ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ନଗରୀରେ ଏକ ବିବାହ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାର ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ରୂପାଳୀ ଦିଵାଲ ଉପରେ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଲଟକି ରହିଥିଲା। ସେହି ନଗରୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଁଜଣ ଏହି ନଗରୀକୁ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ରଶ୍ମିରେ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ମନୋରମ ପବନ ହଳୁହଳୁ ବହିଥିଲା, ଯାହାର ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଭବଙ୍କୁ ପ୍ରଣୟ ଦେଖାଉଥିଲା। ସେଠି ଚାରି ମହାସାଗର, ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ଓ ମହାନ ନଦୀ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଜଳଚର ଜୀବ, ଆକାଶଚାରୀ, କିନ୍ନର ଓ ଦିବ୍ୟ ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ, ହାହା, ହୁହୁ ଓ ସାମଗାନ କରୁଥିବା ଗାୟକମାନେ ସୁରମୟ ମୁସିକ୍ କଣ୍ଠା ନେଇ ଏହି ନଗରୀକୁ ଆସିଥିଲେ। ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ କଥା ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ହର୍ଷ ଭରା ହୃଦୟରେ ବିବାହ ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତାମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଅନନ୍ଦରେ ଶିବଙ୍କ ବିବାହରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ଷଡ୍ ଋତୁ ନିଜ ନିଜ ସୁଗନ୍ଧିତ ମଧୁର ଦାନ ନେଇ ଦେହୀ ରୂପେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, "ଏହା ଶଙ୍କରଙ୍କ ବିବାହ," ବୋଲି କହୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ମୟୂରମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ବିବାହ ମନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଉଥିଲେ। ଭାଗା ଭଳି ଧଳା କଉଁ ଚଉଁ ହିଁସି ଦେଉଥିଲେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିବା ବିଦ୍ୟୁତରେ ହସୁଥିଲେ, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ପିତାଳି ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ନବ କଳମ ଓ ଅଳ୍ପ ଅଖୁଟି ଆସୁଥିବା ଗଛ, ମଞ୍ଜୁ ତୀର ଓ ଅଳ୍ପ ଅଖୁଟି ଆସୁଥିବା ବାଂଶ ତଳ, ମହାବୃଦ୍ଧ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ବେଙ୍ଗମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ ବର୍ଷା ମେଘର ସ୍ନେହ ଛୁଇଁ ଜାଗିଉଥିଲେ। ଅଭିମାନି ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ରୁଷ୍ଟ ଥିଲେ, ମୟୂରର ମନୋହର ଏକାଘ୍ର ଚିତ୍କାରରେ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତଠାରେ ରଙ୍ଗିନ ଧନୁଷ୍ମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଭଳି ବିପର୍ୟସ୍ତ ରୂପେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲେ, ମେଘ ମାସ୍ତକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଘନ ମେଘର ସ୍ନେହ ଭରା ଶୀତଳ ରବା ମନୋହର ଦେବୀମାନେ ର କେଶ ମୁକୁଟକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲା, ଫୁଲ ର ସୁଗନ୍ଧିତ ଶୀତ ଜଳ ଦେଉଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରର ଚକ୍ର ଘନ ମେଘରେ ଢାକି ଯିବାରୁ, ନବ ରବାରେ ଭିଜି ଥିବା ତୀର ଦେଖି ଯାତ୍ରୀମାନେ ନାରୀମାନେ ଅନ୍ତର ଅନ୍ତରେ ଅପେକ୍ଷାର ଧୂଆଁ ଦେଉଥିଲେ। ହଂସ ଗୁଞ୍ଜା ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ଉତ୍ତଳ ମାମା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଦ୍ୟୁତ ମାଳା ରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରକାଶମାନ ଅଞ୍ଜଳି ଜଳ କୁ ଚୁଆଉଥିଲେ। ବର୍ଷା ଋତୁ ମେଘାଚଳ କନ୍ୟାର ବିବାହ ଉପଲକ୍ଷେ ଆସିଥିଲା, ଫୁଲ ର ସୁଗନ୍ଧିରେ ଶୋଭିତ, ହଂସ ଶବ୍ଦର ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଭୟଭୀତ, ଶୁଧ୍ଧ ଧାରା ରେ ଲଟସ ଉତ୍ତଳ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଂଗ ମଧୁ ର କିଣ୍ଦୁ ମାଳା ରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଘନ ମେଘ ର ଅବରଣ ବିଲାଇ ଯିବାରୁ, ତାଙ୍କର ମାମା ନବ କମଳ ଭଳି ଫୁଲିଉଥିଲା, ହଂସ ଗୁଞ୍ଜା ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉପଜ କୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲା। ବିସ୍ତୃତ ବାଲି ତୀର ନିତମ୍ଭ ଭଳି, କଉଁ ର କୁହୁକି ରେ ମେଘ ରେ ହାରି, ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଆଖି ରେ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଠୋଡ଼, ଚମେଳି ଭଳି ଦାନ୍ତ ହସି, ନିଳ କଳମ ମାଳା ରେ ଅଳଙ୍କୃତ କଳା ମୃଦୁ ଅଂଗ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ର ମାଳା ଗଳା ଓ ଛାତି ଉପରେ ବାହି, ସମସ୍ତ ଦେବ ଦେବୀ ର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲା। ମଧୁର ଗୀତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ର ଶବ୍ଦରେ, ଜଳପଦ୍ମ ମାଳା ର କଣ୍ଠା ରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଲୋକମାନେ ମନୋରମ ଲାଗୁଥିଲେ। ନବ ଅଶୋକ କଳମ ର ଅଙ୍ଗୁଳି ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ପିନ୍ଧି, ତାହାର ଫୁଲ ର ଜାଡ଼ା ଶାଡ଼ି ଭଳି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଲାଲ କମଳ ତଳ ର ଚରଣ, ଚମେଳି ଭଳି ନଖ, କଦଳୀ ତଣ୍ଡ ଭଳି ଉରୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ମୁହଁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେଉଥିଲା, ଏକ ପ୍ରେମମୟ ନାରୀ ଭଳି। ଘନ ମେଘ ର ପରିଚ୍ଛାଦ ବିଲାଇ ଯିବାରୁ, ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ମୁହଁ, ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଆଖି, କମଳ ଭଳି ଉରୁ, ଫୁଲ ର ପରାଗ ର ସୁଗନ୍ଧି ରେ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦିତ, ହଂସ ଗୁଞ୍ଜା ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦରେ ଦେବୀ ର ବିବାହରେ ଶରତ୍ ଋତୁ ଆସିଥିଲା। ହେମନ୍ତ ଓ ଶିଶିର ଦୁଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଋତୁ ଆସି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅତି ଶୀତଳ ଜଳ ରେ ପ୍ରବାହିତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଋତୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମହା ହିମବତ୍ ପର୍ବତ ଏକ ଶ୍ୱେତ ତୁଷାର ରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଚାନ୍ଦି ରେ ଢାକି ଯାଇଥିଲା। ଘନ ତୁଷାର ରେ ହିମାଳୟ ସମୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଦୁଧ ର ସାଗର ଭଳି ଅଗାଧ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଋତୁ ବଦଳ ରେ, ଏହି ପର୍ବତ ଉତ୍ତମ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ପୂରଣ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରି। ପର୍ବତ ତାଙ୍କର ଶିଖର ଉପରେ ତୁଷାର ର ପାତା ରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲା, ଏକ ରାଜା ଭଳି ଶ୍ୱେତ ଛତା ରେ ଶୋଭିତ। ପବନ ଦେବ ଓ ଦେବୀମାନେ ର ଅଭିଲାଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିଲେ, ଫୁଲ ର ମାଳା ରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ର ପୋକର ରେ କମଳ ଓ ଜଳପଦ୍ମ ଫୁଲିଉଥିଲେ। ଗୁରୁ ର କନ୍ୟା ର ବିବାହ ଉପଲକ୍ଷେ ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଥିଲା। ନାରୀମାନେ ଅଳ୍ପ ଫୁଲିଥିବା ଉରୁ ରେ ଅଧିକ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ, ପୋକର ଏକ ଶୀତ ଓ ତାପ ର ମଧ୍ୟ ରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରେ ଥିଲା, କମଳ ର ପରାଗ ରେ ସୁନା ର ରଙ୍ଗ ଦେଉଥିଲା। ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଓ ଆମ୍ବ ଗଛ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଫୁଲ ର ଆମ୍ବ ମାଳା ଭଳି, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଫୁଲ ର ଗୁଛ ରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲେ। ଧଳା ତୁଷାର ଶିଖର ଉପରେ ତିଳକ ଫୁଲ ର ଗୁଛ ଏକ ସଭା ଭଳି ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଏକତ୍ର କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଲତା ଶାଳ ଗଛକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଥିଲେ, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ନାରୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କ ଗଳାରେ ହାତ ଦେଇଥିବା ପରି।