ଭାଙ୍ଗିଲା ନାହିଁ। ପୃଥୁଙ୍କ ଶାସନରେ, ମାଟି ଚାଷ ନ କରି ଫସଲ ଦେଲା, ଚିନ୍ତା କରିବା ମାତ୍ରେ ଖାଦ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲା, ଗାଁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଦେଲା, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁହାରେ ମଧୁ ମିଳିଲା। ଏହି ଶୁଭ କ୍ଷଣରେ, ପିତୃୟାଜ୍ଞ ଦିନରେ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୂତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ଏହି ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ମାଗଧ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦୁଇଜଣ ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୃଥୁଙ୍କ ବଢ଼ାଇ ଗାଇବାକୁ ଡାକିଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ପାଇଁ ଯଥାର୍ଥ, ଏବଂ ଏହି ନରପତି ଯୋଗ୍ୟ।” ସୂତ ଓ ମାଗଧ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆମେ ଆମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବ ଓ ଋଷିମାନେକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥାଉ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ନାମ, ଗୁଣ ଜାଣିନାହିଁ, ଯାହା ଉପରେ ପ୍ରଶଂସା ରଚିପାରିବା।” ଋଷିମାନେ ଦିଗ୍ଦେଶନା କଲେ, “ଭବିଷ୍ୟତ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ପ୍ରଶଂସା କର; ପୃଥୁ ଯେଉଁ ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପରେ କରିବେ, ତାହା ଉପରେ।” ତା ସମୟରୁ, ସୂତ, ମାଗଧ ଓ ବାର୍ଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରଶଂସା ରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପ୍ରଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରଶଂସା ଶେଷ ହେଲାପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପୃଥୁ ଦେଶ ଦେଲେ—ସୂତଙ୍କୁ ଅନୂପ ଦେଶ, ମାଗଧଙ୍କୁ ମାଗଧ ଦେଶ। ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଉତ୍ସାହରେ କହିଲେ, “ଏହି ରାଜା ଆମର ଜୀବିକା ଦେବେ।” ଏହାପରେ, ଲୋକମାନେ ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, “ଆମ ଜୀବିକା ଦେବା ଆପଣଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ,” ବୋଲି କହିଲେ। ଲୋକମାନେ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବାରୁ, ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ପୃଥୁ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଗାଁ ଆକାର ଧରି ପଳାଇଗଲା; ପୃଥୁ ଧନୁଷ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଭୟରେ, ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପଳାଇଗଲା, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ, ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଧନୁଷ ତଣା ଥିବା ଦେଖିଲେ। ତିନି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନେଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତଠି ବ୍ୟପ୍ତ ହେଲେ; ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବିଶ୍ୱରେ କେଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ ଦେଖି, ପୃଥିବୀ ଫେରି ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ତିନି ଜଗତରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ପୃଥିବୀ କହିଲେ, “ଆପଣ ନାରୀ ହତ୍ୟାରେ ଅଧର୍ମ ଦେଖୁନାହିଁ; ମୁଁ ନାହିଁ ଥିଲେ, ଲୋକଙ୍କୁ କିପରି ପୋଷଣ କରିବେ, ରାଜା?” “ମୁଁ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆଧାରିତ; ଏହି ବିଶ୍ୱ ମୋ ଉପରେ ଉଭୟ। ମୁଁ ନାହିଁ ହେଲେ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବେ।” “ମୁଁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ; ଆପଣ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଥିଲେ, ମୋ ଉପଦେଶ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଯଥାଯଥ ଉପାୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ ସଫଳ ହୁଏ; ଲୋକମାନେ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଉପାୟ ଖୋଜନ୍ତୁ। ଆପଣ ମୁଁ ମାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ପୋଷଣ ହେବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପକୃତ ହେବି; କ୍ରୋଧ ଦମନ କରନ୍ତୁ। ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ନାରୀ ହତ୍ୟା ନିଷିଦ୍ଧ; ଏହିପରି ହେଲେ, ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁ।” ଏହି ଅନେକ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମହାନ୍ତ ରାଜା, ନିଜ କ୍ରୋଧ ଦମନ କରି, ପୃଥିବୀକୁ କହିଲେ, “ଏକ ଜଣ, ନିଜ ବା ଅନ୍ୟ, କିମ୍ବା ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଅନନ୍ତ ପାପ ଲାଗେ। ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ମାରି ଅନେକ ଲୋକ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ, ତେବେ ତାହାରେ ପାପ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ ନ କରିଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିବି; ମୋ ନାମ ଉତ୍କଳ କରିବି, ଲୋକମାନେ ପୋଷଣ କରିବି। ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କର, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଉତ୍ଥାନ କର; ତୁମେ ଏହିପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ମୋ ଜନ୍ମ ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇ, ମୋ ଜନ୍ୟ ହେଉ; ତେବେ ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଦମନ କରିବି।” ପୃଥିବୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି; କିନ୍ତୁ ମୋ ଛାନ୍ନ ପାଇଁ ଦୟା କର; ଯାହା ପାଇଁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖରେ ପଡ଼ିପାରିବି। ଆପଣ ମୋତେ ସମସ୍ତଠି ସମାନ କରନ୍ତୁ; ତେବେ ମୋ ଦୁଧ ସମସ୍ତଠି ପ୍ରବାହିତ ହେବ।” ଏହାପରେ, ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧନୁଷର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପାହାଡ଼କୁ ଦୂରେ ଦେଇଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପାହାଡ଼ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା। ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ, ପୃଥିବୀର ଅସମ ଭୂପୃଷ୍ଠରେ ପୁରାତନ ଦେଶ ଓ ଗ୍ରାମର ବିଭାଜନ ଥିଲା ନାହିଁ।