ଏହି କଥାରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ କୁ ଦୁଷ୍ଟ ମଗର ଜବାଳରେ ପକାଇ ନିଆଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ବହୁତ ବିପଦରେ ପଡିଥିଲା। ଶିଶୁ ଆତ୍ମାର ଦୁଃଖକୁ ପ୍ରକାଶ କରି ଭାବିଲା—“ମୁଁ ମୋ ଦେହ ପାଇଁ ଦୁଃଖି ନୁହେଁ, ମୋ ଦେହ ମଗର ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇ ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଉଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଦୁଃଖି ହେଉଛି ମୋ ତପସ୍ବି ମାତା ପିତା ପାଇଁ। ସେମାନେ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ସୁନି ମୋର ବିରହରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଇଯିବେ। ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରିୟ ପୁଅ ମୁଁ, ଏକାଇଁ ଶିଶୁ, ଏପରି ଦୁଃଖରେ ମଗର ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବି। ମୋ ଉପନୟନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଆସିଛି, ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ହେବାରେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ କିପରି ହେବ!” ଏପରି ଶିଶୁର ଦୁଃଖଦ ରୋଦନ ଶୁଣି, ଦେବୀ ଉଠି ଶିଶୁ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁ ଶିଶୁ ମଗର ମୁଁ ଭିତରେ ପକାଇ ତଳିଯାଉଥିଲା, ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲା, ଅସହାୟ ହେଇଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମଗରର ରାଜା ଦେବୀଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶିଶୁକୁ ଧରି ଝଟି ଝଟି ଝିଲିର ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଯାଇଲା। ଏଠାରେ, ଶିଶୁ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରିଲା; ଦେବୀ ଏହା ଦେଖି ଦୁଃଖରେ କହିଲେ—“ଏ ମଗର ରାଜା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ଏକମାତ୍ର ଶିଶୁକୁ ଛାଡିଦିଅ! ତୁମର ଦୀର୍ଘ ଦାନ୍ତ, ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର, ଏହି ଶିଶୁକୁ ଏବେ ଛାଡିଦିଅ!” ମଗର କହିଲା—“ଦେବୀ, ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଥମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସେ, ସେମାନେ ମୋର ଭୋଜ୍ୟ; ଏହି ନିୟମ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଲୋକର ରଚୟିତାମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଶିଶୁ, ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ, ନିଶ୍ଚୟ ମୋ ପାଖକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି; ମୁଁ କେହି ଭଳି ଏହାକୁ ଛାଡିପାରିବି ନାହିଁ।” ଦେବୀ ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରି, ହିମାଳୟ ଶିଖରରେ କରାଯାଇଥିବା ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ଦେଇ, ମଗର ରାଜାକୁ କହିଲେ—“ମୋର ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ତୁମକୁ ଦେଇ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଛାଡିଦିଅ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ, ଏହି ଶିଶୁକୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ। ଏହା ମାନ୍ୟ କରି, ମୁଁ ମୋର ତପସ୍ୟା ଦେଇଦେଉଛି।” ମଗର ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଦୃଢ ନିଷ୍ଠା ଦେଖି, ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରି ଚମକିଉଠିଲେ; ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଦେବୀ, ତୁମେ ଏପରି ଦୃଢ ନିଷ୍ଠା ନେଇଛ, ତପସ୍ୟା ଲାଭ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ; ଏହାକୁ ଦେଇ ଦିଅ ଏବଂ ଶିଶୁକୁ ମିଳିଅ; ମୁଁ ତୁମର ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଖି ବର ଦେଉଛି।” ଦେବୀ କହିଲେ—“ମୋ ଦେହ ଦିଅ ହେଉ, ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବି; ମୋର ତପସ୍ୟା ଫେରାଇ ନେବି, କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ପୁଣି ନେବି ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋ ପାଖରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତପସ୍ୟା ଦେଇ ଦେବା ପରେ ଫେରାଇ ନେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ତପସ୍ୟା ତୁମକୁ ଦେଇ ଦେଇଛି, ଏହା ତୁମରେ ରହୁ, ଏବଂ ଏହି ଶିଶୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।” ମଗର ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶିଶୁକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ଝିଲିର କୂଳରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଯେପରି ଏକ ଦ୍ୱିପ୍ନ୍ୟା ଶ୍ବପ୍ନ ପରି ଅନେକ ଧନ ମିଳିଥିବା ଅନୁଭୂତି। ଦେବୀ, ନିଜ ତପସ୍ୟା ହରାଇବାର ଦୁଃଖ ଭାବି, ପୁଣି ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ନିଜ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଶିବ ନିଜେ କହିଲେ—“ଦେବୀ, ଏହି ତପସ୍ୟା ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ଦେଇଛ; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ହାଜାର ଗୁଣା ଅକ୍ଷୟ ହେବ। ଏହି ବର ପାଇ ଦେବୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ପତି ଚୟନ କରିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି କଥା ଯେଉଁଠି ଶିଶୁ ଦୃଢତାର କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ପଠିଲେ, ଶରୀର ଛାଡି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଗଣେଶ ଦେବତା ଭଳି ଦେବତା ଦେଖିବାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ଏହି ପରେ, ହିମବତ ପର୍ବତର ଅନେକ ରାଜମହଲରେ ଦେବୀଙ୍କ ନିଜ ଚୟନ ସମାରୋହ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ହିମବତ, ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରଭିନ୍ନ, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜାଣି, ଏହି ନିଜ ଚୟନ ସମାରୋହ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଚାର କଲେ—“ମୋ ଝିଅ ଚାହିଲେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚୟନ କରିପାରିବେ।” ହିମବତ, ଏହି କୁସୁମ ନିଷ୍ଠା ଭାବି, ମହେଶ୍ୱରକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଧରିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହିମବତ ରାଜା ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ଅସନ ତୟାରି କରି, ଦେବୀଙ୍କ ନିଜ ଚୟନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଏହି ଘୋଷଣା ହେବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ନିବାସୀମାନେ ନିଜ ନିଜ ରୂପ ଧରି, ପର୍ବତ ଝିଅଙ୍କ ନିଜ ଚୟନକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଗଲେ। ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅନେକ ଯୋଗୀମାନେ ଘିରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆସିଥିଲି। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ; ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ମାଳା ଧାରଣ କରି, ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଆସିଲେ, ଯାହାର ଶରୀର ମଦରେ ଭିଜିଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ତୀର୍ବ ରୂପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି, ଦିଗ୍ବଳୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରି, ଅସମତାରେ ଆସିଲେ। ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଏବଂ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମହଲରେ ବସି, ଆସିଲେ; ତାଙ୍କର କଣ ଆଳଂକାର ରତ୍ନରେ ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ନିଜ ଚୟନ ସମାରୋହର ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ନିବାସୀମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ।