ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟିର ଏହି ପ୍ରଭୁ, ଭଗବାନ ବେନା, ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅପନିତ ହୋଇଗଲେ। ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ବଷଟ୍ କ୍ଷବ୍ଦ ଅପରିଗ୍ରହ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପାନ କରିଲେ ନାହିଁ, ବଳି ଅର୍ପଣ ଓ ଯଜ୍ଞ ହେଲା ନାହିଁ। ବେନାଙ୍କ ମନରେ ଏକ କ୍ରୂର ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମ ନେଲା—"ଯଜ୍ଞ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ବଳି ଦିଆଯିବ ନାହିଁ," ଯାହା ନିଶ୍ଚୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲା। ତାପରେ ବେନା କହିଲେ, "ହେ ବୃଗୁମୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ପୂଜା, ପୂଜକ ଓ ଯଜ୍ଞ ନିଜେ; ମୋ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଯିବା ଉଚିତ୍, ବଳି ମୋତେ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍।" ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖି, ମାରିଚି ନେତୃତ୍ୱରେ ଅନେକ ମହାମୁନିମାନେ ବେନାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ଆମେ ବର୍ଷରେ ବ୍ରତ ନେବା; ଅନ୍ୟାୟ କରିବେ ନାହିଁ, ଏହି ହେଉଛି ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ।" "ତୁମେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ତୁମେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ନାୟକ; ଆମେ ଜନମାନେ ରକ୍ଷା କରିବା ଚୁକ୍ତି କରିଛୁ।" ଏପରି ମୁନିମାନେ କହିବା ପରେ ବେନା, ଅବିବେକୀ ହେଇ, ହସିଲେ ଓ କହିଲେ, "ଧର୍ମର ନିର୍ମାତା ଆଉ କିଏ? କାହାର କଥା ଶୁଣିବି? ଶିକ୍ଷା, ଶୌର୍ୟ, ତପ, ସତ୍ୟରେ ମୋତେ ସମ ଆଉ କିଏ?" "ତୁମେ ଭ୍ରମ ଓ ଅବିବେକରେ ଆଛ, ମୋର ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଜାଣିନାହାଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଉତ୍ପତ୍ତି, ଧର୍ମର ମୂଳ। ଚାହିଲେ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ ଦହିପାରିବି, ଜଳରେ ବୁଡ଼ାଇପାରିବି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅଟକାଇପାରିବି—ଏଠାରେ ଚିନ୍ତାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।" ଏପରି ବେନାଙ୍କ ଅଭିମାନ ଓ ଭ୍ରମ ଦେଖି, ମୁନିମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ବେନାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୂର୍ବଳ କ୍ରୋଧ ଆଣି, ମୁନିମାନେ ବେନାଙ୍କ ଡାହି (ବାମ ଜଂଘା) କୁ ମଥନ କଲେ। ତାହାରୁ ଏକ ଅତି ଛୋଟ, କଳା ଦେହର ମଣିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଉଡ଼ିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅତ୍ରି କହିଲେ, "ବସି ଯାଅ।" ଏହି ମଣିଷ ନିଷାଦ ବଂଶର ଆଦିପୁରୁଷ ହେଲେ, ଏବଂ ବେନାଙ୍କ ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମାଛଧରା ମଣିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା, ଅଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ବେନାଙ୍କ ପାପରେ ଦୂଷିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ମୁନିମାନେ ବେନାଙ୍କ ଡାହି ହାତକୁ ଅଗ୍ନି କୁଣ୍ଡ ଭଳି ମଥନ କଲେ। ଏଠାରୁ ପୃଥୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ନିଜ ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା, ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦିଖିଲେ। ସେ ଅଜଗାବା ନାମର ମହାଧ୍ୱନି ଧନୁଷ ଧରିଲେ, ଦିବ୍ୟ ବାଣ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ। ପୃଥୁ ଜନ୍ମ ନେବା ସହ ବିଶ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବେନା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକରେ ଯାଇଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଇ, ବେନା ପୁତ ନାମକ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ। ତାପରେ ସମୁଦ୍ର ଓ ନଦୀମାନେ ଅନେକ ରତ୍ନ ଓ ଜଳ ନେଇ, ପୃଥୁଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଅଙ୍ଗିରସ, ଏବଂ ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଠିକ୍ ଉପଚାରରେ ପୃଥୁଙ୍କୁ ରାଜା କଲେ, ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଶିରୋମଣି ହେଲେ। ପୃଥୁଙ୍କ ପିତାପ୍ରତି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା ଜନମାନେ, ପୃଥୁଙ୍କ ଆଦରରେ ତାଙ୍କୁ 'ରାଜା' ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ମହାସାଗର ପାଖକୁ ଯିବା ସମୟରେ, ଜଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟକି ରହିଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ପଥ ଦେଲେ, ଏବଂ କୌଣସି ପତାକା ଭଙ୍ଗ ହେଲା ନାହିଁ। ପୃଥିବୀ ଚାଷ ଛଡ଼ା ଫସଲ ଦେଲା, ଭାବନାରେ ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଗାଁମାନେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଧ ଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁହାରେ ମଧ ମିଳିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞ ଦିନରେ, ଜ୍ଞାନୀ ସୂତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ମାଗଧ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଦୁଇଜଣ ମୁନିମାନଙ୍କ ନିକଟେ ପୃଥୁଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ମୁନିମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ପାଇଁ ଉଚିତ୍, ଏହି ନରେଶ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।" ସୂତ ଓ ମାଗଧ କହିଲେ, "ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥାଉ।" "କିନ୍ତୁ ଆମେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ, ନାମ, ଗୁଣ ଜାଣିନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବା।" ମୁନିମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କର; ପୃଥୁ ଯାହା କରିବେ, ତାହା ପାଇଁ।" ଏହି ସମୟରୁ ସୂତ, ମାଗଧ ଓ କୃତ୍ସନ ଲୋକମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ରୀତି ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରଶଂସା ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ପୃଥୁ ଖୁସି ହୋଇ, ସୂତକୁ ଅନୂପ ଭୂମି ଦେଲେ, ମାଗଧକୁ ମାଗଧ ଭୂମି ଦେଲେ। ପୃଥୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜନମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, କହିଲେ, "ଏହି ରାଜା ତୁମର ଜୀବିକା ଦେବେ।" ତାପରେ ଲୋକମାନେ ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁଙ୍କୁ ମୁନିମାନଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ କହିଲେ, "ଆମ ପାଇଁ ଜୀବିକା ଦିଅ।" ଲୋକମାନେ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବାରେ, ପୃଥୁ, ତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଧନୁଷ ବାଣ ନେଇ ପୃଥିବୀରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ବେନାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁଙ୍କ ଭୟରେ, ପୃଥିବୀ ଗାଁ ରୂପ ଧରି ଦଉଡ଼ିଗଲା; ପୃଥୁ ଧନୁଷ ଧରି, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦଉଡ଼ିଲେ।