ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ, ଭବଦେବ, ନିଜ ଜ୍ଞାନମୟ ଓ ଆଶ୍ୱାସଦାୟକ ଶବ୍ଦରେ ଡକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ଡକ୍ଷ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ନାଶ ପାଇଁ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏହି ଯଜ୍ଞର ନାଶକ, ଏହାକୁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଛ। ହେ ପାପହୀନ, ପୁନି ମୋ ଠାରୁ ଏକ ଅନୁଗ୍ରହ ନେବା; ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମୋ ଉପଦେଶକୁ ହସି ମୁହଁରେ ଶୁଣ। ମୋର କୃପାରେ, ହେ ପ୍ରଜାପତି, ତୁମେ ହଜାରଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଶତ ଟି ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇବ। ତୁମେ ଷଡଂଗ ସମେତ ବେଦ ଓ ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗର ସମସ୍ତ ଶାଖା ଉପରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ; ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେପରି ଅତିଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିବ। ବାରଷ ବର୍ଷ ଧରି, ଅଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ ଓ ନିନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମରେ ନିୟମିତ ଓ ଶିସ୍ଟ ହୋଇ, କେବେ ଏଠି କିମ୍ବା ସେଠି ନୁହେଁ, ଏଭଳି ତପସ୍ୟା କରିବ। ପଶୁମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ପାଇଁ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ନିର୍ମାଣ କରିଛି; ଏହା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଏହି ଶୁଭ ବ୍ରତର ଯଥାଯଥ ପାଳନରେ ଯେଉଁ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ତୁମର ହେଉ; ତୁମ ମନ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ଏଭଳି କହି, ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିଚାରକମାନଙ୍କ ସହିତ ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ। ଭବଦେବ ନିଜ ଉଚ୍ଚାରିତ ଜଗ୍ନ୍ୟ ଅଂଶ ପାଇ, ତା’ପରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଜ୍ୱର ବଣ୍ଟନ କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଶୃଣୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ— ମାଥାର ତାପ ସର୍ପ, ପାହାଡ଼ ପଥର ଓ ଶିଳାଜତୁ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି। ନୀଳିକା ଜଳ ପାଇଁ, ନିର୍ମୋକ ସର୍ପ ପାଇଁ, ଖୋରକ ସୌରଭେୟ ପାଇଁ, ଓ ଉଖର ଭୂମି ପାଇଁ ଅର୍ପିତ। କୁକୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମଜ୍ଞ ହେଲେ ଦୃଷ୍ଟି ଅବରୋଧ ହୁଏ; ଘୋଡ଼ାମାନେ ନାକ ଦ୍ୱାରା ଦୋଷ ପ୍ରବେଶ କରେ; ମୟୂରମାନେ ଚୂଡ଼ା ଫାଟିଯାଏ। କୋଇଲିମାନେ ଆଖି ଲାଲ ହୋଇଯାଏ; ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱେଷ ହୁଏ; ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଭାଜନ ଦେଖାଯାଏ। ଟିଆମାନେ ହିକ୍କା ହୁଏ; ବାଘମାନେ ଜ୍ୱର ଓ କ୍ଲାନ୍ତି ଦେଖାଯାଏ। ମଣିଷମାନେ ଏହି ଜ୍ୱର ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ଜ୍ୱର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତି, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଏହାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେ ନିଜେ ପ୍ରଭୁ। ଯିଏ ଏହି ଜ୍ୱରର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପଠେ, ସେ ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଯିଏ ଏହି ଡକ୍ଷ ଉଚ୍ଚାରିତ ସ୍ତୁତିକୁ ପଠେ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଏ। ଯେପରି ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭବଦେବ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସେପରି ଏହି ଡକ୍ଷ ରଚିତ ସ୍ତୁତି ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ, ରାଜ୍ୟ, ଧନ ଓ ବିଜୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହା ପଠନ୍ତୁ; ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ, କିମ୍ବା ରାଜକାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ମହାଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଦେହରେ ମହେଶ୍ୱର ଓ ଗଣମାନେ ଦିଆ ସୁଖ ପାଇ, ଲୋକ ଗଣପତି ହୁଏ। ଯେଉଁ ଘରେ ଭବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଯକ୍ଷ, ପିଶାଚ, ନାଗ, ବିନାୟକ କୌଣସି ବାଧା ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯଦି ଜଣେ ନାରୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣନ୍ତି ଓ ଭବରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ନିଜ ପିତା ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ଏହାକୁ ପୁନଃପୁନି ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପଠେ, ସେ ଯେଉଁ କାମ କରେ, ତାହା ସଫଳ ହୁଏ। ମନେ ଭାବିଥିବା କିମ୍ବା ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚାରିଥିବା ସମସ୍ତ କାମ ଏହି ସ୍ତୁତି ପୁନଃପୁନି ପଠିଲେ ସଫଳ ହୁଏ। ଦେବ ସଗୁହା, ଦେବୀ ଓ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ନିୟମ ଓ ଶିଷ୍ଟତା ସହିତ କ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ତାଙ୍କ ନାମକୁ କ୍ରମିକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଲୋକ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ, ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ପାଏ। ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ହଜାର ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ଭୋଗି ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯଦିଓ ସେ ସମସ୍ତ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥାଏ। ଯିଏ ଡକ୍ଷ ରଚିତ ସ୍ତୁତି ପଠେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶିବଗଣଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ୱ ପାଏ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ସେ ବୃଷଭ ଯୁକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଉଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଓ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ରହିଥାଏ। ଏଭଳି ପରାଶର ପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ— ଏହି ଗୁପ୍ତତା କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କାହାକୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅପବିତ୍ର କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବୈଶ୍ୟ, ନାରୀ ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପରମ ଗୁପ୍ତ ଗାଥା ଶୁଣିଲେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପବିତ୍ର କାଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଠେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପାଏ। ଏହି ରୁଦ୍ରକ୍ରୋଧରୁ ଉଦ୍ଭବ, ପାପନାଶକ କଥା ଶୁଣି, ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ପାର୍ୱତୀଙ୍କ କ୍ରୋଧ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦାମ କ୍ରୋଧ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୁଣିଲେ। ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବ ଓ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଦୟା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ଓ ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଶୁଣି, ପୁନିପୁନି ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ତା’ପରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ; ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇ ବ୍ୟାସ ଏକାମ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ରହସ୍ୟ କଥା ପୁନି କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।