ହିମାଳୟ ପାହାଡର ଉତ୍ସବ ଦିନରେ, ପାହାଡର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଜିଲା ଓ ଝିଲିଗୁଡ଼ିକ ଗୋଲାପୀ, ନୀଳ ଓ ଧଳା ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଥିଲା; ତାଳପତ୍ର ଓ ମାଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଦାତ୍ୟୁହ, ଦାତ୍ୟୁହ ଓ କ୍ରେନ୍ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାକୁ ସୁନ୍ଦର କରୁଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ଗଛର ଶାଖାରେ ରଙ୍ଗିନ ପଖ ଫିରାଇ ମନୋହର ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରକୃତିର ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀର ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ସମସ୍ତେ ଖେଳିବା ଓ ଆହ୍ବାନ ଦେଇ ପ୍ରେମର ଉତ୍ସାହରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ପାହାଡ ଉପରେ, ହିମାଳୟର କନ୍ୟାର ବିବାହ ସମୟରେ, ଶିତଳ ଓ ସୁମଧୁର ପବନ ବହୁଥିଲା। ମଲୟ ପର୍ବତର ଉତ୍ପନ୍ନ ପବନ ଗଛରୁ ଧଳା ଫୁଲ ଝରାଇ ଦେଉଥିଲା; ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଋତୁ ଏକାଠି ହୋଇ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ। ଜାସ୍ମିନ୍ ଲତାଗୁଡିକ ଏକାଠି ହୋଇ ମଦିରା ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ପଥର ଫୁଲର ତଳେ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ। ଝିଲିର ଜଳ ନୀଳ ପଦ୍ମରେ ନୀଳ, ଧଳା ପଦ୍ମରେ ଧଳା, ଲାଲ ପଦ୍ମରେ ଲାଲ ହୋଇଥିଲା; ଏହି ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ମଦିରା ମଧୁମକୁ ଝୁମି ଉଡ଼ୁଥିଲା। କିଛି ତଳି ଝିଲିରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଫୁଲିଥିଲା, କିଛିଠାରେ ବେରିଲ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଝିଲିରେ ଚାରିପାଖରେ ପଦ୍ମ ଉଦ୍ଭିଦ ଲତା ମାଳା ହୋଇ ଫୁଲିଥିଲା। ଏଠାରେ ଲୋଟସ ଓ ନୀଳ ଶାଳ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଝିଲି, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧାଡିରେ ଶୋଭିତ ପୋଣ୍ଡ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ହିମାଳୟର ଶିଖରଗୁଡିକ କର୍ଣିକାର ଗଛର ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଦ୍ବାରା ପାଟାଳ ଗଛର ଫାଟିଥିବା ଲାଲ ପତ୍ର ହଳକା ପବନରେ ଉଡ଼ି ରଙ୍ଗିନ ହୋଇଗଲା। ପାହାଡରେ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ, ଦଶବର୍ଣ୍ଣ ନୀଳ ଅଶୋକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଛମାନେ ଫୁଲରେ ଭରି ଏକାଠି ହୋଇ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରୁଥିଲେ। କିମ୍ଶୁକ ଗଛର ଅପୂର୍ବ ଡାକରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ମାଳା ପାହାଡର ତଳ ତଳ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ତମାଳ ଓ ଗୁଲ୍ମ ଗଛର ଗଭୀର ନୀଳ ଫୁଲ ହିମାବତର ଗୁହାରେ ମেঘ ଭଳି ଲୁଚିଯାଇଥିଲା। ସ୍ନାନ୍ଦନ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛର ତଳା ତଳା ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ କୋଇଲା ପକ୍ଷୀର ମଦିରା ଡାକରେ ହିମାଳୟ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କୋଇଲା ପକ୍ଷୀର ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ନୀଳକଣ୍ଠ ପକ୍ଷୀମାନେ ଅଧିକ ମଧୁର ଗାନ ଗାଇ ଡାକୁଥିଲେ; ଏହି ଡାକରେ କାମଦେବ, ଧନୁ ହାତରେ ଧରି ଦେବୀମାନଙ୍କର ଶରୀରକୁ ବିଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ବଢ଼ିଗଲା, ଜଳ ଅଭାବ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା; ଏହି ଦିନ ହିମାଳୟରେ ଦେବୀର ବିବାହ ସମୟରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁ ଆସିଲା। ଏଠାରେ ଅନେକ ଗଛର ଫୁଲ ମାଳାରେ ଶିଖରଗୁଡିକ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଦିନ, ହିମାଳୟରେ ଶୁଭ ପବନ ବହୁଥିଲା, ପାଟାଳ, କଦମ୍ବ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛର ଗନ୍ଧ ଚାରିପାଖରେ ବ୍ୟାପିଥିଲା। ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଏକାଠି ଫୁଲିଥିବା ଝିଲି, ଲାଲ ତন্তୁରେ ରଙ୍ଗିନ, ଫଳ ଖାଇଥିବା ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାର ତୀରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। କୁରବକ ଗଛ, ଫୁଲରେ ଧଳା, ପାହାଡର ଶିଖରରେ ମଧୁମକୁ ଝୁମି ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ପାହାଡର ପ୍ରଶସ୍ତ ତଳ ତଳରେ ବକୁଳ ଗଛ ଚାରିଦିଗରେ ଚମତ୍କାର ଫୁଲ ଝରାଇ ଦେଉଥିଲା। ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଷଡ୍ ଋତୁ, ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ଗାନରେ ଶୋଭିତ, ହିମାବତ କନ୍ୟାର ବିବାହ ପାଇଁ ଏକାଠି ହୋଇ ଆସିଥିଲେ। ଏପରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏକାଠି ହେଉଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ବା ଶବ୍ଦ ଉପକରଣ ବଜୁଥିଲା; ମୁଁ ମଧ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲି। ମୁଁ ନିଜେ ହିମାବତ କନ୍ୟାକୁ ଉଚିତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ କରି, ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ନଗରକୁ ନେଇଯାଇଥିଲି। ଏପରେ, ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଅଫିସିଏଟିଂ ପ୍ରିଷ୍ଟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ଲୋକକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲି: "ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ ଦେଉଛି।" ଯଦି ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଉଛ, ଏହି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି କହିଲେ ଶଙ୍କର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବ, ଜଗତର ନାୟକ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲି: "ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବ, ତୁମେ ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ କରିଛ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କର; ମୁଁ ସମସ୍ତ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି, ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ଶାସକ।" ତାପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର କୁଶ ଗ୍ରାସ ଧରି, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କର ହାତ ଏକାଠି କରିଦେଲି। ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି ନିଜେ ଜୋଡି ହାତରେ ବନ୍ଦନା କରୁଥିଲେ, ବେଦ ଓ ମହାମନ୍ତ୍ର ଗାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରମରେ ଘୃତ ହୋମ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ କରି, ମୁଁ ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରିଦେଲି। ହାତ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦେବ, ମନସ୍ତୁତ ପୁତ୍ର ଓ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ। ବିବାହ ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ବୃଷଭ ଧ୍ୱଜୀ, ଉମା ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରିଥିଲେ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେବମାନେ କେଉଁଠି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଏହି ଶୁଭ ସ୍ଵୟଂବର ଓ ଦେବଙ୍କର ଚମତ୍କାର ବିବାହ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି—ଶୁଣ। ଏପରେ, ଭବଙ୍କର ବିବାହ ପରେ, ଅପାର ତେଜର ମାଳିକ, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ; ତାଙ୍କୁ ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରିଲେ। "ପାହାଡର ଚିହ୍ନ ଧାରୀ, ପାହାଡର ନାୟକକୁ ବନ୍ଦନା; ବାୟୁ ଭଳି ଶୀଘ୍ର, ବିକଳ ଓ ଅଜୟକୁ ବନ୍ଦନା; ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଶୁଭ ଧନ ଦାତାକୁ ବନ୍ଦନା। ନୀଳ କେଶଧାରୀ, ଅମ୍ବିକାର ନାୟକକୁ ବନ୍ଦନା; ବାୟୁ ମୂର୍ତ୍ତି, ଶତ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବନ୍ଦନା। ଭୟରବ ମୂର୍ତ୍ତି, ବିକଳ ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ପଦକୁ ବନ୍ଦନା। ଦେବମାନଙ୍କର ସାଥୀ, ବେଦ ଅଙ୍ଗଧାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଗ୍ରହକ, ବେଦର ଉଦ୍ଭିଦ ହାତକୁ ବନ୍ଦନା। ଚଳ, ଅଚଳ ଜୀବର ନାୟକ, ଶାନ୍ତିକାରୀ, ଜଳ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ଯୁଗ ଶେଷକୁ ବନ୍ଦନା। ଖପର ମାଳା ଧାରୀ, ଖପର ସୂତ୍ର ପରିଧାନୀ, ଖପର ଧାରୀ, ଦଣ୍ଡ ଓ ମୁସଳ ଧାରୀକୁ ବନ୍ଦନା। ତିନି ଲୋକର ନାୟକ, ଜୀବ ରଂଗରେ ଆନନ୍ଦ ରତ, ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ଧାରୀ, ପ୍ରମଥମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ନାଶକୁ ବନ୍ଦନା।" ଏଭଳି ଦେବମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା ଓ ପ୍ରଶଂସା କରି ଉତ୍ସବର ଅନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ।