ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବର୍ଣ୍ନନାରେ, ପାହାଡ଼ ଦେବୀଙ୍କ ବିବାହ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ଋତୁମାନ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ଅନନ୍ୟ ରୂପରେ ଉତ୍କଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ପ୍ରଥମେ, ଶ୍ବେତ କମଳର କଳାପର ଭଳି କ୍ରାନ୍ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଜଳକୁମୁଦୀର ଚୂଡ଼ା ଭଳି ଧଳା, ପ୍ରକାଶମାନ ତଡ଼ିତ ଝଲକର ହସରେ ଭରିଥିବା ଏହି ପାହାଡ଼ ଏକ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ କାଉ ରୂପ ନେଇଥିଲା। ନୂତନ କଳମୁଳ ନିସ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଲତା, ଗଛ ଓ କଞ୍ଚା ବାଁଶ ତାଳି ଦେଇ, ଶୁଭ ମେଘର ସ୍ନେହ ଛୁଇଁ ଜାଗିଉଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ବେଙ୍ଗ ର ଉଚ୍ଚ ଡାକରେ ପୃଥିବୀ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଏହି ଋତୁରେ, ଅଭିମାନିନୀ ଯୁବତୀମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ରୂଷରେ ଦୂର ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୟୂରମାନଙ୍କର ମନୋହର ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଡାକ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରି ହୃଦୟକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରି ଦେଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାର ଭଳି ମୁଡ଼ି ଥିବା, ମେଘମାଳା ନିକଟରେ ଚମକୁଥିବା ରୂପବନ୍ତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଘନ ମେଘର ସ୍ପର୍ଶରେ ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ ବାୟୁ ଚମନ୍ତା ଫୁଲର ମନୋହର ଗନ୍ଧରେ ଦେବଙ୍କ ମହିଳାମାନଙ୍କର କେଶ ଡୋକୁଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ର ତଳି ଝଂପା ମେଘରେ ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶୋଭାମୟ ଘାସରେ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କର ଜନା ଜନା ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅପେକ୍ଷାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନିଶ୍ବାସ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆଶାରେ ଧୂଆଁ ଭରିଯାଏ। ହଂସ ଗ୍ରୀବା ଅଙ୍ଗୁଳି ର ଶବ୍ଦରେ, ଉତ୍ତୋଳିତ ଅଂଶ ଓ ତଡ଼ିତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରକାଶମାନ ନୟନ ରେ କମଳର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ପାହାଡ଼ ଦେବୀଙ୍କ ବିବାହରେ ବର୍ଷା ଋତୁ ଆସି, ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭା ଅଧିକ ହେଉଥିଲା; ଘନ ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନରେ ହଂସମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ, ପବିତ୍ର ଝରା ଉପରେ କମଳ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଉଥିଲା, ଶରୀର ରେ ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗ ପ୍ରମୁଦିତ ରେ ପୁଷ୍ପର ରେଣୁ ଲାଗିଥିଲା। ମେଘ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଦେବୀଙ୍କର ଉରୁ ମୁକୁଳ ଭଳି ଫୁଟିଯାଇଥିଲା, ହଂସ ଗ୍ରୀବା ଅଙ୍ଗୁଳି ର ଝଙ୍କାରରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଚୁର ଫସଲରେ ଭରିଦେଇଥିଲା। ଚଉଡ଼ା ବାଳୁ ତୀର ମଧ୍ୟ ଉରୁ ଭଳି, କ୍ରାନ୍ ପକ୍ଷୀ ର କୁହୁକ ତାଳି ଦେଇ, ନୀଳ କମଳ ଭଳି ତମସା ଚକ୍ଷୁ ରେ ମନୋହର ହେଉଥିଲା। ପକ୍କା ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଓଠ, ଚମନ୍ତା ଫୁଲ ଭଳି ଦନ୍ତ ରେ ହସ, ତମସା ନୂତନ ଲତା ଶୋଭିତ କଳା ଶରୀର ରେ ନିବାସ କରୁଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣର ମାଳା ଗଳା ଓ ବକ୍ଷରେ ଲହେ ଲହେ ଝରି, ଦେବଲୋକ ନିବାସୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ମହା ମଧୁମକ୍ଷିକା ଗାନରେ ମନୋହର ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚରଣ କରୁଥିଲେ, ଝୁଲୁଥିବା ଜଳକୁମୁଦୀ ମଞ୍ଜରୀ ର ଚୁଡ଼ା ରେ ଶୋଭିତ କର୍ନ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଲାଲ ଅଶୋକ ଶାଖ ରେ ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗୁଳି ଅଳଙ୍କାର, ଏହି ଗଛ ଫୁଲ ରେ ତିଆରି ଶୋଭା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ପଦ ରେ ଲାଲ କମଳ ର ତୀର, ନଖ ଚମନ୍ତା ପ୍ରଭା, ଉରୁ କଦଳୀ ତଣ୍ଡ ଭଳି ଶୋଭିତ, ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଭରି ଛୁଇଁଥିଲେ, ଏକ ପ୍ରେମିକା ଭଳି ମନୋହର। ଘନ ମେଘ ଚାଦର ଖସି ଯିବା ପରେ, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି, ନୟନ ନୀଳ କମଳ ଭଳି, ଉରୁ ଉଦ୍ଗାରିତ କମଳ ଭଳି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଫୁଟିଯାଇଥିଲା, ପ୍ରମୁଦିତ ହୃଦୟରେ ଫୁଲର ରେଣୁ ଶୀତଳ ବାୟୁ ଏବଂ ହଂସ ଗ୍ରୀବା ଅଙ୍ଗୁଳି ର ଶବ୍ଦ ଦେବୀଙ୍କ ବିବାହରେ ଶରତ ଋତୁ ଆସିଥିଲା। ତା' ପରେ ଦୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋତୁ, ହେମନ୍ତ ଓ ଶିଶିର, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଜଳରେ ଉତ୍ସାହିତ କରି ଆସିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଋତୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମହାପାହାଡ଼ ହିମବତ୍ ତୁରନ୍ତ ଚମକୁଥିଲା, ବରଫ ର ଝରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚାନ୍ଦି ଭଳି ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଘନ ବରଫ ରେ ହିମାଳୟ ଏହି ସମୟରେ ଦୁର୍ଲଭ, ଦୁଗ୍ଧ ସାଗର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଋତୁ ର ପରିବର୍ତ୍ତନରେ, ଏହି ପାହାଡ଼ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ସଫଳତା ଲାଭ କରିଥିଲା, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ମାନବ ଭଳି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ସଫଳ ହେଇଯାଇଥିଲା। ପାହାଡ଼ ର ଚୂଡ଼ା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ବେତ ବରଫରେ ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏକ ଭୂମିପତି ଭଳି ଏକାଧିକ ଶ୍ବେତ ଛତାରେ ଶୋଭିତ। ଦେବତା ଓ ଦେବୀମାନେ ର ଅନ୍ତର୍ଗତ ରାଗ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା ବାୟୁ ବାରମ୍ବାର ବହୁଥିଲା; ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳାଶୟ ଲୋଟସ ଓ ଜଳକୁମୁଦୀ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ଗୁରୁ ର କନ୍ୟା ର ବିବାହରେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲା। ଯୁବତୀମାନେ ମୃଦୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ଉରୁ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଶୋଭା ପାଇଲେ; ତଳାପ ଉନା ଉତ୍ତାପ ଓ ଉନା ଶୀତଳ ରେ, କମଳ ର ପ୍ରମୁଦିତ ରେଣୁ ଦ୍ୱାରା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ର ଛାଁ ଦେଇଥିଲା। ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଲତା ଓ ଆମ ଗଛ, ଆମ ଫଳ ଓ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଏକାଉଁ ଆଉଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରୁଥିଲେ, ଫୁଲ ର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲେ। ଶ୍ବେତ ବରଫ ଚୂଡ଼ା ଉପରେ ଟିଳକ ଫୁଲର ଗୁଛ ଏକଠା ହୋଇ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଇଥିଲା, ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଭଳି ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏଠାରେ, ଫୁଟିଥିବା ଅଶୋକ ଲତା ଶାଳ ଗଛକୁ ଆଲିଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଗଳାରେ ଯୁବତୀ ଭଳି ଅଙ୍ଗ ଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲିଁ ଦେଇ ଚମକୁଥିଲେ। ଅଶୋକ, ସର୍ଜ, ଅର୍ଜୁନ, କୋବିଦାର, ପୁମ୍ନାଗ, ନାଗେଶ୍ୱର, କର୍ଣିକାର, ଲବଙ୍ଗ, ତାଳ, ଅଗୁରୁ, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ବଟ, ଶୋଭାଞ୍ଜନ, ଓ ନାଡ଼ିଅ ଗଛ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଗଛ ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ତଳାପ ମଧ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ଭରିଥିଲା, ଚକ୍ରବାକ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ହଂସ ତାଳାପ ରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଏଠାରେ, ତଳାପ ରେ କମଳ, ଜଳକୁମୁଦୀ ଓ ମାଛ ରେ ଭରିଥିଲା, ବକ, ଦାତ୍ୟୁହ, କ୍ରାନ୍ ତାଳାପ ରେ ଖେଳୁଥିଲେ; ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପକ୍ଷୀମାନେ ଗଛ ରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଏଠାରେ, ଖେଳ କରୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଥିଲେ, ଶରୀର ରେ ରାଗ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ରେ ଦେବୀଙ୍କ ବିବାହରେ ମୃଦୁ ଏବଂ ଶୀତଳ ବାୟୁ ବହୁଥିଲା। ମାଲୟ ପାହାଡ଼ ର ବାୟୁ ଚମନ୍ତା ଫୁଲ ମଧ୍ୟ ଗଛରୁ ନମ୍ରତାରେ ଖସି ଯାଉଥିଲା; ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଋତୁ ଏକାଉଁ ଏକାଉଁ ମିଶି ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବେ ଚମକୁଥିଲେ।