ଦକ୍ଷ ମନରେ ଭବ ଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ସେ ନିଜର ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରାଣକୁ ଉନ୍ନତ କରି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସରେ ନଜରକୁ ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚଳ କଲେ। ଏଭଳି ଚିତ୍ତକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଶତ୍ରୁଜୟୀ ଏହି ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା ହସି ସହିତ କହିଲେ, "କହ, ତୋ ପାଇଁ କଣ କରିବି?" ଏହି ମହାପୁରାଣ କଥା ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ଶୁଣିଥିଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷ, ତାଙ୍କର ମନ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିବା, ମୁହଁରେ ଅଶ୍ରୁ ଓ ଚକ୍ଷୁରେ ସନ୍ଦେହ ନେଇ, ହାତ ଜୋଡି ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯଦି ଭଗବାନ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଯଦି ମୋତେ କୃପା କରିବେ, ଯଦି ମୋତେ ଏକ ଵର ଦେବେ— ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଆହାର ପିତା, ପିଇଥିଲେ, ଭୟ ପାଇଁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, କିମ୍ବା ଚୁରି ହୋଇ ପକେଇ ଫେଙ୍କାଯାଇଥିଲେ—ଏହି ପ୍ରକାର ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ସାମଗ୍ରୀ, ଯାହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇଥିଲା—ଏହା ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦରେ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ।" ଭଗବାନ ହର, ଭାଗର ଚକ୍ଷୁ ହରଣକାରୀ, କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ।" ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷ, ଭବଙ୍କୁ ବର ପାଇ ଭୂମିକୁ ଗୁଡିଏ ଛୁଇଁ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟ-ହଜାର ନାମରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏଭଳି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଦକ୍ଷ ଦୁଇବାର ବର୍ଣ୍ଣିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ, ହାତ ଜୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଦେବମନ୍ଦିରେ ପ୍ରଭୁ; ନମସ୍କାର ଆନ୍ଧକ ବିନାଶକୁ। ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଆପଣ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ, ତ୍ରିନୟନ; ଯକ୍ଷନାୟକ ପ୍ରିୟ; ସବୁଠାରେ ହାତ, ପାଦ, ମୁହଁ, ମଣିଷ, ଚକ୍ଷୁ, ଶିର ଓ ମୁଁହ ରହିଛି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୁଣନ୍ତି, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରି ଦଉଡନ୍ତି; ଶଂଖ ଆକୃତି କାନ, ବଡ଼ କାନ, ଘଡ଼ା କାନ, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛନ୍ତି। ହାତୀ କାନ, ଗାଈ କାନ, ଶତ କାନ ଥିବା; ଶତ ଉଦର, ଶତ ଝରଣା, ଶତ ଜିଭ୍ବା ଥିବା; ଆପଣ ଅନନ୍ତ। ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଗାୟକ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟାରାଧକ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ଆପଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣ ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର)। ଆପଣ ଦେହୀ, ମହାରୂପୀ, ସାଗର, ଜଳର ନିଧି; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ବସନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଈ ଗୋଶାଳାରେ। ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ମୁଁ ସୋମ, ଅଗ୍ନି, ଜଳର ନାଥ, ଆଦିତ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରିହସ୍ପତିକୁ ଦେଖୁଛି। କ୍ରିୟା, ଉପକରଣ, ଫଳରେ ଆପଣ କର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ; ଆପଣ ସତ୍ ଓ ଅସତ୍, ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଅକ୍ଷୟତା। ନମସ୍କାର ଭବ, ଶର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ଵରଦାତା, ପ୍ରଜାପତି, ଆନ୍ଧକବିନାଶକୁ। ନମସ୍କାର ତ୍ରିଜଟା, ତ୍ରିଶିରା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତ୍ରିନୟନ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ବିନାଶକୁ। ନମସ୍କାର ଉଗ୍ର, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡିତ, ବିଶ୍ୱ ଉଗ୍ରତାଧାରୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଶଂଖକାନ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ। ନମସ୍କାର ଅର୍ଧଦଣ୍ଡଜଟା, ଶୁଷ୍କ, ବିକୃତ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ଧୂମ୍ର, ନୀଳକଣ୍ଠ। ନମସ୍କାର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିକୃତ, ଶୁଭ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟନାଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟଧ୍ୱଜଧାରୀ। ନମସ୍କାର ଭୂତଗଣ ବିନାଶକୁ, ବୃଷଭ-ଭୁଜଧାରୀକୁ; ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣକବଚଧାରୀକୁ। ନମସ୍କାର ସୁବର୍ଣ୍ଣଶିରୋଭୂଷିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣନାଥ, ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା, ଉଗ୍ର, ପତ୍ରମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବାକୁ। ନମସ୍କାର ସ୍ତୁତ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ତୁତି ହେଉଥିବାକୁ; ସମସ୍ତ, ସମସ୍ତ ଭକ୍ଷକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ। ନମସ୍କାର ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି, ମନ୍ତ୍ର, ଶ୍ୱେତଧ୍ୱଜଧାରୀ; ଅନନ୍ତ, ନମିତ, ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନିକାରୀ। ନମସ୍କାର ଶୟନ, ଶୟନମାନ, ଉଠିଥିବା, ଦଉଡ଼ୁଥିବା, କୁଞ୍ଚିତ, ବାଙ୍କା। ନମସ୍କାର ନୃତ୍ୟକୁଶଳ, ବାଦ୍ୟସାଧକ, ବିଘ୍ନ ହରଣକାରୀ, ଲୋଭୀ, ଗୀତ-ବାଦ୍ୟକାରୀ। ନମସ୍କାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶକ୍ତି ବିନାଶକୁ, ଉଗ୍ର; ସଦା ନମସ୍କାର, ଦଶବାହୁକୁ। ନମସ୍କାର କପାଳଧାରୀ, ଶ୍ୱେତ ଭସ୍ମ ପ୍ରିୟ, ଭୟଙ୍କର, ଭୀଷଣ, ଭୟଙ୍କର ବ୍ରତ ଧାରୀ। ନମସ୍କାର ବିଭିନ୍ନ ବିକୃତ ମୁହଁ, ଖଡ଼ଗ-ଜିଭ୍ବା, ଉଗ୍ର-ଦନ୍ତ, ପକ୍ଷ ବା ମାସର ଆହାରୀ, ବୀଣା-ତନ୍ତ୍ରୀପ୍ରିୟ। ନମସ୍କାର ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଭୟଙ୍କର ରୂପୀ, ଭୟଙ୍କର ଠାରୁ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର; ଶିବ, ଶାନ୍ତ, ସର୍ବଶାନ୍ତକୁ। ନମସ୍କାର ଜାଗୃତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଭାଗପ୍ରିୟ, ବାୟୁ, ଉଡ଼ୁଥିବା, ସାଂଖ୍ୟ ନିଷ୍ଠାପ୍ରିୟ। ନମସ୍କାର ଉଗ୍ର ଏକ ଘଣ୍ଟାଧାରୀ, ଘଣ୍ଟାଧ୍ୱନିକାରୀ, ଘଣ୍ଟାଧାରୀ, ଶତ-ହଜାର ଘଣ୍ଟାଧାରୀ, ଘଣ୍ଟାମାଳାପ୍ରିୟ। ନମସ୍କାର ପ୍ରାଣଦଣ୍ଡ, ନିତ୍ୟ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, 'ହୁଁ ହୁଁ' ଉଚ୍ଚାରଣକାରୀ, ରୁଦ୍ର, ଭାଗରୂପପ୍ରିୟ। ନମସ୍କାର ପର୍ବତପାର୍ଶ୍ୱୀୟ, ପର୍ବତବୃକ୍ଷପ୍ରିୟ; ଯଜ୍ଞନାଥ, ସତ୍ତା, ପ୍ରଜାପତିକୁ। ନମସ୍କାର ଯଜ୍ଞଧାରୀ, ନିୟମିତ, ତପସ୍ୱୀ, ଭାଗ; ତୀର, ତୀରବାସୀ, ନଦୀନାଥକୁ। ନମସ୍କାର ଅନ୍ନଦାତା, ଅନ୍ନନାଥ, ଅନ୍ନଭୋକ୍ତା; ଶତଶିରା, ଶତପଦକୁ। ନମସ୍କାର ଶତ-ଉତ୍ତୋଳିତ ଶୁଳଧାରୀ, ଶତ ଚକ୍ଷୁ; ଉଦୟାଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ଣ୍ଣ, ଯୁବା ଦେହଧାରୀକୁ। ନମସ୍କାର ଉଦୟାଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟରୂପୀ, ଖେଳୁଥିବା ଶିଶୁକୁ; ଶୁଦ୍ଧ, ଜାଗୃତ, ଚଞ୍ଚଳ, ବିନାଶକୁ।" ଏଭଳି ଦକ୍ଷ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ ଅନେକ ନାମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅର୍ପଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଦୟା ଓ ମହିମାକୁ ସ୍ମରଣ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।