ନବ କଳା ଅଂଗ ଓ ରସାଳ ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଠୋଠ, ଚନ୍ଦନ ଫୁଲ ପରି ଧଳା ଦନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା ମୃଦୁ ହସରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଧାରଣ କରିଥିଲେ ସେ। ତାଙ୍କର କଳା ଓ କୋମଳ ଅଂଗଗୁଡ଼ିକୁ ନୂଆ କଳା ଲତା ଅଙ୍କୁର ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର ଭାବେ ଅଲଙ୍କୃତ କରାଯାଇଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ମାଳା ଗଳା ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ଝରି ପଡ଼ି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲା। ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନଙ୍କର ମଦମାତା ଗୀତର ମିଷ୍ଟି ଧ୍ୱନିରେ କଥା ହୁଏ, ଝୁଲିଥିବା ଜଳପଦ୍ମ ମାଳା ଦ୍ୱିତୀୟ କଣ୍ଠ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ଲାଲ ଅଶୋକ ଲତା ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ରହିଥିଲା, ଅଶୋକ ଫୁଲର ମାଳା ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ରକ୍ତ କମଳ ଶୋଭା, ନଖ ଚନ୍ଦନ ଫୁଲ ପରି ଧଳା, ଉରୁ କଦଳୀ ତଣ୍ଡ ପରି ସୁନ୍ଦର, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତିନି ମାନ୍ୟ ଲକ୍ଷଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲେ, ସେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ପରି ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଘନ କଳା ମେଘ ହଟିଗଲା, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନୀଳ କମଳ ପରି ଚକ୍ଷୁ, ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଏମିତି ଥିଲା ଯେ, ଦୁଇ ଷଢ଼ ଋତୁ ଏଠି ପ୍ରକଟ ହେଲେ—ହେମନ୍ତ ଓ ଶିଶିର, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶୀତଳ ଜଳରେ ପୁରିଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଋତୁ ଆସିବା ସହିତ, ମହାପର୍ବତ ହିମବତ୍ ଚାନ୍ଦି ଧୂଳି ମେଘରେ ଢାକି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ଦୁଧ ସାଗର ପରି ଅପାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଋତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ଏହି ପର୍ବତ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିବା ପରି ଅତି ଶୋଭାମୟ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ଧଳା ତୁଷାରରେ ଢାକି ରହିଥିଲା, ମହାପୃଥିବୀଶ୍ୱର ଶ୍ୱେତ ଛତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ମନରେ ଅନୁରାଗ ଜଗାଇଥିବା ସୁସ୍ଥିର ପବନ ବହୁଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥ ଜଳାଶୟଗୁଡ଼ିକୁ କମଳ ଓ ଶତଦଳ ଫୁଲରେ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କରିଥିଲା। ଏହି ରୂପରେ ଗୁରୁର କନ୍ୟାଙ୍କ ବିବାହ ସମୟରେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧୁର ଉଦ୍ବେଗରେ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନ୍ଦର କମଳର ପ୍ରସ୍ତର ରେଣୁ ଦ୍ୱାରା ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଓ ଆମ୍ର ଗଛ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଗୁଛ ଏକାଉଁକୁ ଚୁନ୍ଦି ମୁକାବିଲା କରୁଥିଲେ। ଧଳା ତୁଷାର ଶିଖରରେ ତିଳକ ଫୁଲ ଗୁଛ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠି ଅଶୋକ ଲତା ଫୁଲି ଶାଳ ଗଛକୁ ଜଡ଼ି ରହିଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଅନୁରାଗିଣୀ ନାରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଗଳାକୁ ବାହୁ ଦେଇ ଧରିଥାଏ। ଏଠି ଅଶୋକ, ସର୍ଜ, ଅର୍ଜୁନ, କୋବିଦାର, ପୁମ୍ନାଗ, ନାଗେଶ୍ୱର, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ଲବଙ୍ଗ, ତାଳ, ଅଗୁରୁ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ବଟବୃକ୍ଷ, ଶୋଭାଞ୍ଜନ ଓ ନାଡ଼ିଅ ଗଛ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ହ୍ରଦମାନେ ସୁନା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚକ୍ରବାକ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ହଂସମାନେ ତାହାରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ହ୍ରଦରେ କମଳ, ଶତଦଳ ଓ ମାଛର ସମୁଦାୟ, ବକ, ଦାତ୍ୟୂହ, କୁଞ୍ଜ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ପକ୍ଷୀ ରଙ୍ଗ ବିରଙ୍ଗ ଡେଙ୍କା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏଠି, ସମସ୍ତେ ଖେଳ କରୁଥିବାବେଳେ ଏକାଉଁକୁ ଚୁନ୍ଦି ମଜା କରିଥିଲେ, ଶରୀର ଆନୁରାଗରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ, ଏହି ପର୍ବତରେ ମେଘ ଦୁହିଁ ଭଳି ଶୀତଳ ପବନ ବହୁଥିଲା। ମଲୟ ପର୍ବତରୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନେଇଥିବା ବାୟୁ ଧଳା ଫୁଲ ଖସାଉଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଋତୁ ଏଠି ଏକାଠି ହୋଇ ଶୋଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ। ଚମେଳି ଲତା ଏକାଉଁକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ ଫୁଲିଯାଉଥିଲା, ମଦମାତା ମଉମାଛିର ଗୀତ ଓ ପାଥର ଫୁଲର ତଳେ ଏହି ଶୋଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଜଳ ନୀଳ କମଳ ଦ୍ୱାରା ନୀଳ, ଧଳା କମଳ ଦ୍ୱାରା ଧଳା ଓ ରକ୍ତ କମଳ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା, ଉପରେ ମଦମାତା ମଉମାଛି ଘୁଞ୍ଚି ଫୁଲର ରେଣୁ ଛଡ଼ାଉଥିଲେ। କେତେକ ପ୍ରସ୍ଥ ଜଳରେ ସୁନା କମଳ ଫୁଲିଥିଲା, କିଛିରେ ଚୁନ୍ଦାମଣି ଗଛ ତଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିଛି ହ୍ରଦରେ ଚାରିପାଖରେ କମଳ ଉପବନ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ଅନେକ ହ୍ରଦ ଥିଲେ, କମଳ ଓ ନୀଳ ଶତଦଳ ଫୁଲରେ ଫୁଲିଯାଉଥିଲା, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ତାହାରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ, ସୁନା ପଥରର ସିଢ଼ି ଲାଇନ ଲାଗିଥିଲା। ପର୍ବତ ଶିଖର କର୍ଣ୍ଣିକାର ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ ପାଟଳ ଗଛର ଲାଲ ପତ୍ର ଓ ଫୁଲରେ ରଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା। ପର୍ବତରେ କୃଷ୍ଣ, ଅର୍ଜୁନ, ନୀଳ ଅଶୋକ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାବୃକ୍ଷ ଫୁଲି ଏକାଉଁକୁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଥିଲେ। କିଁଶୁକ ଦଳର ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଏଠି ମଧୁର ଧ୍ୱନିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ତମାଳ ଓ ଗୁଲ୍ମ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତ ଅଧିକ ଶୋଭାମୟ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ମେଘ ଗୁଛ ପର୍ବତ ଗହ୍ୱରରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ଚନ୍ଦନ ଓ ଚମ୍ପକ ଗଛ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଶାଖାପ୍ରଶାଖା ଧାରଣ କରି ଫୁଲିଯାଉଥିଲେ, ମଦମାତା କୋଇଲି ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ପର୍ବତ ଏହି ସମୟରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କୋଇଲି ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ନୀଳକଣ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ଡେଙ୍କା ଫିଡ଼ି ଅଧିକ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ଏହି ଧ୍ୱନିରେ କାମଦେବ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ହୋଇ ଦେବୀମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ବିଧିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ବଢ଼ିଗଲା, ଜଳ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲା, ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ବିବାହ ସମୟରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁ ହିମାଲୟରେ ଆସିଲା। ଏଠି ଅନେକ ଗଛ ଫୁଲ ଗୁଛରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ, ପର୍ବତର ଶିଖର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଅତି ମନୋହର ପବନ ବହୁଥିଲା, ପାଟଳ, କଦମ୍ବ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛର ସୁଗନ୍ଧ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା। ହ୍ରଦ ଫୁଲିଥିବା କମଳ ଓ ଲାଲ ରେଣୁରେ ରଞ୍ଜିତ, ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିବା ହଂସ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ କୂଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେପରି, କୁରବକ ଗଛ ଧଳା ଫୁଲରେ ଢାକିଯାଇ ଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ମଉମାଛି ଗୁଞ୍ଜରିଥିଲା। ପର୍ବତର ବିସ୍ତୃତ ଢାଳରେ ବକୁଳ ଗଛ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମନୋହର ଫୁଲ ଛଡ଼ାଉଥିଲା।