ଦେବତାମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ; ସେହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇଥିଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଅପାର ଚମକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦମ୍ପତି ମାଳା ରଖିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରି କହିଲେ, "ଅତି ଉତ୍ତମ, ଅତି ଉତ୍ତମ!" ପୁନିପୁନି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଦେବୀ ସହିତ, ସେମାନେ ମାଟିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଲଗାଇ ବନ୍ଦନା କରିଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ମିଶି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲି। ମୁଁ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହିମବତ୍କୁ କହିଲି: "ତୁମେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୋଗ୍ୟ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ତାଲିକାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ସର୍ବଙ୍କ ସହିତ ଏପରି ମହା ନିକଟତା ରହିଛି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ବିବାହ ଆୟୋଜିତ ହେଉ; ତେବେ କାହିଁକି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛ, ହେ ଉତ୍ତମ?" ଏପରି କହି ମୁଁ ନମସ୍କାର କଲି, ହିମବତ୍ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ମୋର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାର କାରଣ ତୁମେ, ହେ ଦେବତା; ତୁମର କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଛି, ତୁମେ ଏହାର କାରଣ। ବିବାହ ନିମନ୍ତେ, ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ପ୍ରପିତାମହ।" ହିମବତ୍ ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲି, "ବିବାହ ଆୟୋଜିତ ହେଉ, ହେ ଦେବତା।" ତେବେ ଦେବତା ଶଂକର ମୋତେ କହିଲେ, "ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ, ହେ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ।" ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆମେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସହର ତିଆରି କଲୁ। ମହେଶଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଏହି ସହର ନାନା ମଣିମାଣିକ, ରତ୍ନ, ସୁନା, ମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲା। ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆସି ଏହି ସହରକୁ ଶୋଭା ଦେଲେ; ଏହାର ମାଟି ହରିତ ପନ୍ନାରେ ରଙ୍ଗିନ, ସୁନାର ଦମ୍ପତି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ସ୍ପଟିକ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦେବାଳୟର ଦେଉଳ ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ; ସହରର ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱାରରେ ବିବାହ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି ହେଲା। ସେଠାରେ, ମହାତ୍ମା ଦେବତାଙ୍କ ମହେଶା ସହର ଚାନ୍ଦ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ହୋଇ ତାହାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ମାନ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ମଧୁର ବାତାସ ଭାବରେ ଭବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଖାଇ ହଲେ; ଚାରି ମହାସାଗର, ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ଦିବ୍ୟ ନଦୀ, ମହା ନଦୀ, ସିଦ୍ଧ, ଋଷିମାନେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଜଳ ଜନ୍ତୁ, ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା, କିନ୍ନର, ଦିବ୍ୟ ଚାରଣମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ତୁମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ, ହାହା, ହୂହୂ, ସାମ ଗାୟକମାନେ ମଧୁର ବାଦ୍ୟ ନେଇ ସହରକୁ ଆସିଥିଲେ। ଋଷିମାନେ, ତାପସ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ପୌରାଣିକ କଥା ଓ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବିବାହ ମନ୍ତ୍ର ଗାଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତୃମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଶିବଙ୍କ ବିବାହରେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ଷଟ୍ ଋତୁ, ନାନା ମଧୁର ଗନ୍ଧ ନେଇ ଦେହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ, "ଏହା ଶଂକରଙ୍କ ବିବାହ" କହିଥିଲେ। କଳା ବଦଳରେ ପିକମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ବିବାହ ମନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ। ଶ୍ୱେତ କମଳର କ୍ରେଷ୍ଟ ଭଳି ଧବଳ କଉ ହସୁଥିଲେ, ପ୍ରଭା ହେଉଥିବା ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଉଡୁଥିଲେ; ନୂତନ ଲତା, ବୃକ୍ଷ, ବାଂଶ ଚଉଁ ଦେଖି ଶୋଭା ବଢିଯାଇଥିଲା, ଭଲବାସାର ବଦଳର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଡେଙ୍କା ଡେଙ୍କା ଡାକି ଏଠାରେ ମହା ଚେହେରା ଫ୍ରଗମାନେ ଉପସ୍ଥିତ। ଅଭିମାନୀ ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁଠି ଆକ୍ରୋଶରେ ଅପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ, ପିକମାନଙ୍କ ମଧୁର ଡାକ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ହୃଦୟକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା। ରଙ୍ଗିନ ଧନୁଷ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରର ଅର୍ଦ୍ଧ ଭଳି ମେଘମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ଘନ ମେଘ ଶିତଳ ଓ ମନୋହର ଗନ୍ଧ ନେଇ ବାତାସ ଚାଲିଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଖୋପା ମଧୁର ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ଜଳରେ ଭିଜାଯାଇ ଉଡୁଥିଲା। ଚାନ୍ଦର ବୃତ୍ତ ଘନ ମେଘରେ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲା, ତାଜା ଘାସ ମେଘର ଜଳରେ ଭିଜି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା; ଯାତ୍ରୀ ମହିଳାମାନେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଶା ନେଇ ନିର୍ବାଳ ହୃଦୟରେ ଦ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ହଂସ ଗୁଞ୍ଜଣର ଶବ୍ଦ, ଉତ୍ତଳ ଉର, ତୀବ୍ର ଆଲୋକର ମାଳା, ପ୍ରକାଶ ଲୋଟସ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ; ଏହି ସମସ୍ତ ଶୋଭା ତାର ଶୋଭା ବଢାଇଥିଲା। ବର୍ଷା ଋତୁ ହିମବତ୍ କନ୍ୟାର ବିବାହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଫୁଲର ଗନ୍ଧ, ଘନ ମେଘର ଗୁଞ୍ଜଣରେ ହଂସ ଭୟଭିତ, ପବିତ୍ର ଝରଣା ଉପରେ ଲୋଟସ ଉଠିଯାଇଥିଲା, ଦେହ ରେ ଚାରିପଟେ ପ୍ରଭା ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ। ମେଘର ଅନ୍ତର୍ଗତ ରହି ନଥିବା, ତାର ଉର ଲୋଟସ କୁଞ୍ଚ ଭଳି ଫୁଲିଯାଇ, ହଂସ ଗୁଞ୍ଜଣର ଶବ୍ଦରେ ଚାରିପଟେ ଖେତ ଶସ୍ୟ ଆବୃତ ହେଲା। ବିସ୍ତୃତ ବାଳୁକା ତଟ ନିତମ୍ଭ ଭଳି, କଉ ଦ୍ୱାରା ଗାଧା, ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଅନ୍ଧାର ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି ଆକର୍ଷିତ। ପକ୍କା ବିମ୍ବା ଫଳ ଭଳି ଓଠ, ଚମନ୍ତୀ ଭଳି ଦାନ୍ତର ହାସ, କଳା, ନରମ ଅଙ୍ଗ ନୂତନ ଶ୍ୟାମ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ହୃଦୟରେ ଚାନ୍ଦ୍ର କିରଣର ମାଳା ଗଳା ଓ ଉର ଉପରେ ଝରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ମଧୁର ତାନରେ ମଦିରା ମଧୁମକ୍ଷିକା ଗୀତ ଗାଇ, ଜଳ ଶ୍ରଙ୍ଗାର ଗୁଛ ର ଶୋଭା ତାର କଣ୍ଠ ମଧୁର ମଣିପାଇଁ ମଣ୍ଡିଥିଲା। ଲାଲ ଅଶୋକ ଲତାର ନୂତନ ଅଙ୍ଗୁଳି ତିଆରି, ଫୁଲର ହାଲି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲା। ପାଦ ଲାଲ କମଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ନଖ ଚମନ୍ତୀ ଭଳି, ଉର ଲୋଟସ ଭଳି, ମୁହଁ ଚାନ୍ଦ୍ର ଭଳି। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଓ ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଏକ ଆଶାମୟୀ ମହିଳା ଭଳି ମନୋହର ହେଉଥିଲା। ଘନ ମେଘ ଚାଲିଯାଇ, ସୁନ୍ଦର ଚାନ୍ଦ୍ର ମୁହଁ, ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ଉର ଲୋଟସ ଭଳି ଫୁଲିଯାଇ, ଫୁଲର ଗନ୍ଧର ବାତାସ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା; ଦେବୀଙ୍କ ବିବାହରେ ହଂସ ଗୁଞ୍ଜଣ ଶବ୍ଦରେ ଶରତ ଋତୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଦୁଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋତୁ, ହେମନ୍ତ ଓ ଶିଶିର, ଚାରିପଟେ ଏକାଠି ହୋଇ ବିଶେଷ ଶୀତଳ ଜଳରେ ଦିଗ୍ବାସିନୀ। ଏହି ଦୁଇ ଋତୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମହାପର୍ବତ ହିମବତ୍ ଶୀଘ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ବରଫର ଚିକିତ୍ସା ପ୍ରସ୍ଥରେ ଶୋଭିତ, ମଣି ଭଳି ଚାନ୍ଦି ରେ ଆବୃତ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ।